All Chapters of โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่: Chapter 21 - Chapter 30

โจวเหวินซานพาภรรยาสาวตัวน้อยเดินไปถึงน้ำตกใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำเสียงน้ำไหลดังซู่ซ่าทำให้อากาศบนเขาเย็นลงจนขนลุก เหมือนหน้าหนาวบ้านเราเลยนะนี่ม่านอี้หลันคิดในใจ"อากาศบนเขาเหมือนหน้าหนาวเลยนะคะพี่เหวินซานน้ำตกนี้มันเย็นสบายจนหนาวเลยค่ะพี่ว่าไหมคะ""อากาศบนเขานั้นมันดีอยู่แล้วครับยิ่งถึงหน้าหนาวนั้นกลายเป็นน้ำแข็งเลยละครับตามความทรงจำของร่างนี้เขาจะตุนอาหารเอาไว้ให้พอกิน จนถึงยามแบ่งปันในครั้งต่อไป แล้วเขาจะนำไปให้อาจารย์ทั้งสองคนคือพวกเนื้อสัตว์ป่าเหมือนเขาจะโชคดีตลอดเลยนะครับ ได้หมูป่าลงป่ารมควันเอาไว้สำหรับทุกคนแม้จะทุลักทุเลมากกว่าจะลากหมูป่าทั้งตัวลงเขาไปในหมู่บ้านแต่เขาก็ฉลาดพอ จึงชำแหละบนเขารมควันลงไปเลยทีเดียวมีถ้ำบนเขาด้วยครับทำให้ร่างเดิมนี้เข้มแข็งต่อสู้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว แต่มีอาจารย์ช่วยสั่งสอนทุกอย่างให้เขาอย่างไม่หวงวิชาความรู้เลยครับเขาอ่านออกเขียนได้เหมือนคนได้เรียนในเมืองเลยทีเดียวแต่เขาจะถ่อมตัวทำตัวยากจน ทั้งที่จริงเขามีเงินเก็บจนสามารถสร้างบ้านได้แต่ต้องเลือกอยู่ให้เป็นเพราะคนในหมู่บ้านใช่ว่าจะจิตใจดีกันทุกคน เหมือนร่างเดิมของม่านอี้หลันเจอมานั้นแหละครับ"

โจวเหวินซานนำอาหารป่าไปฝากอาจารย์ทั้งสองคน เขาช่วยาจารย์ทำงานจนเสร็จ หุงข้าวทำอาหารเอาไว้ก่อนเขาจะไปตักน้ำจนเต็มทุกตุ่มจนเสร็จหมดแล้วเขาจึงมานั่งคุยกันกับอาจารย์ไม่นานเพราะอาจารย์ให้เขารีบกลับบ้าน อย่าปล่อยให้ภรรยาอยู่บ้านคนเดียวถึงแม้จะทำบ้านใหม่หรือล้อมรั้วเรียบร้อยแล้วก็ตาม อย่าได้วางใจกับจิตใจของคนเด็ดขาด เพราะถึงขั้นทุบหัวหลานสาวเกือบตายก็ทำมาแล้วโจวเหวินซานจึงลาอาจารย์กลับมาบ้านเพื่อให้พวกท่านสบายใจและเขาเข้าใจในความหวังดีของอาจารย์ทั้งสองท่านดีพอพวกท่านอาบน้ำมานั่งทานข้าวต้องตกใจกับอาหารในตู้กับข้าวมีกุ้งตัวใหญ่ใส่ไว้หลายตัวกับปลาย่างสองตัว มีน้ำพริกเห็ดหอม ลวกผักข้าวสวยหอมๆส่งกลิ่นหอมกรุ่น สองอาจารย์มองหน้ากันน้ำตาคลอกับข้อความในกระดาษว่าให้ทานข้าวให้อร่อยและอิ่มในทุกวัน เพราะเขานำข้าวกับอาหารใส่ไว้ห้องเก็บเสบียงแล้วไม่ต้องถามอะไรต่อไปท่านทั้งสองคนจะไม่อดอยากอีกต่อไป พวกท่านทานอาหารอิ่มแล้วเก็บถ้วยจานล้างคว่ำไว้แล้วจึงพากันไปดูห้องเก็บอาหารต้องตกใจกกับอาหารมากมายจนเต็มห้องข้าวอย่างดีสองกระสอบใหญ่ เครื่องครัวครบหมดทุกอย่างขาหมูรมควันขาใหญ่กุนเชียงปลาแห้ง เห็ดตากแดดจนแห้งสนิท

โจวเหวินซานกับม่านอี้หลันขายของได้เงินได้สองพันกว่าหยวนทำให้ม่านอี้หลันดีใจมากเพราะปลาแดดเดียวของเธอนั้นหมดเกลี้ยง พอลูกค้าชิมจนต้องสั่งให้เอามาขายอีกเธอจึงจดรายชื่อคนจองด้วยแต่ต้องจ่ายมัดจำครึ่งหนึ่งก่อนกันโดนโกง ถ้าลูกค้าไม่มารับของเธอจะยึดเงินค่ามัดจำทันที แล้วนัดลูกค้าอีกสองวันข้างหน้าใครอยากได้อะไรจะนำมาให้ ทำให้ยอดจองเต็มสองหน้ากระดาษเลยทีเดียว แม้แต่ข้าวสารยังมีคนสั่งเลยพอพี่เหวินซานบอกว่ามีประมาณหนึ่งร้อยชั่งข้าวขาวอย่างดีลูกค้าจองมัดจำกันทุกคน ทำให้ม่านอี้หลันยิ้มจนแก้มจะฉีกกับรายได้อีกสองวันข้างหน้า"พี่เหวินซานเรามีหน้าร้านในตลาดมืดนี้ก็ดีนะคะถ้าเขาให้เช่าได้ฉันจะเข้ามาขายอาทิตย์ละสามวันพี่ลองติดต่อคนดูแลตลาดมืดได้ไหมคะ" เพราะม่านอี้หลันชอบค้าขายมาก"อืมพี่จะลองถามดูให้นะครับแต่พี่ไม่อยากให้อี้หลันเข้ามาขายคนเดียวนี้ครับมันเสี่ยงมากนะอี้หลัน" โจวเหวินซานทำน่าเคร่งเครียดเลยทีเดียว"แต่ถ้าเรามีหน้าร้านมันจะดีกับเรามากนะคะพี่เหวินซานเราแค่เอาของจากในมิติออกมาจัดเรียงก่อนจะเปิดหน้าร้าน ฉันเองก็ไม่คิดจะขายนานด้วยแค่เช้าถึงก่อนเที่ยงนี้ก็คงจะทำเงินให้เราสองคนไม่น้อยนะคะพี่เหว

ม่านอี้หหลันตื่นเช้ามาทำอาหารให้สามีทานก่อนจะไปลงทำงานรวมกับชาวบ้าน หลังจากเขาหยุดนานยาวนับเดือน"พี่ทานข้าวเยอะๆนะคะจะได้มีแรงสู้งานค่ะสามีใส่เสื้อแขนยาวกันแดดด้วยนะคะครีมกันแดดกับโลชั่นพี่อย่าลืมทานะคะพี่เหวินซาน อาหารทานเล่นยามเหนื่อยค่ะฉันเอาใส่กล่องไว้ให้พี่แล้วนะคะ""ขอบคุณครับอี้หลันไม่ต้องห่วงพี่มากหรอกครับอย่าลืมว่าพี่มีมิติของกินพี่มีเยอะแยะเลยอี้หลันทำเอาไว้ให้พี่ตั้งเยอะลืมแล้วเหรอครับ เมื่อคืนอาจารย์ฝากขอบใจน้องมาด้วยนะครับสำหรับเสื้อผ้าชุดใหม่และเป็ดย่างกับขนมของน้องท่านบอกให้ระวังตัวด้วยเรื่องเข้าไปในเมืองคนเดียว แต่พี่ไม่ได้บอกเรื่องเราเข้าไปขายของเพราะไม่อยากให้พวกท่านเป็นห่วง อีกอย่างเรามีมิติความลับต้องปกปิดด้วยครับ""อือดีแล้วค่ะพี่พวกท่านไม่ถามอะไรใช่ไหมคะ""ครับพวกท่านถึงจะสงสัยแต่จะไม่ถามซอกแซกเรื่องส่วนตัวของพี่วันนี้อี้หลันอยู่บ้านนะครับนอนพักผ่อนไม่ต้องขึ้นเขา ตอนเช้าพี่จะหาลงมาให้เองตอนไปเก็บกับดักก็ได้ครับ""ได้ค่ะวันนี้ฉันจะนอนพักไม่ขึ้นเขารอพี่กลับมาทานมื้อเที่ยงด้วยกันนะคะแต่ตอนเช้าของทุกวันฉันจะขึ้นเขาไปพร้อมพี่ค่ะ ตอนกลางวันจะได้ไม่ต้องขึ้นไปอีกฉันจะแ

ส่วนกลางของหมู่บ้านตอนนี้เต็มไปด้วยชาวบ้านต่างตะเตรียมถุงรถเข็นมาใส่ข้าวของส่วนแบ่งของตัวเองด้วยใบหน้าเบิกบานใจ เพราะถ้าไม่มีกินนี้คือความทุกข์ใจกันทั้งบ้าน แม้แต่เด็กบางคนยังต้องลงแรงทำงานช่วยครอบครัวของตัวเองเพื่อความอยู่รอด แม้จะได้คะแนนไม่เท่าผู้ใหญ่ก็ตามแต่สะสมนานวันเข้าย่อมได้เยอะเพื่อเพิ่งอาหารให้กับครอบครัวของพวกเขาเช่นเดียวกัน"พี่เหวินซานคนเต็มลานส่วนกลางเลยค่ะนี้ฉันคิดว่าเรามาเช้าแล้วนะคะ แต่ก็ช้ากว่าชาวบ้านอยู่ดีพี่ว่าไหมคะ""ใช่แล้วล่ะมันคือวันแห่งความหวังของทุกบ้านเลยนะอี้หลันทุกคะแนนของพวกเขามันคือการอยู่รอดไปถึงอีกรอบหน้าของการแบ่งปันอีกครั้งทุกคนจึงดีใจมากครับ""แต่ต้องแบ่งให้ส่วนกลางก่อนเหลือนั้นค่อยแบ่งตามคะแนนของแต่ล่ะคน นี้ถ้าพวกเขาทำกินในที่ดินของตัวเองคงจะดีใจกันน่าดูนะคะไม่ต้องแบ่งไปไหนแต่ก็อย่างว่าค่ะทำใจอดทนรออีกไม่นานเหอะ""อ้าวโจวเหวินซานมาถึงแล้วเหรอนี้กำลังจะแบ่งปันชาวบ้านแล้วล่ะรอเลือกชื่อจากกรรมการก็พอนะ" ป้ากู้เหลียงบอกชายหนุ่ม"สวัสดีค่ะป้ากู้เหลียง" ม่านอี้หลันทักทาย "เด็กดีม่านอี้หลันหายดีแล้วใช่ไหมป้าจำเกือบไม่ได้ไม่ผอมเหมือนแต่ก่อนแล้วนี้นา นั