All Chapters of โจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่: Chapter 31 - Chapter 37

หลังจากได้รับธัญพีชส่วนแบ่งจากส่วนกลางด้วยคะแนนของสามีทำให้ได้มาไม่น้อยแม้เขาจะหยุดนับเดือน แต่ถ้านับย้อนคืนหลังนั้นพี่โจวเหวิยซานไม่เคยหยุดงานเลยสักวัน คะแนนทำงานเต็มสิบตลอดแถมได้เงินมาอีกนับร้อยหยวนเขาจึงซื้อข้าวซื้อหมูทุกอย่างมาตุนเพิ่มให้ภรรยาสาวตัวน้อย ที่จริงถึงเขาจะไม่ซื้อก็ได้เขากับภรรยาไม่อดอยากอยู่แล้ว ข้าวของในมิติของเขานั้นมากมายยิ่งนักนี่ถ้ารวมกันกับของม่านอี้หลันยิ่งไม่มีวันกินหมดไปจนตลอดชีวิต แต่เขาต้องการซื้อให้ชาวบ้านเห็นว่าอาหารสำหรับเขากับภรรยานั้นมากเพียงพอไปถึงยามแบ่งปันอาหารในฤดูกาลหน้าอย่างแน่นอน ทำให้ชาวบ้านต่างอิจฉาม่านอี้หลันได้สามีขยันแถมไม่หวงของกินอะไรสักอย่างกับภรรยาน่าเสียดายจริงๆ เพราะเมื่อก่อนเห็นโจวเหวินซานนั้นยากจนจึงไม่มีใครยอมให้ลูกสาวแต่งให้กับชายหนุ่มถึงจะเสียดายตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เพราะตอนนี้สองผัวเมียมีบ้านหลังใหญ่โต จากสินเดิมของม่านอี้หลันมาช่วยสร้างบ้านหลังใหม่ ท่ามกลางคำนินทาว่าร้ายของคนบ้านต้วนและคนบางจำพวกขี้อิจฉาว่าคนอื่นจะได้ดีเกินหน้าเกินตาของตัวเอง คนจำพวกนี้มีให้เห็นทุกยุคไม่ว่าจะภพไหนก็ตามม่านอี้หลันคิดในใจ ทั้งยังคิดว่าเธอใช้เงินปรน

ผ่านมาอีกห้าเดือนชาวบ้านต่างก็ได้รับที่ดินทำกินกันทุกครอบครัวตอนนี้ทุกอย่างกำลังดีขึ้นจากเมื่อก่อน ต่อจากนี้ไปทุกคนจะลงทำกินในที่ดินของตัวเองในฤดูกาลหน้า หน้าหนาวหิมะโปรยปลายลงมาจากฟากฟ้าขาวโพลนกองเต็มถนนหนทางไปหมดม่านอี้หลันหลังจากเล่นหิมะจนพอใจกับสามีในบริเวณบ้านของตัวเอง จนพี่เหวินซานต้องอุ้มเธอเข้าบ้านเพราะกลัวภรรยาจะไม่สบายเพราะเธอเล่นแบบไม่ยอมหยุดเลยตั้งหลายชั่วโมง ปั้นตุ๊กตาหมีแมวหมาไก่ไปก็หลายตัว สร้างบ้านหิมะไปก็หลายหลั ตั้งแต่ทานข้าวเช้าอิ่มจนตอนนี้จะเข้าบ่ายโมงแล้วเธอไม่ยอมกินข้าวเที่ยง จนสามีต้องอุ้มเข้าบ้านมาทานข้าวเที่ยงก่อน"พี่ว่าทานข้าวก่อนนะครับอี้หลันวันนี้พอก่อนนะครับเดี๋ยวจะไม่สบายได้ วันนี้ทานสุกี้ร้อนๆดีกว่านะครับพี่ตั้งหม้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เครื่องพี่ก็เตรียมหมดทุกอย่างแล้วรอแค่อี้หลันมาทานเท่านั้นเองวันนี้พอก่อนนะครับภรรยา""ก็ได้คะสามีก็มันสนุกดีนี่คะนานๆเราค่อยเล่นกันปีละครั้งเองแล้วไม่ใช่ว่าฉันเล่นทุกวันเสียเมื่อไรล่ะคะสามี วันนี้พี่เข้าไปในหมู่บ้านตอนเช้าเป็นอย่างไรบ้างคะหวังว่าคงจะไม่มีหลังคาบ้านไหนถล่มลงตอนหิมะกำลังตกหนักนะคะพี่เหวินซาน""อืมยังไม่มีห

รถไฟเดินทางเกือบสองวันก็หยุดลงสถาณีเมืองปักกิ่ง โจวเหวินซานกับม่านอี้หลันต่างเตรียมตัวลงรถด้วยความตื่นเต้นและร่ำลากันกับครอบครัวของป้าอ้ายฉินนั้นให้ทั้งที่อยู่และเบอร์โทรกับม่านอี้หลัน เพราะติดใจอาหารทุกอย่างของเธอละสิทำเงินไปเป็นร้อยหยวนเลยทีเดียว ไม่ว่าม่านอี้หลันจะนำอะไรออกมาจากในกระเป๋าสารพัดนึกของเธอ เพื่อนใหม่อย่างคุณหนูอ้ายผิงจะต้องของซื้อไปกินทุกอย่างจนทุกคนแทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าม่านอี้หลันนั้นพกพาของกินจนเต็มกระเป๋า แถมพี่เหวินซานยังได้เพื่อนใหม่เป็นสามีของคุณหนูอ้ายผิงอีกด้วยดูเหมือนว่าเขาจะมียศนายพลเลยทีเดียวตอนเธอพาอ้ายผิงไปห้องน้ำโดนพวกค้ามนุษย์ตีเนียนเข้ามาทำเป็นสามีของพวกเธอทั้งสองคน โดนพี่เหวินซานกับพี่ห่าวเฉิงซัดจนนอนหมอบสลบเมือดรอตำรวจรถไฟใส่กุญแจมือไปทั้งสาม อ้อมียายป้ามหาภัยอีกคนแกล้งมาทำเป็นแม่สามีของพวกเธอด้วยม่านอี้หลันจึงทั้งเตะทั้งตบจนหน้าบวมเป็นหัวหมู ป้าฉินเองตอนแรกตกใจมากจนทำตัวแทบจะไม่ถูก พอม่านอี้หลันด่าสวนคืนแบบไม่เกรงกลัวแถมยังจัดป้ามหาภัยคงจะหยอดน้ำข้าวต้มไปนับเดือน หึสมน้ำหน้าคงจะทำกันมานานไม่รู้ใครตกเป็นเหยื่อพวกมันบ้างพอลงรถมาก็เจอกันกับพ่อบุญธ

หลายปีผ่านไปตอนนี้โจวเหวินซานกับม่านอี้หลันนั้นให้ลูกชายลุงกู้หยวนดูแลบ้านให้เขาอาจจะมาพักเพียงปีละครั้งกับพ่อบุญธรรมกับลูกชายฝาแฝดทั้งสาม ใช่แล้วม่านอี้หลันคลอดลูกออกมาทีเดียวสามคนสร้างความตื่นตะลึงไปทั้งหมู่บ้านและโรงพยาบาลของอำเภอคลอดแบบผ่าจากแพทย์จบจากเมืองนอกที่ดินในหมู่บ้านก็ให้ลูกชายคนเล็กของลุงกู้หยวนทำกินขอเพียงรักษามรดกของพวกเขาให้ดีก็พอเขาไม่ต้องการส่วนแบ่งอะไรจากคนในหมู่บ้านเดียวกัน เพราะนั่งรอเงินค่าเช่าตึกกับที่ดินของอำเภอกับเมืองปักกิ่งก็รวยเละแล้ว แต่เปิดร้านค้าที่เดียวคืออาหารจากป่าในมิติให้คนงานดูแลแทนในเมืองปักกิ่งเธอเข้าไปทำบัญชีกับเติมของทุกต้นเดือนกับกลางเดือนก็พอและเปิดสวนผลไม้แบบให้เก็บกินได้ไม่อั้นเก็บค่าบริการรายหัวไปมีที่พักสุดชิวห่างจากตัวเมืองไม่ถึงสิบกิโลเมตรอาหารหลากหลายให้เลือกสั่งทาน ฝึกสอนให้สาวน้อยมีมี่กับลีลี่ผู้สืบทอดความรู้จากคุณม่านอี้หลันทุกอย่างจนเก่งกาจหาคนเทียบไม่ได้เลยพี่เหวินซานเปิดรับออกแบบบ้านอาคารทุกอย่างแต่หน้าที่สร้างคือลุงช่างมีคนในหมู่บ้านทำงานกับลุงช่างคือลูกชายคนกลางของลุงกู้หยวนตอนนี้ซื้อบ้านในเมืองได้แล้วคนโตเลี้ยงพ่อแม่ คนเ