All Chapters of The Bad Girl: Chapter 31 - Chapter 40

Inalis ni Maxine ang pagkakakabit ng sinturon ni Kael, ang leather ay lumikha ng tunog habang lumuluwag iyon. Sumunod ang butones ng jeans, saka ang zipper—isang mabagal na tunog ng metal na tila lalong nagpapabigat sa sandali. Itinulak niya pababa ang pantalon hanggang sa balakang nito, at kusa naman itong tinanggal ng binata kasama ang sapatos na suot. Naiwan itong nakatayo, at tanging itim na boxer briefs na lang ang suot. Kitang-kita niya ang katigasan nito na bumabakat sa tela, sa tingin tuloy niya ay ilang sandali lang ang dadaan masisira na ang boxers nito. The sight of him, so familiar and so profoundly hers, even now, sent a surge of wet heat to her core. She reached for him, her hand cupping him through the cotton, feeling the hard, thick length, the pulse of his blood against her palm. He groaned, a low, ragged sound, and his head dropped forward to rest on her shoulder. “Baby…” mahina nitong bulong sa kanya na halos hindi na makapaghintay. Agad nitong inangat ang sar

Five years later… Labag man sa kalooban ni Kael ang bawat hakbang na ginawa papunta sa lugar na iyon ay wala siyang nagawa. Mabigat ang kanyang paghinga, tila bawat segundo ay may bumabalik sa kanya na mga alaalang matagal na niyang pilit ibinaon sa nakalipas na limang taon. Kung hindi lang dahil sa mommy niya nunka siyang pupunta sa lugar na 'to. “Anak…please,” iyon ang huling bilin ng ina niya bago siya umalis. “Gusto ko lang siyang makita…kahit isang beses lang.” Mariin niyang ipinikit ang mga mata niya noon, pilit nilalamon ang galit na matagal na niyang kinikimkim. “After everything she did?” malamig niyang sagot. “You still want to see her?” “Hindi mo maiintindihan ngayon,” mahina nitong tugon, nanginginig ang boses dahil sa sakit. “Pero anak… she’s still—” “Don’t,” agad niyang putol. Ayaw niyang marinig. Ayaw niyang tanggapin. Dahil sa isip niya— si Maxine ang babaeng sumira sa kanya. At ngayon… narito siya. Nakatayo sa di kalayuan, nakatitig sa babaeng

Simula nang ipinanganak niya si Kaden, tuluyan siyang humiwalay sa poder ng kanyang ama. Hindi nito nais na umalis siya at si Kaden, pero nagpasya siyang tumayo sa sarili niyang mga paa. Dahil hindi habang buhay ay lagi siyang nakasunod sa anino ng daddy niya. Pinag-isipan niya iyong mabuti. Ayaw niya ring madamay ang ama sa eskandalong sinapit niya. Nasa Manhattan pa rin naman sila, 'yon nga lang ay mga isang oras muna ang biyahe bago marating ng ama ang bahay nila ng anak. Gusto niyang mamuhay ng simple, tahimik, at malayo sa magulong pangalan na matagal na niyang tinatakasan. Malayo kay Kael. That's what she thought. Hindi niya akalaing sa kabila ng lahat ng pag-iingat niya, matutunton pa rin sila nito. Ngayon, nasa loob sila ng isang two-storey bungalow house na napapalibutan ng mga halaman at bulaklak. Tahimik rin ang paligid, tanging huni ng hangin at dahon ang maririnig. Mataas ang bakod—sinadya niya iyon, para walang makakita mula sa labas, para walang makapasok ba

Maaga pa lang kinabukasan at halos hindi pa nga sumisikat nang tuluyan ang araw ay naroon na si Kael sa labas ng bahay ni Maxine. Hindi siya halos nakatulog buong gabi sa kakaisip sa anak at sa dalaga. Paulit-ulit sa isip niya ang nangyari kagabi—ang mga salitang sinabi ni Maxine, ang pagtanggi nito…at higit sa lahat, ang mukha ng anak niya. Si Kaden. Napahigpit ang hawak niya sa manibela. Nanatili muna siya roon ng ilang sandali. Hinayaan na sumikat ng tuluyan ang araw. Pagkatapos ay huminga ng malalim bago nagdoorbell. Sa ikalawang beses na ginawa niya iyon ay nakarinig siya ng pag-click. Automatic na bumukas ang mataas na gate. Napatingin siya roon, bago muling pumasok ng sasakyan at mabilis niyang minaniobra ang sasakyan papasok sa driveway. Pagkapasok niya agad na sumara ang matayog na gate, na para bang ikinubli sila sa lahat. The moment he got out of the car. Patakbo siyang sinalubong ng anak. “Daddy! Daddy!” Napalingon siya agad dito. Doon niya nakit

Nanatili silang magkayakap ni Kael, habang nakahiga sa sofang naroon sa sala—magkalapat ang mga katawan, magkahalo ang init at paghinga. Ang tahimik na sandali ay tila pahinga matapos ang mainit na samdaling namagitan sa kanila.Ayaw na munang mag-isip ni Maxine. Bahala na bukas. Sa ngayon gusto niyang maramdaman ang init na nagmumula sa katawan ng binata. Ilang taon rin siyang nangulila sa presensiya nito. Sa ngayon hahayaan niya ang sariling maranasan ang saya sa piling ng lalaking pinakamamahal niya. Ilang segundo pa ang lumipas bago nagsalita si Kael, ang boses nito'y mababa, na parang nag-aalangan.“Baby…I have something to tell you.”Nanatiling hindi kumikibo si Maxine. Mas lalo lang niyang ipinikit ang mga mata, ayaw niyang sirain ang sandaling kasama niya ng ganito ang binata. Gusto niyang pagbigyan ang sariling kahibangan. Ramdam na ramdam niya ang malakas na tibok ng puso ni Kael sa ilalim ng tenga niya, ang init nito na parang kumakapit sa kanya—wala siyang balak na pakawa