Mag-log inNanginginig ang labi ni Maxine habang hinahaplos ang pisngi ng anak.“He’s…” naputol ang sasabihin niya, nang parang may nakabara sa lalamunan niya. Napatingin siya kay Kael—ang mga mata nito ay nakapako sa kanya, naghihintay…naghahanap ng sagot na matagal nang ipinagkait dito.“Mommy…?” mahina at naguguluhang tawag ng anak sa kanya.Pumikit si Maxine sandali, saka muling nagmulat ng mga mata—ngayon wala nang pag-iwas sa panig niya.“He’s your dad, Kaden.”Parang tumigil ang mundo sa pagitan nila.Halos hindi gumalaw si Kael, parang nanigas ito sa kinatatayuan nito habang unti-unting pumapasok sa isip nito ang salitang binitiwan niya.Dad.He's Alec Kaden, dad.Napatingin siya sa bata—kay Kaden..Sa anak niya.Hindi niya namalayang lumapit na pala siya ng isang hakbang.“Dad…?” ulit ng bata, tila sinusubukan bigkasin ang salitang bago sa kanya.Napatingin ito kay Kael, may halong curiosity…at takot.Napasinghap si Kael, napahawak sa dibdib niya na parang hindi niya mapigilan ang bigat
Five years later… Labag man sa kalooban ni Kael ang bawat hakbang na ginawa papunta sa lugar na iyon ay wala siyang nagawa. Mabigat ang kanyang paghinga, tila bawat segundo ay may bumabalik sa kanya na mga alaalang matagal na niyang pilit ibinaon sa nakalipas na limang taon. Kung hindi lang dahil sa mommy niya nunka siyang pupunta sa lugar na 'to. “Anak…please,” iyon ang huling bilin ng ina niya bago siya umalis. “Gusto ko lang siyang makita…kahit isang beses lang.” Mariin niyang ipinikit ang mga mata niya noon, pilit nilalamon ang galit na matagal na niyang kinikimkim. “After everything she did?” malamig niyang sagot. “You still want to see her?” “Hindi mo maiintindihan ngayon,” mahina nitong tugon, nanginginig ang boses dahil sa sakit. “Pero anak… she’s still—” “Don’t,” agad niyang putol. Ayaw niyang marinig. Ayaw niyang tanggapin. Dahil sa isip niya— si Maxine ang babaeng sumira sa kanya. At ngayon… narito siya. Nakatayo sa di kalayuan, nakatitig sa babaeng
Buo na ang pasya niya. Kung hindi siya payagan ni Kael na makipaghiwalay dito, kailangan niyang humanap ng ibang paraan—isang paraan na hindi nito kailangang malaman ang totoong dahilan. Hindi niya kayang harapin ang mga mata nito habang sinasabi ang katotohanan. Hindi niya kayang aminin na sa gitna ng lahat ng plano niya, unti-unti na siyang natalo ng sarili niyang puso. Mahal na niya si Kael. At iyon ang pinaka-masakit. Dahil alam niyang hindi sapat ang pagmamahal para ayusin ang lahat. Maraming masasaktan sa relasyong ito—mga sugatang matagal nang hindi naghihilom, mga kasinungalingang matagal nang nakabaon, at mga katotohanang handa nang sumabog sa oras na magpatuloy pa sila. Humainga siya ng malalim bago inabot ang cellphone. Bahagyang nanginig ang mga daliri niya, habang idinadayal ang numero ng ama. Her heart pounding loudly against her chest. It rang twice. “Hello?” Kurt’s voice came through—calm, warm, familiar. Ang pamilyar nitong tinig na madalas magbigay sa kan
Inalis ni Maxine ang pagkakakabit ng sinturon ni Kael, ang leather ay lumikha ng tunog habang lumuluwag iyon. Sumunod ang butones ng jeans, saka ang zipper—isang mabagal na tunog ng metal na tila lalong nagpapabigat sa sandali. Itinulak niya pababa ang pantalon hanggang sa balakang nito, at kusa naman itong tinanggal ng binata kasama ang sapatos na suot. Naiwan itong nakatayo, at tanging itim na boxer briefs na lang ang suot. Kitang-kita niya ang katigasan nito na bumabakat sa tela, sa tingin tuloy niya ay ilang sandali lang ang dadaan masisira na ang boxers nito. The sight of him, so familiar and so profoundly hers, even now, sent a surge of wet heat to her core. She reached for him, her hand cupping him through the cotton, feeling the hard, thick length, the pulse of his blood against her palm. He groaned, a low, ragged sound, and his head dropped forward to rest on her shoulder. “Baby…” mahina nitong bulong sa kanya na halos hindi na makapaghintay. Agad nitong inangat ang sar
"May kasama ako, friend.” Iyon agad ang bungad ni Sierra nang mapakbuksan ito ng pinto ni Maxine. Bahagyang napakunot ang noo niya nang mapabaling ang tingin sa matangkad na babaeng nasa likod ng kaibigan—nakasuot ito ng oversized hoodie, cap, at shades. “Uh…sino ‘yan?” tanong niya agad, halatang nagtataka. “Bago mong friend?” Ayaw niya sanang papasukin ito dahil hindi naman niya kilala, pero ayaw niyang maging bastos kay Sierra. Malapad na ngumiti si Sierra sa kanya, pero halata sa kilos nito na may something. “Ah…long story,” mabilis nitong sagot. “Pasok muna kami?” Itinaas nito ang dalang paper bags na halatang pagkain ang laman dahil naaamoy niya doon ang mabangong aroma. Nag-alinlangan saglit si Maxine, bago tumabi para makadaan ang dalawa. "Okay…” Pumasok na sila. Ilang sandaling tahimik ang paligid. Ramdam ni Maxine ang biglang pagbabago ng atmospera. Napatingin siya muli sa babaeng kasama ng kaibigan, habang nagsasara ito ng pinto. May kakaiba rito, iyon agad
Nanatiling tahimik ang buong condo matapos ang sinabi ni Maxine. Ramdam pa rin ang bigat ng hangin—parang kahit ang paghinga ay mahirap. Sierra slowly pulled away from her, still holding her shoulders, studying her face. “Maxine…” maingat niyang tawag. “May hindi ka pa sinasabi sa’kin, no?” Napapikit si Maxine. Tama ito, marami pa siyang itinatago sa kaibigan. Parang doon pa lang, bumibigat na lalo ang dibdib niya. “I told you…” nanginginig niyang sabi. “This is a confession…” “Then sabihin mo lahat,” mariing sagot ni Sierra. “No holding back.” Then came silence. Minutes of silence. Hanggang sa… “I planned everything, Sierra.” Parang tumigil bigla ang mundo sa kanila. “Ano?” halos pabulong na tanong ni Sierra, pero ramdam ang gulat na rumeshistro sa mukha ng kaibigan. Dahan-dahang tumingala si Maxine—punong-puno ng guilt ang mga mata. “From the very beginning…” dugtong niya. "Walang accidental sa pagkikita namin ni Kael. It was my plan all along.” Nanigas si Sierra. H
Katatapos lang nilang kumain ng breakfast, pero imbes na maghiwalay o maglinis ng mesa—ibang init ang biglang bumalot sa pagitan nila.Nakasandal pa si Maxine sa dining table habang inaayos ang mga plato nang maramdaman niya ang mabigat na presensya ni Kael sa likod niya.“Kael…” mahina niyang taw
Hindi alam ni Kael kung ilang minuto na siyang gising, basta ang alam niya—kanina pa siya nakatitig sa dalagang mahimbing na natutulog sa braso niya. Tahimik ang buong silid at ang tanging maririnig ay ang tunog ng aircon at ang mahina at pantay na paghinga ng dalaga, na parang musika sa gitna ng k
Nasa labas na sila ng campus nang maramdaman ni Maxine na patuloy pa ring nagva-vibrate ang phone niya sa loob ng bag. Hindi niya pa rin sinasagot. Nakatingin lang siya sa screen habang patuloy ang pag-ring. Sa tabi niya, halos nakadungaw na si Sierra sa balikat niya sa kakasilip. “Girl…” b
Malaki at elegante ang Montenegro mansion, ang bahay na kinalakhan ni Kael sa nakalipas na dalawampu't pitong taon ng buhay niya. Tahimik ang paligid ng mansion maliban sa manaka-nakang galaw ng mga kasambay na abala sa kanya-kanyang gawain. Unti-unti nang dumidilim ang langit nang magpasya siyang







