All Chapters of The Bad Girl: Chapter 21 - Chapter 30

50 Chapters

Twenty

“I’ll pick you up later.” Marahang saad ng binata habang nakahinto ang sasakyan sa harap ng university gate kung saan kapwa sila nag-aaral. Ilang estudyante rin ang napapalingon sa kotse ng binata—at hindi na bago iyon kay Maxine, pero ngayon, parang mas ramdam niya ang mga tingin ng tao sa kanila. “Wala kang klase?” tanong ni Maxine matapos sabihin iyon ng binata sa kanya, kasalukuyang inaayos niya ang shoulder bag na hawak habang hindi pa bumababa. Matapos ang namagitan sa kanila ng binata sa condo unit niya, ay inihatid na siya nito sa eskwelahan dahil may pasok pa siya. “No class for me, baby,” sagot ni Kael, nakasandal ang ulo sa head rest ng driver's seat, habang titig na titig sa kanya. “But I have to meet a client today.” Napakunot-noo si Maxine. Hindi naman kaila sa kanya na may sarili itong engineering firm kasama ang kaibigan nitong si Donald. Pero ngayon lang ito nagpaalam sa kanya na makikipagkita sa client nito. Hindi niya tuloy maiwasan na magduda dito. Hindi

Twenty One

“Kumusta ang buhay may jowa, girl?” Napapitlag si Maxine mula sa ginagawa niyang pag-aayos ng tela nang biglang sumulpot si Sierra sa tabi niya, may pilyang ngiti sa labi at halatang may balak mang-asar sa kanya. “What?” kunot-noong sagot niya, pilit na nagfo-focus ulit sa project niya. Walang pakialam sa pasaring ng kaibigan. Ngunit hindi siya tinigilan ni Sierra. Sa halip, mas kinulit pa siya nito. “Don’t ‘what’ me,” sabi pa nito habang sinusundot-sundot siya sa tagiliran. “Kanina pa kita pinapanood, Max. Halatang blooming ka masyado, girl. You're glowing from afar.” Inirapan ito ng dalaga. Umandar na naman ang pagiging chismosa ng kaibigan, at siya na naman ang napagdidisketahan nito. “Wala ka talagang magawa, no,” sagot niya, pero hindi naitago ang bahagyang pamumula ng pisngi. Mas lalo lang ngumisi si Sierra, tila ba nanalo sa lotto sa sobrang tuwa. “Uy, namumula ka!” halos pasigaw nitong sabi. “Confirm! May nangyayari talaga sa inyo ni Kael!” Pinanlakihan niya ito ng mga

Twenty Two (SPG)

Kael’s breathing was heavy, halos sabay sa paghinga ni Maxine habang halos natataranta silang pumasok sa silid ng unit ni Kael. Hindi pa man tuluyang sumasara ang pinto—nasa isa’t isa na agad ang atensyon nilang dalawa. Click. The moment the door closed, parang may kung anong sumabog sa pagitan nila. “Kael…” mahinang tawag ni Maxine, pero hindi na niya natapos pa ang sasabihin. Dahil agad siyang hinila nito palapit. “God, I missed you,” paos nitong bulong bago idikit ang noo sa kanya, saka siya hinalikan. Nagkasama naman sila buong magdamag kagabi pero bakit pakiramdam nila ay kulang pa rin? It wasn't a simple kiss. It was urgent. Needy. At halos sabik na sabik talaga. Napapikit si Maxine habang kusang umangat ang mga kamay niya sa dibdib ng binata, marahang hinahaplos iyon, ramdam ang init ng katawan nito kahit sa ibabaw ng damit. “Hindi ka pa ba nagsasawa sa’kin?” mahina niyang tanong sa pagitan ng halik, medyo hinihingal pa dahil sa sensasyon. Bahagyang ngumiti

Twenty Three

“Good morning, baby…” Mahinang napasinghap si Maxine nang maramdaman ang sunod-sunod na halik ni Kael sa labi niya. Hindi pa siya tuluyang gising, pero ramdam na ramdam niya ang lambing nito—mainit, mabagal, at mapang-angkin. “Kael…” mahina niyang tawag, napapikit ulit nang kilitiin siya ng stubbles nito sa leeg niya. “Wake up, baby. May pupuntahan tayo,” bulong nito sa tainga niya, sabay ng marahang kagat sa earlobe niya. “Mm… ayoko pa…” reklamo niya, pilit pang hinihila ang kumot. Ngunit napamulagat siya nang maramdaman ang kamay ni Kael na marahang gumagapang sa bewang niya, pababa, na parang sinasadya siyang gisingin. “Kael!” napabangon siya bigla, hawak ang kamay nito. “Ang kulit mo!” Ngumisi lang ito, halatang tuwang-tuwa. “Good, gising ka na,” sabi nito, sabay halik ulit sa labi niya. “Bumangon ka na, baby. Breakfast is ready.” “Where are we going?” tanong niya, kahit medyo lutang pa. “It’s a surprise,” sagot nito, sabay kindat. Hindi na siya nakasagot pa

Twenty Four

Sa mga sumunod na araw, halos hindi na sila mapaghihiwalay ni Kael. Mas naging maalaga rin ito—hindi lang sa salita, kundi sa bawat kilos na ipinapakita nito sa kanya. Ang bawat galaw nito ay may kasamang pag-iingat, parang natatakot itong masaktan siya o mawala siya sa paningin nito. He became possessive of her. “Good morning, baby. I love you…” Iyon agad ang bungad sa kanya ni Kael—sa text, sa tawag, o minsan… sa mismong labi nito kapag magkasama sila. Hindi pa siya nakakabangon, pero naroroon na si Kael sa condo niya—maaga kasi itong dumadating at pinaghahanda siya lagi ng almusal. Hindi ito nagsasawang pagsilbihan siya sa abot ng makakaya nito. “Hindi ka ba napapagod sa ginagawa mo?” tanong niya minsan, pilit tinatakpan ang kilig. Ngunit ngumiti lang ito, saka marahang hahaplos sa buhok niya. “I like taking care of you, baby,” sagot nito. “You’re mine, after all.” Napapailing siya, pero hindi niya maitatanggi— may kung anong bumabalot sa dibdib niya sa bawat sali

Twenty Five (SPG)

The elevator ride to her condo had been a silent, simmering thing. Kael stood beside her, his tailored suit a dark silhouette against the polished steel walls. Maxine kept her gaze forward, but every cell in her body was tuned to his presence, to the heat that radiated from him like a forge. Hindi na nito kailangang tumingin pa sa kanya dahil nararamdaman niya na iyon.That look, the one he used to look at her, was a physical weight on her skin even when his eyes were elsewhere. Parang hinuhubaran siya gamit lang ang presensya nito. At parang nakapako na siya sa ilalim nito kahit wala pa itong ginagawa, isang pakiramdam na itinatago niya sa nobyo.Ngayon, sa tahimik na santuwaryo ng kanyang condo, iba ang katahimikan. It was thick and expectant. Nag-click ang pinto sa likod nila, parang tuluyang isinara ang mundo habang nababalot sila ng malambot na ilaw mula sa ambient lighting ng kanyang kwarto.“Thank you for dating me, baby,” sabi ni Kael, mababa ang boses, parang gumuguhit ang tu

Twenty Six

Walang nagawa si Maxine kundi ang sumang-ayon sa kagustuhan ng nobyo. Siguro nga panahon na para magtagpo ang landas nila ng taong kinamumuhian niya. Ang taong ilang taon na niyang pilit iniiwasan, ang dahilan kung bakit siya napadpad sa Pilipinas. Noong una hindi siya naging handa sa pagtatagpo nilang muli ni Sofia, but this time, dahil na rin sa pangungumbisi ni Kael sa kanya. Ang pagiging mapilit nito ay nag-udyok sa kanyang sumang-ayon dito. Naubusan na rin siya ng mga rason para hindi ito mapagbigyan. Bahala na. “Are you sure?” tanong ni Kael habang nasa loob sila ng kotse, papunta na sila sa bahay ng mga magulang nito. Tahimik lang si Maxine, habang nakatingin sa labas ng bintana. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib dahil sa hindi alam kung ano ang naghihintay sa kanyang pagdating sa mansion ng mga Montenegro. Kahit ina-assure siya ng kasintahan, hindi pa rin niya maiwasang kabahan. Lumunok muna siya bago nagsalita. “Yes…” mahinang sagot niya, kahit kabaligtaran ang

Twenty Seven

Matapos maibaba ang tawag, tila naman biglang bumigat ang buong paligid niya.Saka lang niya naisip na mag-isa siya. She had no one on her side. Just her and herself alone. Inilibot niya ang paningin sa buong condo. Silence. Sobrang tahimik—pero sa loob ng isip niya, parang may nagwawala. Her heart's beating faster.Sunod-sunod na pumasok ang mga eksena sa utak niya.Ang mukha ng mommy niya.Ang paraan ng pagtingin nito kay Kael—malambing, puno ng pagmamahal…isang uri ng pagmamahal na matagal na niyang hinahanap pero hindi niya naranasan sa nakalipas na mga taon.Napapikit siya nang mariin, napahawak sa dibdib niya.“Bakit…?” bulong niya sa sarili. “Bakit sa kanya…kaya niyang ibigay ang lahat?”May kirot na sumiksik sa puso niya.Hindi niya napigilang makadama ng inggit.Hindi niya matanggap na mahal nito si Kael… ang pagmamahal na sana'y dapat sa kanya ibigay ng ina.Mapait siyang natawa, nakaramdam ng habag sa sarili.“You are so unfair…” mahina niyang sabi, habang nanginginig a

Twenty Eight

Nanatiling tahimik ang buong condo matapos ang sinabi ni Maxine. Ramdam pa rin ang bigat ng hangin—parang kahit ang paghinga ay mahirap. Sierra slowly pulled away from her, still holding her shoulders, studying her face. “Maxine…” maingat niyang tawag. “May hindi ka pa sinasabi sa’kin, no?” Napapikit si Maxine. Tama ito, marami pa siyang itinatago sa kaibigan. Parang doon pa lang, bumibigat na lalo ang dibdib niya. “I told you…” nanginginig niyang sabi. “This is a confession…” “Then sabihin mo lahat,” mariing sagot ni Sierra. “No holding back.” Then came silence. Minutes of silence. Hanggang sa… “I planned everything, Sierra.” Parang tumigil bigla ang mundo sa kanila. “Ano?” halos pabulong na tanong ni Sierra, pero ramdam ang gulat na rumeshistro sa mukha ng kaibigan. Dahan-dahang tumingala si Maxine—punong-puno ng guilt ang mga mata. “From the very beginning…” dugtong niya. "Walang accidental sa pagkikita namin ni Kael. It was my plan all along.” Nanigas si Sierra. H

Twenty Nine

"May kasama ako, friend.” Iyon agad ang bungad ni Sierra nang mapakbuksan ito ng pinto ni Maxine. Bahagyang napakunot ang noo niya nang mapabaling ang tingin sa matangkad na babaeng nasa likod ng kaibigan—nakasuot ito ng oversized hoodie, cap, at shades. “Uh…sino ‘yan?” tanong niya agad, halatang nagtataka. “Bago mong friend?” Ayaw niya sanang papasukin ito dahil hindi naman niya kilala, pero ayaw niyang maging bastos kay Sierra. Malapad na ngumiti si Sierra sa kanya, pero halata sa kilos nito na may something. “Ah…long story,” mabilis nitong sagot. “Pasok muna kami?” Itinaas nito ang dalang paper bags na halatang pagkain ang laman dahil naaamoy niya doon ang mabangong aroma. Nag-alinlangan saglit si Maxine, bago tumabi para makadaan ang dalawa. "Okay…” Pumasok na sila. Ilang sandaling tahimik ang paligid. Ramdam ni Maxine ang biglang pagbabago ng atmospera. Napatingin siya muli sa babaeng kasama ng kaibigan, habang nagsasara ito ng pinto. May kakaiba rito, iyon agad

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP