《ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

หญิงชรากล่าวออกมาจากใจเพราะนางนั้นอยู่มาจนป่านนี้ตายเร็วหน่อยไม่เสียดายชีวิตอยู่แล้วแต่คนรุ่นหลังยังหนุ่มยังสาวเหล่านี้ ถานเมิ่งจีมองภาพความวุ่นวายตึงเครียดตรงหน้าอย่างหนักใจแต่ก็นึกได้ว่าท่านอ๋องแปดนั้นวางแผนมาเขาคงไม่ปล่อยให้คนทั้งสกุลถานตายสิ้นเพราะแผนของตนเป็นแน่เพียงแต่นางยังไม่ทราบว่าที่จริงแล้วอีกฝ่ายเดินหมากเช่นนี้ต้องการสิ่งใดเท่านั้น"ท่านย่าอยากไปพักสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ?"พอเห็นถานม่านอวี้ถูกสวมพันธนาการของนักโทษหนักแล้วหญิงชราก็พลันหน้าซีดขาวถานเมิ่งจีจึงคิดได้ว่าท่านย่าคงสะเทือนใจมากล้นเพราะขนาดนางที่ไม่เคยชอบขี้หน้ายายอสรพิษม่านอวี้มาโดยตลอดเห็นแล้วยังหดหู่ใจแล้วเหล่าฮูหยินถานเลี้ยงดูอุ้มชูถานม่านอวี้มาถึงสิบเก้าหนาวจะไม่สะเทือนใจยิ่งกว่านางหลายพันเท่าหรือเลยคิดจะส่งออกฝ่ายให้พ้นไปจากตรงนี้เสียก่อน"ถานไท่เว่ยรับราชโองการ"แต่ยังไม่ทันจะขยับกายไปที่ใดคนจากวังหลวงก็มาพร้อมพระราชโองการและทหารปิดล้อมจวนสกุลถานเอาไว้มืดฟ้ามัวดินนี่พลันนั้นคำว่าความแน่นอนคือความไม่แน่นอนก็กระแทกใจของถานเมิ่งจีเข้าอย่างจัง เมื่อไม่กี่วันก่อนสกุลถานยังถูกกล่าวขวัญถึงในเชิงริษยาว่าวาสนาดีบุตรสา

“กินข้าวไปเลยนะเพคะ!”หญิงสาวกล่าวแล้วก็คีบผัดผักส่งเข้าปากของสามีไปพลางมองค้อนจนตาคว่ำไปพลางแล้วเหตุการณ์ก็เป็นเช่นนั้นไปจนจบมื้อค่ำที่ค่อนไปทางดึกของท่านอ๋องแปดจึงย้ายสถานที่หวานหยาดเยิ้มไปยังห้องอาบน้ำแทน ถึงจะแอบระอาใจอยู่ไม่น้อย ทว่าถานเมิ่งจีก็ยากจะปฏิเสธได้ว่าที่เป็นอยู่ในยามนี้หัวใจดวงน้อยอิ่มฟูอยู่ไม่น้อยซ่า…หลังจากแช่น้ำอุ่นจนพอใจแล้วหลี่ปิงเฉิงจึงคิดว่าสมควรแก่เสียเวลาทีที่เขาจะ ‘กลืนกิน’คนตัวน้อยแล้วเรือนกายแกร่งจึงลุกขึ้นจากถังอาบน้ำจนอะไรต่อมิอะไรมันโผล่มาทักทายถานเมิ่งจีจนหญิงสาวต้องหลบสายตาถึงจะพบเห็นบ่อยครั้ง ทว่าเช่นไรนางก็ไม่ชินสักครา“ออกไปกันให้หมด”หลังสวมเสื้อคลุมเสร็จเรียบร้อยชายหนุ่มก็หันไปสั่งให้นางกำนัลและขันทีออกไปให้หมดเพื่อที่ตนเองจะได้ใช้เวลาอันน้อยนิดอยู่กับภรรยาหลังจากต้องห่างกันมาหลายวัน ซึ่งเหลิ่งกงกงก็รู้ความยิ่งนักเร่งกวาดต้อนทุกคนออกไปโดยมีเขาเป็นคนสุดท้ายที่ออกไปจากห้องแล้วปิดประตูให้เรียบร้อยจนถานเมิ่งจีถึงกับเขินอายจนใบหน้าร้อนวูบวาบไปหมด“อุ๊ย!”แต่หลี่ปิงเฉิงไม่ยอมให้นางเขินอายอยู่นานตวัดแขนอุ้มคนตัวน้อยจากห้องอาบน้ำมุ่งหน้าไปยังห้องนอนชั้น

"เหนียงจื่อ..." ฝ่ายหลี่ปิงเฉิงเองก็มิคาดว่าภรรยาของตนจะเก็บเอาเรื่องนี้มาใส่ใจจนคล้ายจะจดจำฝังลึกเช่นนี้แต่ภาพนางหลั่นน้ำตาแล้วปากคอสั่นคาดคั้นถามเอาความจริงเช่นนี้จึงเพิ่งกระจ่างคาดว่าตลอดมาเรื่องการตายของคุณหนูเหลิ่งกับเด็กในครรภ์สำหรับถานเมิ่งจีคงเป็นตราบาปยิ่งใหญ่อยู่ภายในใจเป็นแน่ก็ดึงเอาร่างเล็กมากอดพร้อมลูบหลังไหล่หวังคลายความทุกข์ใจของนางให้กระจ่าง "ท่านอ๋องทราบหรือไม่ว่าเมิ่งเมิ่งนั้นชิงชังตนเองมาโดยตลอดนับจากวันที่ลู่เจียวเฉลยความจริงว่าเหตุใดวันแรกที่เราพบหน้าท่านจึงดูโกรธเคืองตัวของข้านัก" นางกล่าวเสียงปนสะอื้นน่าสงสารยิ่งนัก "ที่แท้เจ้าก็จำอันใดมิได้จริงแท้กระนั้นหรือ?" หลุดออกจากปากไปแล้วหลี่ปิงเฉิงก็แทบอยากยกมือขึ้นมาตบปากไม่รักดีของตนเองเหลือเกิน ยิ่งคนในอ้อมแขนดันกายบอบบางออกห่างเขาก็พลันใจเสียคาดเดาไปแล้วว่าภรรยาเด็กตัวเล็กตัวน้อยของตนคงโกรธจนอาจขับไล่ตนเองออกไปนอนนอกห้องดังเช่นทหารใต้ปกครองที่เขาเคยพบเห็นอยู่บ่อยครั้งแล้วเป็นแน่ "จริงแท้มิได้แสดงหรือแกล้งทำแม้แต่น้อยเพคะ เมิ่งเมิ่งฟื้นขึ้นมาก็จดจำอันใดมิได้สักสิ่งวันแรกที่พบหน้าล้วนจดจำท่านไม่ได้เลยและมิใช่เพี

ตำหนักบูรพาโครม! เพล้ง! เปรี้ยง!เสียงข้าวของแตกเปรี้ยงปร้างดังออกมาเป็นระยะนับจากไท่จื่อหลี่ไท่หยางกลับมาจากการประชุมขุนนางเมื่อช่วงสายก็เอาแต่ขว้างปาทำลายข้าวของมากว่าครึ่งชั่วยามแล้วเหล่าคนสนิทล้วนหลบลี้หนีหน้าไม่กล้าเอาชีวิตของตนเองไปเสี่ยงกับเพลิงโทสะอันระอุร้อนของไท่จื่อกันแม้แต่ผู้เดียว“หยุดนะไท่หยาง!”กลับเป็นกู้ฮองเฮาที่มาห้ามปรามบุตรชายเอาไว้หลังจากได้ทราบความจากคนของตนเองที่แทรกซึมวางเอาไว้ทุกที่ภายในวังหลวงแห่งนี้ไม่มีเว้นแม้แต่ภายในตำหนักของฮ่องเต้ผู้เป็นพระสวามี“คิดทำการใหญ่ใจต้องนิ่งแม่สอนเจ้าหลายครั้งเหตุใดจึงไม่จดไม่จำเลยสักนิดนะไท่ไหยาง พวกเจ้าน่ะเร่งเก็บกวาดเร็วเข้า!”หลายครั้งที่นางรู้สึกน้อยใจกับโชคชะตาตนเองมีสามีเขาก็ไม่เคยรักนางเลยพอมีบุตรชายก็ยังไม่เอาไหนใจไม่นิ่งทำสิ่งใดมีแต่วู่วามต้องคอยให้นางตามล้างตามเช็ดผิดกับบุตรชายของสตรีผู้นั้นเพราะต่อให้นางตัดทุกเส้นทางที่จะส่งเสริมอำนาจแต่หลี่ปิงเฉิงก็ยังมากความสามารถกว่าหลี่ไท่หยางจนนางแสนจะปวดใจ“แผนของพวกเราพังพินาศแล้วเสด็จแม่ แผนของพวกเรานั้นพังเสียแล้ว พังเพราะสตรีสมควรตายแต่ไม่ตายถานเมิ่งจีกับไอ้คนชั่วปิงเฉิ

พอตกถึงปลายยามเว่ย'ข่าวดี'ของราชวงศ์หลี่ก็ถูกประกาศออกไปเพียงสามชั่วยามทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนรู้แจ้งแม้แต่เด็กน้อยวัยเพียงห้าถึงหกหนาวก็ยังไม่มีละเว้น คงมิต้องกล่าวถึงว่าฮ่องเต้หลี่อี้ฝานจะไม่ทราบ โดยเฉพาะกู้ฮองเฮาและไท่จื่อหลี่ไท่หยาง ดังนั้นย่อมแน่นอนแล้วว่าเรื่องที่ท่านอ๋องแปดต้องเดินทางกลับหนานโจวย่อมต้องถูกเลื่อนออกไปอีกไม่น้อยกว่าสามถึงสิบห้าเดือนเพื่อความปลอดภัยของท่านอ๋องน้อยหรือท่านหญิงน้อยที่อยู่ในครรภ์ขณะนี้"พระชายาถานเพคะ คุณหนูฉู่มาขอเยี่ยมคารวะตามธรรมเพคะ"อรุณรุ่งของวันใหม่มาเยือนพอพ้นต้นยามเหม่าที่ถานเมิ่งจีส่งพระสวามีเช่นท่านอ๋องแปดไปประชุมขุนนางและเลยไปยังค่ายทหารในปกครองของท่านอ๋องแปดแล้วนางกำนัลสาวหนึ่งในห้าคนของพระชายาถานก็เร่งรุดเข้ามารายงานด้วยกิริยาราวกับเห็นผีว่า'คุณหนูฉู่'ผู้แสนจะเย่อหยิ่งพระชายาถานแต่งงานเข้าตำหนักนี้มาร่วมสามเดือนอีกฝ่ายไม่เคยคิดจะทำตามธรรมเนียมผู้น้อยเคารพผู้ใหญ่มาก่อนแต่วันนี้หลังจากมีข่าวดีออกไปสตรีดุร้ายนางนั้นกลับโผล่มาขอเข้าเฝ้าพระชายาถานตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่กระจ่างทุกผู้ล้วนรับรู้ได้ถึงความวุ่นวายยุ่งยากที่จะตามมาในไม่ช้านี้กันทุกตัวค