《ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

เสียงขันทีผู้เป็นหัวหน้ากรมพิธีการที่มาเป็นตัวแทนขององค์ฮ่องเต้ที่ไม่สะดวกมาเป็น ‘เถ้าแก่’ ฝ่ายเจ้าบ่าวยังจวนถานไท่เว่ยได้ มีเพียงรออยู่ที่วังหลวงส่วนหน้าสำหรับเป็นประธานฝ่ายเจ้าบ่าวต้อนรับแขกต่างเมือง รวมไปถึงราชทูตจากต่างแดนกับเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางลำดับชั้นยศเสนาอมาตย์รับใช้ใกล้ชิด ร้องบอกถึงฤกษ์งามยามดีที่เจ้าบ่าวต้องอุ้มเจ้าสาวข้ามธรณีประตูจวนทั้งสามชั้นตรงไปขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว ซึ่งในกรณีของถานเมิ่งจีเกี้ยวมีเอาไว้ให้ผู้คนได้เห็นถึงความยิ่งใหญ่กับวางตะเกียงมงคลคู่เท่านั้น ส่วนผู้เป็นเจ้าสาวหลี่ปิงเฉิงเลือกที่จะให้นางขึ้นบนหลังม้าตัวเดียวกับเขาซึ่งแน่นอนว่าถานม่านอวี้ไม่ได้รับโอกาสนั้นจึงทำให้นางแค้นใจจนแทบกระอักโลหิต แต่มิอาจเปลี่ยนแปลงอันใดได้มีเพียงต้องยอมขึ้นเกี้ยวหลังที่เล็กกว่า รวมถึงแสนจะธรรมดา ไม่มีส่วนใดโดดเด่นให้ชาวบ้านชาวเมืองได้ดูชม หรือหันมาสนใจไปอย่างสงบยิ่งหลี่ปิงเฉิงบังคับบังเหียนม้าให้อาชาตัวโตเดินช้า ๆ จนชาวบ้านสองฝั่งถนนได้ยลโฉมเจ้าสาวที่มีเพียงพัดบอกฐานะยศว่าเจ้าสาวผู้นี้คือพระชายาชั้นเอกของราชวงศ์หลี่คอยบดบังเท่าครึ่งใบหน้าด้วยแล้ว เสียงชื่นชมจึงยิ่งดังแซ่

“อ้าว ไม่ต่อแล้วหรือเพคะ” ถึงจะทำเก่งกาจก๋ากั่นจุมพิตเขากลับคืนแล้วปีนขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง พร้อมบดเบียดเรือนกายอรชรของตนเองกับเรือนกายแกร่งของอีกฝ่าย หากแต่นางกลับไม่อาจควบคุมน้ำเสียงของตนไม่ให้สั่นไหวได้ จนหลี่ปิงเฉิงนั้นขบขันหัวเราะออกมาจนหัวไหล่สะเทือน“เกรงว่าหาก ‘ต่อ’ จริง รถม้าคงรับไม่ไหว เอาไว้ถึงตำหนัก เราค่อย ‘ต่อ’ ให้เสร็จสิ้นจนท้องฟ้ากระจ่างก็นับว่ายังไม่สายนะน้องหญิง” ถานเมิ่งจีต้องกัดฟันและเก็บไม้เก็บมือ เพราะกลัวตนเองจะต้านทานความกวนเท้าของท่านอ๋องแปดไม่ไหว แล้วกางเล็บข่วนอีกฝ่ายให้ใบหน้าลายกว่าเสือดาวเอาได้ คงไม่งามเท่าใดหากพรุ่งนี้เช้าออกจากห้องหอแล้วท่านอ๋องแปดนั้นใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยอารยธรรมของ ‘พระชายาถาน’ ทั้งที่ภายในใจของนางมันร้องบอกให้ ‘ลงมือ ๆ’ ไม่ขาดในขณะนี้ก็ตาม!“หรือหากเจ้าไม่คิดมาก เรามาเริ่มกันเลยก็ได้นะน้องหญิง ข้าไม่ติดขัดเรื่องนี้ บนรถม้าก็ดีเปลี่ยนบรรยากาศ” ‘เปลี่ยนกับผีน่ะสิ!’ ถานเมิ่งจีบัดนี้ทำได้เพียงคิดถกเถียงกับอีกฝ่ายภายในใจเท่านั้น เพราะยกนี้นางพ่ายแพ้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้วดึงดันมีเพียงตนเองนี่แหละที่อับอายขายขี้หน้า หาใช่คนหน้าหนาเช่นท่านอ

“ขอบพระทัยเพคะ” พอทรุดกายลงนั่งในเก้าอี้ที่ถูกท่านอ๋องแปดมีน้ำใจเลื่อนมาให้ถานเมิ่งจีจึงอ่อนน้อมขอบคุณอีกออกไปจากใจแต่อีกฝ่ายกลับชักสีหน้าเข้าใส่จนหญิงถึงกับกลอกดวงตาไปมาแทบเป็นเลขแปดพลางคิดในใจว่าสักวันนางคงได้อดใจไม่ไหวได้ ‘เตะคน’ จนสุนัขในปากหลุดไม่พออาจได้ตบคนจนตาทะลักดูสักทีเป็นแน่“เคยตรวจสอบบัญชีบ้างหรือไม่” สมุดบันทึกสูงจนนางต้องแหงนคอมองเสียตาตั้งจึงสุดความสูงถูกเลื่อนมาตรงหน้าทำเอาถานเมิ่งจีทำเอาพระชายาคนใหม่ทำสีหน้าเลิ่กลั่กเพราะมิคาดว่าเพียงเข้าตำหนักวันแรกก็เจองานหนักเช่นนี้เป็นการต้อนรับ“เป็นนั้นย่อมเป็นเพคะแต่…” กวาดสายตาขึ้นลงมองกองสมุดบันทึกสูงเกือบถึงเพดานห้องสลับกับมองหน้าท่านอ๋องแปดจากนั้นก็เหลือบสายตาไปยังหลิ่วกงกงที่ตามเข้ากระมิดกระเมี้ยนหลบอยู่มุมห้องราวกับไร้ตัวตนก่อนจะมองย้อนกลับมาจ้องหน้าจ้องตากับพระสวามีอีกครั้ง“แต่อันใด” หลี่ปิงเฉิงเอ่ยถามเสียงเรียบ“แต่ว่าบัญชีมากล้นจนถึงเพดานห้องตรงหน้าดูจะต้องใช้เวลาอย่างต่ำก็คงสามเดือนจึงตรวจสอบเสร็จน่ะเพคะ” “สามวัน” “สามวันอันใดเพคะ?”“ข้าให้เวลาเจ้าตรวจสอบบัญชีกองนี้สามวัน” “!!!” “!!!” อย่าเอ่ยว่าถานเมิ่งจีต

ทหารองครักษ์ร่วมห้าสิบชีวิตแต่เดิมนับจากอดีตบัดนี้เพิ่มเป็นร้อยกว่าชีวิตมารักษาการปกป้องหอตำราซึ่งคนภายนอกอาจมองว่าท่านอ๋องแปดนั้นคงไม่วางใจพระชายาเอกแล้วเป็นแน่คงมีเพียงคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่ทราบว่าท่านอ๋องแปดเพิ่มเวรยามก็เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของพระชายาถานจากหลากหลายเหตุผลไม่ว่าจะเพราะสกุลเดิมฝ่ายมารดาของพระชายาสนับสนุนท่านอ๋องแปดรวมไปถึงถานไท่เว่ยและคุณชายรองถานหรืออีกไม่นานเขาก็จะได้รับตำแหน่งแม่ทัพปกป้องหนานโจวคนอยากให้นางตายจึงมีพอสมควร"นางกินแล้ว?"อาหารแทบไม่พร่องแม้แต่น้อยทำเอาใบหน้าที่เรียบนิ่งดูดุดันอยู่เสมอถึงกับถูกดึงจนบึงราวกับหนังกลองศึกยังแคว้นหนานโจวไม่ผิดทำเอาหลิ่วกงกงทำสีหน้าลำบากใจอย่างยิ่ง"เอ่อ...""ยกเข้ามา!"หลิ่วกงกงจึงต้องประคองถาดบรรจุอาหารย้อนกลับเข้าไปภายในห้องทรงพระอักษรของท่านอ๋องแปดที่บัดนี้มีเพียงพระชายาถานกับกองสมุดบัญชีสูงท่วมหัวท่วมเกล้ารั้งอยู่เพียงลำพังหนึ่งเดียวเท่านั้น"เหตุใดจึงไม่กินข้าวหรือเพราะไม่เห็นหน้าของข้าเจ้าจึงกินข้าวไม่ลง"ได้ฟังคำทักทายแรกหลังจากท่านอ๋องแปดเดินปึงปังหายไปตั้งแต่มอบหมายงานให้ตนเองราวกับคิดจะกลั่นแกล้งก็ถึงกับอุ

ถามออกไปแล้วมือข้างหนึ่งก็เอื้อมไปจับปลายคางให้นางแหงนหน้าขึ้นมามองสบตากันให้ชัดเจนทำเอาถานเมิ่งจีลมหายใจสะดุดเพราะต่อให้นางและเขา ‘ลึกซึ้ง’ กันไปจนถึงไหนต่อไหนแต่ในยามนั้นนางตกอยู่ภายใต้ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดแต่วันนี้…“เพคะ” นางตอบออกไปไม่มีการไว้ศักดิ์ศรีเพราะขณะนี้ศักดิ์ศรีมันช่วยอันใดนางไม่ได้เป็นคนอ่อนแอแล้วไม่ถูก ‘จับกิน’ ถานเมิ่งจียินยอม!“เมิ่งจี…” สีหน้าหวาดกลัวไม่ปิดบังนี้กลับยิ่งทำให้หลี่ปิงเฉิงบัดนี้กระหายใคร่อยากรังแกคนตัวเล็กขึ้นมาติดหมัดติดก็เพียงนางยังบาดเจ็บอยู่ถึงผ่านมาร่วมเดือนก็จริงหากแต่แผลของถานเมิ่งจีใหญ่ถึงเพียงนั้นเขาเกรงว่าตนเองจะเผลอ ‘รุนแรง’ จนนางบอบช้ำ ยิ่งอีกสิบวันต้องเดินทางกลับหนานโจวเขาไม่อยากเสี่ยงทำแผลของภรรยาปริร้าวขึ้นมาอีกแต่สีหน้าตื่นกลัวก็ทำเขาทนไม่ไหวสุดท้ายจึงจับล็อกปลายคางเรียวเล็กเอาไว้จนมั่นคงแล้วเอียงใบหน้าขยับจนได้จังหวะเหมาะจึงแนบริมฝีปากแกร่งลงไปยังเรียวปากจิ้มลิ้มที่สั่นระริกชวนรังแก!“ขอข้าจุมพิตนะ” เขาเอ่ยปากขออนุญาตถึงเพียงนี้นางที่เป็นคนของเขาไปแล้วและอีกฝ่ายก็บอกแก่นางตั้งแต่แรกแล้วว่าการแต่งงานนี้คือจริงจังนางต้องทำหน้าที่พระช