《ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

เขากล่าวมาเช่นนี้นางยังจะตอบอันใดไปได้อีกถึงจะไม่ชมชอบค่านิยมที่กล่าวว่า'สตรีแต่งงานแล้วสามีคือใต้หล้า'เพียงใดแต่นางย่อมยากจะฝ่าฝืนธรรมเนียมปฏิบัติเคร่งครัดเหล่านี้ไปได้"ส่วนเรื่องกลับหนานโจวนต้องจัดเตรียมสิ่งใดบ้างให้เจ้าเร่งหารือกับเหล่าหลิ่วแต่เนิ่นๆ ย่อมดีหากขาดเหลือจะได้หามาเพิ่มส่วนสิ่งที่ข้าต้องการจะจดรายงานให้เจ้าอีกที"ถานเมิ่งจีอยากถามว่าที่แท้แล้วเขาคิดการใหญ่อันใดอยู่กันแน่แต่เพราะระหว่างนางกับท่านอ๋องแปดหาได้สนิทสนมกันมาตั้งแต่แรกไม่พออดีตเจ้าของร่างที่นางมาอาศัยนี้ยังเคยทำให้คู่หมายของเขาตายพร้อมเด็กในครรภ์ที่ไม่อาจทราบได้ว่าแท้จริงคือลูกของเขาหรือของหลี่ไท่ยางผู้เป็นไท่จื่อกันแน่จนเขาถึงขั้นชิงชังอยากสังหารให้ตายดังนั้นหุบปากไว้คาดว่าจะปลอดภัยกว่าเป็นแน่"เจ้ามีคำถามอันใดอยากถามอย่าเก็บเอาไว้แล้วไปคิดเองเออเองแต่เพียงผู้เดียว"หากแต่ราวกับท่านอ๋องแปดนั้นเข้ามานั่งอยู่กลางใจของนางจึงเอ่ยปากขณะที่เขานั้นนั่งกอดอกปิดตาปล่อยให้นางสางผมให้เช่นนี้"ถามได้จริงหรือเพคะ?""เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าจะถามไม่ได้ ก็เราเป็นสามีภรรยากันนะเมิ่งเมิ่งข้ามีสิ่งใดย่อมสอบถามเจ้า เช่นกันเจ้ามีข้อ

ถานเมิ่งจีในยามแรกก็เขินอายอยู่บ้างที่คล้ายกับนางถูกกอดอยู่บนหลังม้าแต่พอหลี่ปิงเฉิงนั้นไม่แสดงกิริยาล่วงเกินมีเพียงตั้งใจสั่งสอนนางจึงปรับอารมณ์ของตนเองให้นิ่งพอนิ่งได้สมาธิก็เริ่มมีมากพอนางมีสมาธิก็คิดตามและจดจำเคล็ดลับต่างๆ ที่ท่านอ๋องแปดถ่ายทอดให้นางฟังซึ่งอดีตสมัยยังเป็นเจ้าจันทร์นางเคยมีโอกาสตามบิดาและพี่ชายคนโตไปฝึกยิ่งปืนและโดดหอสูงอยู่บ่อยครั้งตามประสาครอบครัวทหารเคล็ดลับเล็กน้อยของการยิ่งปืนนางจึงยังจำได้และดูเหมือนจะคล้ายกับที่ท่านอ๋องแปดสอนให้นางยิงเกาทัณฑ์ในวันนี้อยู่มากดังนั้นศรเกาทัณฑ์ดอกแรกที่ถูกปล่อยออกไปจึงแม่นยำจนน่าทึ่ง“ทำได้ดี ลองอีก”คราวนี้หลี่ปิงเฉิงไม่ช่วยประคองอีกแล้วเขาทำเพียงบังคับม้าตัวโตให้มันนิ่งแล้วขยับให้คนตัวเล็กปรับท่าทางได้อย่างสะดวกส่วนเขาทำเพียงจับจ้องทุกกิริยาของถานเมิ่งจีนิ่งเท่านั้น ซึ่งคงเพราะวัยและขนาดร่างกายที่ต่างกันมากภาพที่ผู้อื่นมองเห็นจึงคล้ายบิดาสอนบุตรสาวมากกว่าสามีสั่งสอนภรรยาแต่แน่นอนว่าไม่มีใครใจกล้ากล่าวออกมาเท่านั้น“หึ! คิดจะฝึกฝนให้นางมีเขี้ยวเล็บสินะ แต่อย่าหวังไปเลยว่าท่านจะคุ้มกันนางได้ปิงเฉิงตำแหน่งเปี้ยนเฉิงหวางเฟยนี้หาก

"เอาละวันนี้พอแค่นี้ก่อนเร่งไปแอบน้ำกันยามเฉินต้องไปสกุลถานแล้ว"ถึงอ่อนล้าปวดตึงไปหมดทั้งร่างแต่ถานเมิ่งจีก็ไม่กล้าบ่นเพราะยิ่งนานนางก็ยิ่งทราบว่าแท้จริงแล้วท่านอ๋องแปดนั้นเป็นบุรุษที่จริงจังกับทุกสิ่งและแสนจะเข้มงวดนางยังไม่อยากถูกอีกฝ่ายลงโทษทั้งที่อีกฝ่ายก็ไม่เคยเอ่ยคำว่าจะลงโทษกันมาก่อนก็ตามแต่กลิ่นกายของเขานับวันยิ่งรับรู้ได้แต่กลิ่นอายอำมหิตนี่นาไม่กลัวเขาสินางคงแปลกคนหลังจากขึ้นรถม้าคันโตได้ไม่ถึงสองเค่อคนที่ต้องตื่นแต่เช้ามืดทุกวันไม่พอยังต้องฝึกทุกสิ่งอย่างเคร่งครัดทุกวันหลังจากแต่งเข้าตำหนักซ่างหยางก็หลับไปเสียแล้ว หากแต่ในคราวนี้หลี่ปิงเฉิงนอกจากไม่ปลุกเขายังจับให้คนตัวน้อยลงมานอนหนุนตักตนเองอีกด้วย"อืม...""นอนพักเสีย ไม่ต้องระแวงระวังอันใดมีข้าอยู่ข้างกายเจ้ารับรองว่าปลอดแน่นอน"คราวแรกถานเมิ่งจีสะดุ้งเตรียมจะลุกขึ้นแต่เสียงอ่อนโยนกับมือที่กดให้นางนอนลงไปทำให้คนอ่อนล้าหลับลงไปอีกครั้งมือหยาบกระด้างจากการจับดาบจับกระบี่มาทั้งชีวิตลูบไล้เส้นผมนุ่มราวกับจะขับกล่อมให้พระชายาตัวน้อยหลับใหลไปอย่างผาสุกและวางใจซึ่งก็เป็นเช่นนั้นเพราะหญิงสาวรับรู้ได้ถึงสัมผัสนุ่มนวลที่ท่านอ๋อง

"หะ...หามิได้พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องแปด กระหม่อมมิกล้า"สุดท้ายถานเถียนหย่งก็ต้องก้มหน้าแล้วเปล่งวาจาที่แทบไม่พ้นจากลำคอแกร่งของบุรุษวัยคะนองที่ปกติมักเสียงดังกับคนที่ด้อยกว่าหลี่ปิงเฉิงทำเสียง'หึ!'แล้วดื่มสุราดอกท้ออย่างใจเย็นมีวูบหนึ่งที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังถานม่านอวี้พอเห็นนางมองมาด้วยสายตาสาสมใจรอยยิ้มอำมหิตก็แต้มมุมปากแกร่งหนึ่งสายแล้วจางหาย"แล้วท่านพ่อตาเล่ามีปัญหาติดขัดอันใดหรือไม่ที่ข้ารับเอา'บ่าวชั่ว'มาไว้ข้างกายบุตรสาวของท่าน"'ช่างกล้าถามนะท่านอ๋องแปด'ถานเมิ่งจีแอบคิดนินทาพระสวามีในระยะเผาขนแต่พอหันไปมองเขานางก็มีอันต้องสะดุ้งสุดกายเพราะท่านอ๋องแปดนั้นมองกันอยู่ก่อนแล้วที่สำคัญคล้ายเขาอ่านความคิดของนางออกอีกด้วย"กระหม่อมมิบังอาจสงสัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"คนอายุมากกว่าต้องกล่าววาจาอ่อนน้อมกับคนอายุน้อยกว่าเห็นกี่ครั้งถานเมิ่งจีก็ไม่คุ้นเคยสักครั้ง แต่ในเมื่อหลงมาอยู่ในยุคสมัยนี้แล้วจะยอมรับได้หรือไม่นางก็จำต้องมองข้ามเท่านั้น"แล้วอ้ายเฟยเล่า?"ถานเมิ่งจีแทบจะร้อง'เหอะ!'ออกมาแล้วยังดีว่ายั้งปากไว้ได้ทันท่วงที ถึงเพิ่งแต่งงานใช้ชีวิตร่วมกันไม่กี่วันแต่ยามใดที่ท่านอ๋องแปดเรียกตนเ

สุดท้ายนางไม่กล้ามองสบตาคู่นั้นของท่านอ๋องแปดจึงหลับตาลงเสียหากแต่เพียงนางหลับตากลับจับสัมผัสของปลายนิ้วเรียวยาวได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่าเดิมความต้องการตามธรรมชาติกำลังเล่นงานสาวน้อยแทบแดดิ้น ถานเมิ่งจีพยายามหุบเรียวขาเข้าหากันแต่ก็ติดที่ร่างใหญ่นั้นขวางกั้นยากจะต่อต้านยิ่งเขาเพิ่มจังหวะเร่งเร้ารุนแรงความเสียวซ่านและอึดอัดสาดซัดมารวมกันอยู่ตรงท้องน้อยจนนางยากจะข่มกลั้นเสียงของตนเองเอาไว้ได้"อื้อ!"ครู่หนึ่งหลี่ปิงเฉิงจึงรับรู้ได้ถึงความฉ่ำชื้นของคนตัวเล็กและแรงตอดรัดที่มากล้นจึงผละออกจากใจกลางบุปผางามอย่างเชื่องช้าก่อนจะจับรูดสาวแก่นกายของตนเองไปพร้อมกับสบสายตากับคนตัวน้อยที่นอนหอบระโหยอยู่ด้านล่างด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม"ฮึก!" ถึงจะเคยร่วมรักกันมาแล้วแต่เพียงรับรู้ได้ว่าตัวตนแกร่งแข็งขึงนั้นแทรกเข้ามาในร่างกายตนเองถานเมิ่งจีก็ทั้งเจ็บทั้งตึงจนต้องกัดเรียวปากของตนเองเอาไว้อย่างเผลอไผล หลี่ปิงเฉิงยากจะทนเห็นนางทำตนเองเจ็บเขาจึงก้มลงไปจุมพิตปลอบประโลมยังเรียวปากจิ้มลิ้มจนนางคลายจากอาการตึงเครียดลง เขาจึงขยับกายขึ้นมาสบตาคู่หวานก่อนจะใช้จังหวะที่นางเผลอกดแทรกกายแกร่งเข้าไปในคราวเดียวลึกจนสุ