جميع فصول : الفصل -الفصل 80

เด็กตัวกลมแก้มป่องทำท่าทางคิดหนัก จากนั้นจึงยิ้มหวาน แล้วส่งนิ้วก้อยสั้นป้อมไปตรงหน้า ‘เฉินเก่อเกอ’ ทันทีบอกชัดเจนว่านางต้องการทำสัญญาก่อนที่จะถูกแม่นมมาหิ้วไปเสียก่อน  “ได้...เสี่ยวปิงสัญญาวันนี้จะเป็นเด็กดีไม่ลงมือกับแม่นมซางจนนางร่ำไห้อีก แต่เฉินเก่อเกอต้องสัญญาก่อนว่าจะพาเสี่ยวปิงไปท่องเที่ยวจริง”  เฉินเซินอดจะยิ้มตามนางเสียมิได้ ก็แต่ละคราวที่นางยิ้มโลกสีดำของเขาก็สว่างไสวดังกับมีดวงอาทิตย์สักสองดวงส่องแสงเข้ามาในหัวใจอันเหน็บหนาวของเขา จนอบอุ่นในช่องอกทุกครั้งที่ได้พบเห็น คนผู้นั้นช่างมีดวงตาแต่ไร้แววเสียจริงมีอัญมณีล้ำค่ากลับไม่รักษา ไปฝักใฝ่แต่กับงูพิษ!  “กระหม่อมสัญญา มิใช่เพียงวันนี้ ทว่าจะเป็นทุกวันที่ชินหวางเฟยต้องการ”  ปลายนิ้วเรียวยาวขาวสะอาดส่งมาเกี่ยวก้อยร้อยรัดกับนิ้วแสนสั้นดุ๊กดิ๊กน่าเอ็นดูตรงหน้าแล้วจึงส่งยิ้มที่อบอุ่นให้นายน้อยคนใหม่ของตนอีกครั้ง...เพียงนางยังมีรอยยิ้มสดใสทุกวันเขาล้วนพึงใจเหลือเกิน...  “ชินหวางเฟยเพคะ”  ซางเหนียงจือเข้ามายืนโค้งกายด้านซ้ายมือให้แก่เด็กน้อยตัวกลมดุ๊กดิ๊กน่ารัก หากแต่ดวงตาของนางมองตรงไปที่องครักษ์หนุ่มรุ่นน้องด้วยสายตาตำหนิชัด

เท้าเล็กปลดรองเท้าออกแล้วหย่อนสองเท้าเล็กจิ๋วลงไปในบ่อแกว่งตีน้ำเล่นไปมา ซึ่งแน่นอนว่าก่อนที่นางจะทำเช่นนั้นเฉียวปิงเซียวก็ต้องหันมองจนทั่วว่าจะมีผู้อื่นมาพบเห็นหรือไม่ การอยู่ในวังหนึ่งเดือนสอนให้เด็กน้อยระวังไปเสียทุกสิ่ง เพราะหากนางไม่ระวังก็จะไม่พ้นถูกลงโทษ ถึงจะเป็นเพียงถูกไม้เรียว แต่นางก็ไม่ชอบหรอกนะ ก็มันยิ่งเล็กกลับยิ่งเจ็บบาดลึกไปหลายวันนี่นา  แต่ถึงเด็กน้อยจะระวังอย่างดีเท่าใดมีหรือจะรอดพ้นสายตาของคนที่มันจ้องจะทำร้าย และคอยหาโอกาสลงมือในทุกลมหายใจไปได้  ซึ่งแน่นอนว่าคนผู้นั้นย่อมจะต้องเป็นฝ่ายของพระชายารองจางหลานเย่ที่วางเอาไว้สอดแนม ไทเฮาที่เฝ้าจับตามองดูตั้งแต่ชินหวางเฟยตัวน้อยนางเข้าวังมาเลยด้วยซ้ำ ยิ่งมันได้เห็นทุกสิ่งตั้งแต่เด็กน้อยแอบย่องหนีออกมาจากโถงกลางในตำหนักไทเฮา จนตราบที่นางนั่งทอดอารมณ์ยังริมบ่อปลาคาร์ปยิ่งใหญ่กว้างขวางกินเนื้อที่ดินเกินยี่สิบหมู่ (1 หมู่ เท่ากับ 1 ไร่) มันจึงหรี่ดวงตาจนแคบลงหกส่วนประเมินดูความลึกของน้ำกับขนาดร่างกายของเด็กหญิงวัยเพียงหกหนาวแล้วเปิดรอยยิ้มเหี้ยมโหดมิสนว่า 'เหยื่อ' ตรงหน้านางจะเป็นเพียงเด็กน้อยเท่านั้น  ดวงตาเรียวรีดังดวงตาข

พอทราบว่าบัดนี้ในตำหนักตนเองมีคนของสกุลจางแอบแฝงอยู่เกินสิบชีวิต ตั้งแต่นางกำนัลไปจนถึงขันที แม้แต่ชนชั้นทาสก็ล้วนมีคนของฝ่ายนั้น ไทเฮาก็โมโหเดือดแทบอยากจะออกคำสั่งทหารและเหล่าองครักษ์ในอำนาจของพระนางให้ไปกุมตัว และกุดหัวพวกมันให้สิ้นเสียเดี๋ยวนี้  “ขอไทเฮาจงทรงสงบพระทัย และยับยั้งโทสะสักนิดพ่ะย่ะค่ะ หากลงมือในยามนี้พวกมันย่อมเคลื่อนไหวเร็วขึ้น เช่นนั้นหากพระองค์ทรงแสร้งไม่ทราบ หรือเท่าทันให้พวกมันตายใจ เช่นนี้จะมิใช่ว่าพระองค์จะยังทรงได้ประโยชน์ แล้วพอคุ้มจึงค่อยลงมือรวบเอาไว้ได้ทั้งหมดเช่นนี้จะมิดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะ”  สตรีสูงศักดิ์ได้ฟังคำแนะนำเรียบง่ายก็นิ่งคิด ซึ่งเริ่มเห็นจริงดังคำที่อีกฝ่ายว่า เพราะก็หลายครั้งที่ลงมือเก็บกวาดพวกคิดการใหญ่เหล่านี้ ทว่าก็กำจัดได้แต่เพียงปลาเล็กปลาน้อย เหล่าผู้บงการอยู่ด้านหลังสุดท้ายก็ไม่เคยสาวเข้าไปถึงมากว่าหลายหนาวแล้ว  “ได้ เอาไว้ข้าจะนำเรื่องนี้ไปหารือกับฮ่องเต้อีกครั้ง เจ้าก็ไปจัดการกระจายกำลังคนของ 'เฮยเฟิ่ง' (หงส์สีดำ) ให้คอยสอดส่องพวกมันให้ดีสักหน่อย เช่นไรคราวนี้จะต้องกระชากหน้ากากคนชั่วคิดล้มล้างราชวงศ์หานให้จงได้ในเร็ววันนี้"  “รับด้

ฝ่ามือแข็งแกร่งตบลงบนหัวไหล่ของผู้เป็นน้องชายอย่างฝากความหวังเกินแปดส่วน เพราะหานไท่หมิงนั้นเก่งกาจกว่าเขาในด้านการบัญชาการรบ และพิฆาตทัพของฝ่ายศัตรูจนผ่านมาหลายหนาวหลายสนามรบ ถึงไม่ยิ่งใหญ่เท่าศึกคราวนี้ แต่แผ่นดินหนานสุ่ยสงบร่มเย็นมาหลายหนาวก็พระชินหวางเป็นผู้นำทัพออกปกป้องบ้านเมือง และคอยออกปราบกบฏจนบัดนี้เขานั้นมีสมญานามว่าเทพสงครามแห่งหนานสุ่ยนั่นเลยทีเดียว หากการนี้ไม่วางใจหานไท่หมิง เขาเองก็คงยากจะวางใจผู้ใดได้อีกแล้ว  “พี่หกนั้นถึงร่างกายของเขายากจะฟื้นคืนมาเป็นแม่ทัพช่วยเจ้าได้ แต่ข้าคิดว่าเขาสามารถจะเป็นที่ปรึกษา เป็นกุนซือช่วยเจ้าได้ เช่นนั้นศึกครานี้เจ้าก็ให้เขาติดตามไปด้วยย่อมดีกว่า”  หานไท่หมิงได้ฟังว่าพี่ชายจะให้อ๋องหกหานหย่งเต๋อติดตามเขาไปด้วยจึงลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับพี่ชายทันที เพราะเดิมทีตัวเขาไม่ลงรอยกับพี่ชายลำดับที่หกผู้นั้นนัก ส่วนจะด้วยสาเหตุใดเขาเองก็ยากจะอธิบายไปได้ รู้เพียงแต่ว่าภายในดวงตาของหานหย่งเต๋อมันขาดความจริงใจ และดูเจ้าเล่ห์คล้ายอสรพิษที่คอยจับจ้องหาโอกาสแว้งกัดพี่ชายของเขาอยู่ตลอดเวลาเกินไป  “อาหมิง เจ้าต้องรู้วิธีการใช้คนให้เป็น ดังคำกล่าวที่ว่าเ

ตอนที่ 3 และเมื่อผ่านไปสามวัน ไข้ของเฉียวปิงเซียวก็ทุเลาลงมาก จนในยามเช้าของวันที่สี่เด็กน้อยก็ลุกขึ้นมาเดินเหินได้สะดวกแม้จะยังมีอาการหวาดผวาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากแล้ว อย่างไรนางก็มีมารดาเป็นสตรีเหี้ยมหาญของเผ่าซีเป่ย ที่ขึ้นชื่อว่ามีนักรบฝีมือมากมายผู้หนึ่ง ย่อมไม่เสียขวัญนานเช่นเด็กน้อยวัยเดียวกันอยู่แล้วตามแบบแผนที่รองแม่ทัพนางหนึ่งจะสั่งสอนบุตรของตนเองได้  "เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊จ๋า...รองเท้าของเสี่ยวปิงเล่า"  รองเท้าคู่นั้นเป็นคู่สุดท้ายที่มารดาของนางตัดเย็บให้ด้วยตนเองเช่นเดียวกับตุ๊กตาผ้าตัวนั้น บัดนี้นางเริ่มหายดี สิ่งแรกที่เฉียวปิงเซียวถามหาก็คือของที่มารดาทำให้เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนนางจะลาลับไปท่องเที่ยวสวรรค์เมื่อหนึ่งหนาวก่อนทันที  "ยังหาไม่พบเลยเพคะ"  ได้ฟังเช่นนั้นเด็กน้อยก็ซึมลงทันที ตอนนี้นอกจากอาภรณ์อีกไม่กี่ชุดก็เท่ากับนางไม่เหลือของดูต่างหน้ามารดาอีกแล้ว เด็กน้อยจึงหันไปนำเสื้อที่หลายคืนก่อนเสี่ยวเตี๋ยนางไปนำมาให้ตนเองนั้นได้กอดนอนแทนตุ๊กตาผ้าในช่วงที่เด็กน้อยนางกำลังมีไข้สูงขึ้นมากอดแนบที่หน้าอกอย่างแน่นหนาอีกครั้ง แล้วจึงยกหัวเข่าทั้งสองข้างขึ้นมากอดทอดสายตามองเหม่อออก