Lahat ng Kabanata ng Gear of love วิศวะครองใจ: Kabanata 31 - Kabanata 40

 “คือกูเอาธงไปเก็บแปบเดียว พวกเธอก็มีเรื่องกันแล้วหรอ? ...นักเลงมาจากไหน”เสียงทุ้มของแอนดริวจากฝั่งคนขับดังขึ้นทันที พลางหันขวับมาดุเพื่อนสาวด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นไปยังกระจกมองหลัง แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นเอวานั่งซับน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็ก ไม่รู้ว่าที่ร้องไห้เป็นเพราะแผลที่แขนหรือแผลที่ใจกันแน่...เขาส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ ก็เขาปลีกตัวไปเก็บธงแค่ไม่กี่นาที แต่พอกลับมาก็ต้องเจอฉากดราม่าใหญ่โต สรุปนี่พากันมาเก็บคะแนนกิจกรรมหรือพากันมามีเรื่องกันแน่ แอนดริวเริ่มไม่แน่ใจ“พากันไปทำแผลด้วยนะ ฉันจะไปรับน้องหวาน”ชายหนุ่มว่าก่อนจะตบไปเลี้ยวจอดรถเทียบฟุตบาทให้เพื่อนทั้งสองลงหน้าตึกคณะเภสัช เบลที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันขวับไปมองอย่างเอาเรื่อง“นี่นายจะทิ้งพวกฉันไว้ตรงนี้หรอ! เห็นไหม เพื่อนร้องไห้เนี่ย ยัยจะห่วงสาวอีก!”เบลหันมาเอ็ดคนห่วงสาว ๆ ในสต๊อกก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางเอวาที่กำลังเป่ารอยถลอกที่แขนตัวเอง“ก็เดี๋ยวมารับไง ข

 ตั้งแต่วันนั้นภูผาก็ไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับชีวิตของเอวาอีกเลย เขาตัดขาดเธอราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แม้จะเดินผ่านกันเพียงแค่เอื้อมก็ไม่เคยชายตามอง เขากลายเป็นคนเย็นชาสำหรับเอวาแต่กลับกลายเป็นหนุ่มเพลย์บอยสำหรับผู้หญิงที่เข้ามาใหม่“แล้วไอ้ผาไปไหนอีก มันจะแดกไหมข้าวอะ” เสียงขุนเขาบ่นทันทีที่มาถึงโต๊ะภายในแคนทีนตึกวิศวะ“เดี๋ยวตามมา เห็นว่าไปส่งเด็กใหม่ที่ตึกอักษร” เทวาที่อยู่กับภูผาเป็นคนสุดท้ายตอบทันที“เด็กใหม่อีกละ มันเปลี่ยนอาทิตย์ละกี่คนกูถามจริง” มังกรละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เงยขึ้นถามเพื่อนพลางขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย“ก็มึงเองไม่ใช่หรอที่บอกให้มันแรด ๆ ร่าน ๆ อะ เป็นไง...แม่งมัวแต่ร่านไม่มีเวลาอยู่กับเพื่อนเลย” ขุนเขาว่าเย้ยมังกรพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก“ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้นี่วะ ตอนนั้นแม่งก็ไม่เอาใครเลย ตอนนี้แม่งเอาทุกคน” มังกรส่ายหัวอย่างเอือมระอา “ถุงยงถุงยางมันใส่บ้างรึเปล่า?”“ระดับไอ้ผามันพกวันละสามกล่อง” เทวาว่า&ldqu

 เชื่อว่าไม่มีใครบนโลกนี้ไม่เคยหลอกตัวเอง ไม่ว่าจะหลอกเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น หลอกเพื่อให้ตัวเองมีแรงเดินต่อไปในแต่ละวัน หรือแม้กระทั่งหลอกเพื่อหนีความจริง...แต่หารู้ไม่ว่าการหนีความจริงอาจจะเป็นเหมือนมีดสองคมที่ยิ่งหนีก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งปล่อยให้ปัญหาค้างคาก็ยิ่งเจ็บ จนสุดท้ายกลายเป็นความลังเลในการตัดสินใจ จะเดินต่อไปข้างหน้า หรือจะหันกลับไปที่เดิม อย่างเช่นภูผาในตอนนี้“พี่ขอโทษ…พี่ขอ โว้ยยย!!”ชายหนุ่มในชุดช็อปวิศวะนอนแผ่กายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ พึมพำคำพูดเดิมซ้ำไปซ้ำมาในหัวเหมือนเครื่องเล่นที่วนลูปไม่มีวันหยุด ก่อนจะตะโกนขึ้นมาอย่างหงุดหงิดราวกับจะไล่ความรู้สึกว้าวุ่นและลังเลออกมาให้พ้นตัวนี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว จากที่คิดว่าเมื่อห่างกันแล้ว ทุกอย่างจะค่อย ๆ ดีขึ้น ทว่าความจริงกลับตรงกันข้าม ยิ่งนานวันเขายิ่งโหยหา ยิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นทุกวัน แม้จะมีผู้หญิงหน้าใหม่วนเวียนเข้ามาให้ลืมความรู้สึกเก่า ๆ แต่ไม่ว่าจะจับมือใครหรือสบตาใคร ภูผาก็ยังเห็นแต่หน้าเอวา ไม่เคยลืมได้เลยสักวินาทีร่างหนานอนพลิกตัวไปมา คิ

 “มาช้าไปหน่อยนะ...กลับไปสั่งสอนผู้หญิงของพี่ด้วย! ว่าอย่ามาล้ำเส้น ถ้ามีครั้งหน้าวาจะส่งยัยเบลไปตบ!!”“ถ้าจะขนาดนั้นมึงก็มาตบกับกูตอนนี้เลยมา!! ไม่มีหรอกครั้งหน้า กูจะเอาครั้งนี้แหละ มา!!”เมย์ว่าเสียงเกรี้ยวกราดเดินเข้าหาเอวาที่ยืนกอดอกนิ่งอย่างใจเย็น เพราะท่าทางสุขุมของเธอมันยิ่งทำให้คนอารมณ์ร้องอย่างเมย์ทนไม่ไหว“เห้ย ๆ ๆ” เทวารีบเดินมาขวางไว้พร้อมดันร่างบางของเมย์ออกให้ห่าง กล้าดียังไงจะมาตบน้องกู เดี๋ยวก็ตบเข้าให้ อินี่!“แล้วมึงมีตีนมีมือคนเดียวรึไง กูก็มี! มาตบกับกูนี่!!”เบลที่เงียบมานาน ในที่สุดก็ระเบิดออกมาด้วยเสียงตะโกนลั่นก่อนจะสาวเท้าอ้อมโต๊ะพลางถกแขนเสื้อขึ้นพร้อมยกมือขึ้นรวบผมย่างหงุดหงิด“กูทนมานานละ!”เสียงลอดไรฟันของเบลดังฟึดฟัด แววตาวาวโรจน์เหมือนคนพร้อมจะไปเปิดศึกสงครามเธอถอดกระเป๋าสะพายที่คาดไว้บนตัววางที่โต๊ะ แต่ในจังหวะกำลังเดือดมือเจ้ากรรมดันไปติดหูกระเป๋าของตัวเองที่พึ่งวางลงไปจนเกือบล้มหน้าคะมำโชคดีที่เอวามือไว

  “ทำไมห้ะ! คราวหน้าถ้าจะเข้ามาจีบผู้หญิงก็ลองเริ่มจากการให้เกียรติคนอื่นบ้างนะคะ ไม่ใช่เอาแต่เบียด ๆ ...ตัวก็เหม็น! อาบน้ำครั้งล่าสุดปีไหนก็ไม่รู้”หญิงสาวพ่นคำต่อว่ารัวเป็นชุดใส่ชายร่างกำยำที่ยืนโงนเงนไปมาอย่างหมดสภาพ เธอไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้เถียงแม้แต่คำเดียว ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วสาวเท้าก้าวฉับออกไปจากตรงนั้นทันทีชายหนุ่มที่ยังไม่ทันตั้งตัวถึงกับยืนอ้าปากค้าง กว่าจะรู้สึกตัวร่างบางก็เดินห่างออกไปไกลแล้ว ละทิ้งอับอายปะปนกับความโมโหไว้ในชายหนุ่ม เขาจึงตะโกนไล่หลังด้วยน้ำเสียงกร้าวกระด้างและหยาบคายอย่างทนไม่ได้“เฮ้ย! อย่าคิดว่าตัวเองเด็ดนักเลยนังนี่!” น้ำเสียงหยาบคายกับสายตาที่กราดเกรี้ยวไล่ตามแผ่นหลังของเอวา “ทำเป็นหยิ่ง แม่งก็แค่กะหรี่แต่งแบรนด์เนมยังกล้าเล่นตัว!...โอ้ย!!”คำสบถยังไม่ทันหลุดจากปากดี เส้นผมก็ถูกกระชากอย่างแรงจากด้านหลังจนศีรษะสะบัด ร่างหนาเซถลาไปตามแรงดึงทรงตัวไม่อยู่ กว่าจะหลุดเป็นอิสระก็เล่นเอาแสบไปทั้งหนังหัว“เมื่อกี้มึงว่าไง?”กะหรี่แต