Gear of love วิศวะครองใจ

Gear of love วิศวะครองใจ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-07
โดย:  พีโอนี่สีปะการังยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
46บท
2.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

คบกันมาตั้งสองปีแต่พึ่งจะมาเห็นค่าตอนที่โดนบอกเลิก "การปล่อยเธอไปนั่นก็อาจจะเป็นความรักอีกรูปแบบหนึ่ง แต่ไม่ใช่แบบของผมครับ"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ภูผางานเข้า

O hall de entrada estava mergulhado em um silêncio sepulcral. A porta não havia sido fechada direito, e os dois amigos que tinham trazido Henrique de volta ficaram parados atrás dele, constrangidos, tentando apaziguar a situação.

— Amanda, o Henrique estava delirando de febre hoje. Ele não quis ser grosso com você. Além disso, quem aguentaria passar por isso todos os dias? Não leve tão a sério.

— Pois é. Sobre aquela vez em que ele bebeu demais... Enfim, ele cortou completamente o contato com aquela mulher há muito tempo.

Ao ouvir mencionarem aquele assunto, uma náusea violenta me subiu à garganta.

Aos dezesseis anos, fui arrastada pelo meu meio-irmão e por alguns amigos vagabundos dele para um beco escuro.

Quando minhas roupas foram rasgadas, foi Henrique, aos dezoito anos, quem apareceu com os olhos vermelhos e os expulsou dali a golpes de tijolo.

Ele tirou a jaqueta do uniforme escolar e me envolveu com força, cobrindo meu corpo inteiro, que tremia sem parar.

Ele me abraçou e chorou ainda mais alto do que eu.

— Amanda, não tenha medo. Quem ousar encostar em você, eu mato — disse ele.

Por causa daquele pesadelo, depois do casamento passei a rejeitar profundamente qualquer tipo de intimidade física. Bastava alguém me tocar para eu tremer da cabeça aos pés.

Naquela época, Henrique costumava me abraçar e beijar minha testa com ternura.

— Amanda, não tenha medo. Está tudo bem. Não importa quanto tempo leve, eu estou disposto a esperar por você.

Durante muito tempo, acreditei que ele fosse a salvação que havia me arrancado do inferno.

Até que, seis meses atrás, ele teve uma crise de gastrite, e eu fui levar remédio para ele na base durante a madrugada.

Foi então que vi, com meus próprios olhos, Henrique prensando a nova psicóloga da unidade contra o sofá e a beijando com desespero.

Ele estava com o rosto afundado no pescoço dela, ofegante, dominado por um desejo que jamais havia demonstrado comigo.

A lingerie preta de renda dela estava jogada, sem o menor pudor, sobre o uniforme de resgate que simbolizava a honra dele.

Quando os peguei em flagrante, Henrique se ajoelhou diante de mim, com os olhos vermelhos, e jurou que apenas havia bebido demais e confundido aquela mulher comigo.

Durante doze anos inteiros, eu realmente acreditei que ele fosse a salvação que havia me arrancado do inferno.

Nunca imaginei que o homem que me tirou do abismo seria o mesmo que me empurraria para outro.

Quando voltei a mim, Henrique também parecia ter recuperado um pouco da lucidez. Ele deu um passo à frente, tentando segurar minha mão.

— Amanda, me desculpe. Eu estava fora de mim, por isso disse aquelas barbaridades. Eu estou mesmo com febre. Minha cabeça está doendo muito...

Ele se aproximou com a voz baixa, o rosto tomado pelo arrependimento.

Dei um passo para trás e desviei da mão que ele estendeu.

— Vá descansar.

A mão de Henrique ficou suspensa no ar.

Ele franziu a testa, como se estivesse inquieto, e ainda tentou avançar.

— Amanda, me escuta. Deixa eu explicar...

— Estou cansada — eu o interrompi.

Virei-me, entrei no quarto de hóspedes e tranquei a porta.

Do outro lado da porta, ouvi os dois amigos o ajudando a entrar no quarto principal e o aconselhando em voz baixa, dizendo que, se eu não estava fazendo escândalo, era porque o assunto estava superado.

“Superado?”

Encostei-me à porta e fui escorregando devagar até me sentar no chão.

Não estava superado. Era só que eu não queria mais voltar às páginas daquela história já destruída.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
46
บทที่ 1 ภูผางานเข้า
@ผับ J&Sภายในผับกึ่งบาร์ชื่อดังที่เป็นที่รู้จักของเหล่าวัยรุ่นและวัยทำงาน ใครที่อยากเต้นอยากขยับร่างกายก็มีโซนผับพร้อมดนตรี EDM ให้โยกย้าย ส่วนใครที่อยากมาดื่มชิว ๆ พูดคุยนินทาชาวบ้านก็มีโซนนั่งชิวโดยมีเสียงดนตรีสดบรรเลงคลอ ๆ ไปซึ่งในวันนี้ทั้งสี่หนุ่มเลือกที่จะนั่งโซนบาร์ชิว ๆ ผิดจากครั้งก่อนที่จะเลือกเข้าโซนผับหรือไม่ก็จ่ายเงินเปิดห้อง VVIP ไปเลย ใช้เงินแก้ปัญหาคือทางออกที่ดีที่สุด“มึงโทรตามไอ้ขุนดิ มันบอกว่าจะถึงตั้งแต่สี่ทุ่มละ ตอนนี้จะเที่ยงคืนละไอ้เหี้ย...ถ้าไม่มากูจะกลับไปนอน!”มังกร หนุ่มติดห้อง รักสันโดนเอ่ยบอก ภูผา หนุ่มติดเที่ยวติดเพื่อน พร้อมใช้ศอกสะกิดเพื่อนรักให้รีบเร่งโทรตามไอ้คนที่บอกว่าอยากเมาแต่ก็ไม่โผล่หัวมาสักที“ไอ้เทโทรตามแล้ว มึงก็ใจเย็นดิ ออกมาดื่มกับเพื่อนวันเดียวงอแงจะกลับห้อง ทำตัวเป็นเด็กเดี๋ยวกูจับตีก้นแม่ง”ภูผาว่าพร้อมกลอกตามองบนอย่างเอือมระอา ก็นาน ๆ ทีมังกรจะออกมาดื่มกับเพื่อน ไม่รู้ว่าที่อยู่แต่ในห้องนี่เพราะติดห้องหรือแอบซุกสาวไว้ในห้องแต่ไม่ยอมบอกเพื่อนก็ไม่รู้“มึงกลัวห้องหายรึไง?”เทวา หนุ่มนักรักเอ่ยถามเพื่อนสนิทพลางเลิกคิ้วสูงอย่างต้องการคำตอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 แล้วเราไม่รักกันตอนไหน
ยามดึกภายในคอนโดอันเงียบสงบมีเพียงแสงจันทร์ส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทางระเบียง เงาสูงใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นอันเย็นเฉียบ มือหนาค่อย ๆ ปิดประตูช้า ๆ อย่างแผ่วเบา พยายามทำตัวให้เงียบที่สุด สองขายาวค่อย ๆ ย่องเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของฝีเท้าเขากลั้นลมหายใจทุกครั้งราวกับกลัวว่าจะไปทำให้ใครบางคนตื่นแกร่ก! กึก!เสียงเปิดประตูพร้อมสวิตช์ไฟดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มยืนตัวแข็งทื่อเงยขึ้นมองหลอดไฟที่สว่างจ้าไปทั้งห้องก่อนจะหันไปมองต้นเหตุทำเอาคนที่เคยเก่งกาจชะงักหยุดหายใจไปชั่วครู่“เหอะ!”หญิงสาวร่างอรชรยืนกอดอกมองภูผาตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมเค้นหัวเราะในลำคออย่างเอือมระอา พลางคิดในใจ...นี่นะหรอ? คนที่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นแฟนที่ดีที่สุด แหวะ จะอ้วก!!“เอวาครับบ”คนเจ้าเล่ห์ที่มีความผิดฉลักติดหลังไม่รอช้ารีบเอ่ยเรียกแฟนสาวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแล้วเดินเข้าไปหาหวังจะโอบกอดหญิงสาวมาไว้ในอ้อมอก ทว่าเอวากลับผงะถอยห่างราวกับรังเกียจรังชังแฟนหนุ่มคนนี้นักหนา“กลับมาทำไม?”น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถามคนตัวสูงดวงตากลมสวยจ้องลึกไปยังนัยน์ตาคมที่แสดงถึงความประหม่าอย่างชัดเจน ภูผาเม้มริมฝีปากเน้นพลางคิดหาข้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ร่ำลา
“คบกับพี่ แม่งโคตรเสียเวลาเลยว่ะ พี่ภูผา”สุดท้ายความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ได้ขาดลงราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่เอาวาพยายามผูกปมมาหลายครั้ง แต่ทว่า...ฟางเส้นนั้นมันบางจนไม่สามารถยื้อไว้ได้อีกต่อไปแล้วคำพูดของเธอยังคงดังก้องอยู่ในหัวภูผาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้ง ๆ ที่พยายามข่มตาลงยกมือเกยหน้าผากนอนแต่ก็ไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดจนชาในหัวใจได้แววตาว่างเปล่ากลอกมองเพดานไปมาอย่างหมดหนทาง พลางถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า ต้องเลิกกันจริง ๆ หรอวะ? ...ง้อยังไงดีวะ?ร่างหนานอนถอนหายใจอยู่บนโซฟาออกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างคนจนปัญญา สายตาคมหันไปมองประตูบานใหญ่ที่มีเอวานอนอยู่ในห้อง อยากจะพาตัวเองเดินเข้าไปแล้วกอดเธอไว้แน่น ๆ พร้อมพูดคำขอโทษสักร้อยครั้งพันครั้ง แต่ใจมันไม่กล้าพอ กลัวโดนไล่ออกมาเหมือนเมื่อกี้อีก“ขอโทษละกัน ขอโทษ ขอโทษครับ เอวาครับพี่ขอโทษ...แม่งเอ้ย!!”เสียงทุ้มต่ำพูดกับตัวเอง พยายามเค้นหาคำขอโทษที่จะทำให้เอวาใจอ่อนแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เจ้าตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมทึ่งศีรษะตัวเองอย่างหัวเสีย“กูก็ไม่ได้ผิดอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ถึงขั้นบอกเลิกกันเลยหรอวะ...ร้อยวันพันปีไม่เคยจะหลุดออกจากปาก หรือว่าแม่งมีคนใหม่!!
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 แกล้งบ้า
เช้าวันใหม่ที่ไม่สดใสของภูผาได้เกิดขึ้นครั้งแรกในชีวิต ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะถูกสาวบอกเลิกแถมยังต้องหอบเสื้อหอบผ้าออกจากห้องอีก เห็นสภาพตัวเองแล้วก็อดเค้นหัวเราะออกมาไม่ได้“เหอะ! โง่ฉิบหาย!”“เออ! มึงโง่!”เทวาที่เดินตามหลังมาเห็นภูผายืนนิ่งมองเงาตัวเองที่สะท้อนจากประตูรถแล้วก่นด่าตัวเองพลางก้มมองกระเป๋าในมืออย่างสมเพชตัวเอง“ขึ้นรถได้ยัง?”เพื่อนสนิทเอ่ยถามภูผาอย่างขอไปที ทางนั้นก็น้องสาวทางนี้ก็เพื่อน...แม่งเข้าข้างใครดีวะเมื่อโดนเร่งเร้าภูผาจึงรีบเปิดประตูขึ้นรถแล้วโยนกระเป๋าไปยังเบาะหลังราวกับเป็นสิ่งของไร้ค่าก่อนจะปรับเบาะเอนแล้วนอนลงพลางเลื่อนมือหนาดึงทิชชู่มาวางบนหน้าแล้วหลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ได้ไอ้เชี่ยเอ้ย! แม่งเจ็บฉิบหาย ผู้หญิงเค้าไม่เอาความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้หรอวะ“มึงไหวไหมเนี่ย?”เทวาเห็นเพื่อนอาการหนักจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าเจ้าตัวกลับพยักหน้าเป็นคำตอบ“แล้วมึงจะให้กูไปส่งที่ไหน? ...คอนโด หรือ บ้าน?”“อือ”ตอบได้เพียงแค่นั้นเพราะมันเจ็บจนจุกพูดไม่ออก ในตอนนี้จะบ้านหรือคอนโดภูผาก็ไปได้หมด ขอแค่ที่ไหนก็ได้ที่เขาสามารถอยู่คนเดียวแบบเงียบ ๆ“อือ? ..นี่ค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 ง้อขอคืนดี
@มหาลัย –ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์-ปึก!เอกสารปึกหนาวางลงบนโต๊ะขุนเขา ทำเอาเจ้าตัวต้องละสายตาจากโทรศัพท์เงยขึ้นมองเจ้าของเอกสารพลางขมวดคิ้วเป็นปม“แนวข้อสอบเทอร์โมพรุ่งนี้” มังกรบอกก่อนจะขยับไปนั่งที่เดิม“เหยดเข้ มีได้ไงวะ?”เทวาเอ่ยถามก่อนจะเอื้อมไปหยิบเอกสารมาเปิดดูอย่างไม่อยากจะเชื่อที่คนไม่ค่อยเข้าเรียนอย่างมังกรจะมีแนวข้อสอบในวิชาที่นักศึกษาวิศวะภาคเครื่องกลปี 4 ส่ายหัวขอบาย เพราะเป็นวิชาที่คำนวณเยอะ วิเคราะห์เยอะ ชวนให้ปวดหัว“มีอยู่ในหัวครับ”คนหัวไวที่สุดในกลุ่มยกยิ้มเย้ยหยันอย่างเหนือกว่าพร้อมกระตุกคิ้วให้เทวาอย่างเจ้าเล่ห์“ทำไมมึงไม่แชร์มาวะ ปริ้นกระดาษมาเป็นปึกแบบนี้คิดว่าพวกกูจะอ่านรึไง?”ขุนเขาว่าพร้อมกลอกตามองบน แทนที่มังกรจะแชร์ไฟล์ผ่านไอแพดหรือมือถือ แต่นี่กลับปริ้นเอกสารมาให้อ่าน เกะกะแถมยังสิ้นเปลืองอีก“ไม่อ่านก็เรื่องของมึง ติดเอฟขึ้นมาอย่าให้กูเห็นไอ้ลูกหมาตัวไหนมาขอให้กูช่วยติวให้นะ กูจะตบกบาลเรียงตัวเลยคอยดู!”มังกรชี้หน้าเพื่อนทีละคนพร้อมเปล่งน้ำเสียงทุ้มต่ำข่มเพื่อนรักทั้งสาม อันที่จริงที่เขาปริ้นเอกสารให้เพื่อนมีเหตุผลเพียงข้อเดียวคือ อยากจะแกล้ง...เพราะมังกรรู
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 เจ้าเล่ห์
  @มหาลัย –ตึกคณะเภสัชศาสตร์-ภายใต้ตึกใหญ่เหล่านักศึกษาชายหญิงเดินเข้าออกลิฟต์หลังจากเลิกเรียน ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อช็อปยืนกอดอกหลบอยู่ที่เสาปูนอันใหญ่รอใครบางคนที่ตนตั้งใจมาง้อทุกสายตาทั้งชายและหญิงหันมามองภูผาเป็นตาเดียวด้วยความแปลกใจ เพราะเขาคือชายคนเดียวที่ใส่เสื้อช็อปยืนทำหน้าสลอนในตึกนี้“มองทำไมนักหนาวะ หล่อก็เข้าใจอยู่”ภูผาก้มหน้าบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในกางเกงขึ้นมาเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาจากทุกคน“สวัสดีค่ะ...ใช่ภูผาวิศวะเครื่องกลไหมคะ?”อยู่ ๆ ก็มีเสียงใสเข้ามาทักทายทำเอาใบหน้าหล่อที่จดจ่อกับโทรศัพท์ต้องละสายตาขึ้นมองหญิงสาวที่ระบายยิ้มหวานพลางโบกมือไปมาอย่างเก้อเขิน“ค..ครับ?”คิ้วหนาขมวดเป็นปมเอียงใบหน้าคมคายมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย“ขอถ่ายรูปลงเพจ Good Boy ได้ไหมคะ?”เพจเชี่ยไรวะ กู้ดบงกู้ดบอย“ถ้าบอกว่าไม่ได้...?” เอ่ยเสียงทุ้มเรียบนิ่ง ทำให้รอยยิ้มหวานที่ปรา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 โกรธแล้วน่ารัก
 ภายในรถหรูตกแต่งเบาะด้วยสีเทาเข้มเงาวับ หญิงสาวนั่งกอดอกแนบชิดกับประตู พลางหันหน้าออกไปด้านนอกอย่างไม่สนใจคนที่นั่งข้าง ๆ ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางเป็นระยะ อยากจะหาเรื่องชวนคุยแต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นชวนทะเลาะเสียมากกว่า“ปลดบล็อกพี่ด้วยนะ” นี่ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นประโยคออกคำสั่ง เพราะไม่ว่าอย่างไร วันนี้ภูผาจะทำให้เธอปลดบล็อกเขาให้ได้“ไม่ปลด!”เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด ภูผาถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ราวกับคนจนปัญญา ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเอวาจะดื้อและง้อยากขนาดนี้ ปกติขอโทษแปบ ๆ ก็หายโกรธ ทว่าครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม เธอใจแข็ง ใจกล้า ทิ้งคราบเด็กน้อยเอวาของเขาไปโดยสิ้นเชิงในขณะที่ติดไฟแดงมือหนาก็เลื่อนมาจับเส้นผมยาวสลวยของเอวาด้วยความแปลกใจ“ย้อมสีผมใหม่หรอ?”เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้สังเกตหรือยังไงแต่เขาจำได้ว่าเอวาสีผมเข้มกว่านี้“เหอะ!”ดวงตากลมสวยเหลือบมองชายหนุ่มด้วยหางตาอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมปัดมือหนาออกก่อนจะขยับตัวไปแนบชิดประตูจนแทบจะสิงเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 คนปากหมา
 “เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย”เสียงเล็กบ่นพึมพำขณะที่นั่งเล่นโทรศัพท์จนแบตจะหมดอยู่แล้วแต่ก็ไม่ถึงคอนโดสักที ทั้ง ๆ ที่ปกติขับรถแค่สิบนาทีก็ถึง นี่ปาไปเกือบสี่สิบห้านาทีแล้วยังไม่มีวี่แววเลยสักนิด“รถมันติด ไม่เห็นรึไง”ใบหน้าหล่อพยักพเยิดให้หญิงสาวมองไปข้างหน้าที่มีการจราจรติดขัด รถนับร้อยคันจอดเรียงกันเต็มทุกเลน เอวาเหลือบมองภูผาแล้วถอนหายใจออกเฮือกใหญ่อย่างรำคาญใจ“แล้วพี่จะมาทางนี้ทำไมละ! ก็รู้อยู่ว่าทางนี้รถมันติด”“ใครรู้...พี่ไม่รู้” ภูผาไหวไหล่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ถ้าภูผาไม่รู้ บนโลกนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว...เขาน่ะชำนาญเรื่องเส้นทางยิ่งกว่าสิ่งไหน รู้ทุกซอกทุกมุมราวกับเป็นคนทำผังเมืองสะด้วยซ้ำ และที่เลือกมาเส้นทางนี้นั้นเพราะเขามีแผนในใจ...อยากอยู่กับเอวานาน ๆ ถึงจะไม่ได้พูดคุยกันแต่แค่ได้กลิ่นกายหอม ๆ จากเธอภูผาก็พอใจแล้ว“คนนิสัยไม่ดี” เอวาบ่นพึมพำก่อนจะหันหน้ามองข้างทาง “ว้าย! พี่ภูผา!!”เสียงเล็กแผดดังลั่นเมื่ออยู่ ๆ มือหนาก็เลื่อนมาเปิดกระโปรง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ใจแข็ง
  “เอาโทรศัพท์มา”ทันทีที่รถจอดภูผาก็แบมือขึ้นตรงหน้าหญิงสาวที่บึ้งตึงตลอดทาง เอวาเหลือบมองพลางชักสีหน้าใส่ภูผาอย่างไม่สบอารมณ์“ไม่”ว่าแล้วก็จับโทรศัพท์ตัวเองไว้แน่นอย่างหวงแหน ก่อนจะหยิบกระเป๋าทำท่าจะลงจากรถ พรึ่บ!เมื่อถูกปฏิเสธเสียงแข็งแทนที่ภูผาจะกลัวแต่เขากลับจับร่างเล็กล็อกแข้งล็อกขาแล้วแย่งโทรศัพท์เธอมาอย่างหน้าไม่อาย เอวาที่สู้ไม่ได้ทำได้แต่ขึงตาใส่ชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ“พี่ภูผา!”“ว่าไงครับน้องเอวาของพี่...หึ!”ภูผาหันไปตอบเอวาด้วยสีหน้ายั่วยวนกวนประสาทก่อนจะเค้นหัวเราะในลำคอราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า หากจะให้เอาจริงเอวาสู้ภูผาไม่ได้หรอก ที่ผ่านมาก็แค่ยอมตามใจเด็กเท่านั้น...เมื่อได้โทรศัพท์อย่างที่ใจต้องการ ภูผาก็รีบเลื่อนกดปลดบล็อกตัวเองทุกช่องทาง ก็ในเมื่อบอกดี ๆ แล้วไม่ยอม กูปลดบล็อกเองแม่ง!“ปลดบล็อกแล้ว ก็รับสายพี่ด้วย เข้าใจไหม?”ว่าเสียงเข้มพร้อมจ้องเขม็งเอวาอย่างจริงจังก่อนจะยื่นโท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 โปรคเช็คประวัติแฟนเก่า
 ภายในผับที่เต็มไปด้วยแสงสีสว่างสาดส่องไปทั่วบริเวณบวกกับเสียงจังหวะดนตรี EDM หนัก ๆ จนทำให้พื้นสั่นสะเทือน เหล่าผีเสื้อราตรีทั้งหลายต่างโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะและเคลิบเคลิ้มไปกับความมัวเมาของฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปทว่ากลับมีเพียงชายผู้เดียวที่กำลังนั่งขมวดคิ้วจ้องหน้าจอโทรศัพท์พลางใช้นิ้วเลื่อนรีเฟรชหน้าจอซ้ำ ๆ จนเพื่อน ๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะส่ายหัวเป็นพัลวัน“โทรศัพท์มึงเป็นอะไรไอ้ผา?” มังกรเอ่ยถามพร้อมชะโงกใบหน้าเข้าไปใกล้“ถ้าขึ้นแบบนี้คือ...โดนบล็อกใช่ปะวะ?”ภูผาหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อน ๆ ดูเพื่อย้ำให้แน่ใจว่า...เอวาบล็อกเขารอบที่ 2“เออ!” มังกรตอบแบบขอไปทีแล้วกระดกเครื่องดื่มสาดลงคอจนหมดแก้วก่อนจะกลั้วหัวเราะเบา ๆ “ไหนมึงบอกว่าน้องเอวาปลดบล็อกมึงแล้ว”“ก็ปลดแล้วสิวะ!”ภูผาว่าอย่างหงุดหงิด ทั้ง ๆ ที่เมื่อตอนเย็นตนเป็นคนกดปลดบล็อกด้วยตัวเองแท้ ๆ แต่ยัยตัวแสบดันมาบล็อกเขาอีกรอบ คิดแล้วมันน่าโมโหจริง ๆ“ปลดแล้วทำไมหน้าจอขาวแบบนี้ละไอ้เสืออ”
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status