Lahat ng Kabanata ng Gear of love วิศวะครองใจ: Kabanata 11 - Kabanata 20

ภายใต้สายน้ำเย็น ๆ จากชาวเวอร์มีร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวแนบชิด เปลือยเปล่าปราศจากสิ่งกีดขวาง ริมฝีปากร้อนบดเบียดเข้าหากันอย่าเร่าร้อน ขณะที่มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนอ่อนนุ่มราวกับต้องการจารึกทุกสัมผัสไว้ให้ลึกที่สุด เรียวแขนเล็กเลื่อนขึ้นโอบลำคอแกร่งพลางรั้งให้เข้าแนบชิดมากยิ่งขึ้นเสียงลมหายใจหนักหน่วงผสานกับเสียงน้ำกระทบพื้นกระเบื้อง เอวาไม่อาจปฏิเสธทุกสัมผัสที่ภูผามอบให้ได้ เธอเพียงหลับตาพริ้มปล่อยให้ความรู้สึกนำพาไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสในจังหวะที่ภูผาเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซร้อย่างซุกซน ลมหายใจร้อนเป่ารดซอกคอระหง ขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวกำลังดูดเม้มไปตามผิวเนียน ทิ้งรอยตราประทับแห่งความเป็นเจ้าของไว้บนกายเธออย่างชัดเจน“อือ พี่ผา...วาไม่ไหวแล้ว”เพราะความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วกาย ทำให้คนที่ถูกยาปลุกเซ็กซ์บิดเร้าแทบทนไม่ไหว เสียงครางแผ่วเบาที่หลุดออกมายิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มภูผาตวัดสายตามองก่อนจะเอื้อมมือไปปิดน้ำ ปล่อยให้ไออุ่นจากร่างทั้งสองแผ่ซ่านเข้าหากัน จากนั้นจับเรียวขาเธอยกขึ้นเกี่ยวรอบเอวแกร่ง พลางเลื่อนปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามร่องนุ่มอย่างเบามือ ทว่าสัมผั

 เสียงผิวปากเป็นทำนองเพลงลอดออกจากริมฝีปากของภูผาสะท้อนให้เห็นว่าเขาอารมณ์ดีแค่ไหน ขุนเขาที่เดินเข้ามาในลิตฟ์ก่อนยืนกอดอกรอคนมีความสุขออกนอกหน้าอย่างไม่สบอารมณ์“รีบเดินดิ! กูร้อน!!”ขุนเขาเอ็ดภูผาด้วยความหงุดหงิด ร้อนก็ร้อนยังจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ภูผาไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เพราะวันนี้ไม่มีอะไรมาทำลายอารมณ์ดีของเขาได้… ถามว่าอะไรทำให้เขาอารมณ์ดีขนาดนี้? ก็คงเป็นเพราะเมื่อคืน เขาได้นอนกอดเอวาทั้งคืนกระมัง“ไปเช็คสมองบ้างนะไอ้เหี้ย ตั้งแต่อกหักอาการมึงหนักขึ้นทุกวันเลย” ขุนเขาว่าพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอา“อกหักอะไร กูกำลังอินเลิฟครับ”“อินอยู่คนเดียวสิไม่ว่า”“ปากมึงนี่...มันน่าโดนสักป๊าบไหมไอ้เวร!”ภูผาเหลือบมองขุนเขาก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่พลางท่องไว้ในใจว่า...วันนี้กูจะอารมณ์ดี เย็นไว้ผาเอ้ยย ติ่ง!“เหอะ!”เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อมาถึงชั้นที่หมาย ขุนเขาเค้นหัวเราะในลำคอ

  บนโต๊ะอาหารที่เงียบสงบ มีชายหนุ่มนั่งเท้าคางมองหญิงสาวที่กำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาคมไล่มองตามท่าทางของเธอ ทุกคำที่เธอตักเข้าปากดูเหมือนจะช่วยเพิ่มความพึงพอใจให้เขาไปด้วย“มองอะไร?”เอวาเงยหน้าขึ้นสบตาภูผาพร้อมเอ่ยถามเสียงห้วน ก็เขาเอาแต่จ้องเธอไม่ยอมละสายตาไปไหน แถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับโรคจิต ไล่ให้ออกจากห้องเท่าไหร่ก็ไม่ยอมไปจนเธอเหนื่อยหน่ายใจ“อร่อยไหม?” ภูผาเลี่ยงที่จะตอบคำถามของคนตรงหน้าแต่กลับตั้งคำถามให้เธอตอบ“อร่อย...หิวมั้ง”“พี่ดีใจที่เธอชอบ”“ดีใจทำไม พี่ไม่ได้ทำเองสะหน่อย”เอวาเหลือบมองถุงพลาสติกที่ได้รับจากไรเดอร์ส่งอาหาร พลางนึกสงสัย…เขาคงไม่ได้คิดจะเคลมความดีความชอบหรอกใช่ไหมว่าเป็นเพราะเขาทำให้เธอทานจนหมดจาน?“ถึงพี่จะไม่ได้ทำแต่พี่ก็ตั้งใจเลือกร้านให้เธออย่างดี แถมยังแกะเทใส่ถ้วยให้เธออีกด้วย”“เหอะ!”เอวาเค้นหัวเราะในลำคอ คิดไว้แล้วไม่มีผิด...ว่าภูผาต้องเป็นคนแบบนี้

 --1 สัปดาห์ผ่านไป—“อ่ะ! เอาไป! สองพัน”ธนบัตรสีเขียวจำนวนสองร้อยใบถูกวางลงตรงหน้าเพื่อนซี้ เป็นค่าจ้างที่ภูผาและเทวาได้ตกลงกันไว้ว่า เทวาต้องส่งข่าวเกี่ยวกับเอวาให้ภูผารู้ทุกอย่างถามว่าทำไมภูผาไม่ไปถามเอวาเอง...ก็ถ้าเธอตอบเขาคงไม่เสียเงินจ้างไอ้เพื่อนตัวดีสัปดาห์ละสองพันบาทแบบนี้หรอก“อะไรของมึงเนี่ยไอ้ผา” เทวาขมวดคิ้วเป็นปมพร้อมหยิบปึกธนบัตรตรงหน้าขึ้นชูอย่างไม่พอใจ“จัดให้เลยตามคำขอ สองพันบาทถ้วนครับเพื่อน”“มึงก็ลงทุนไปแลกแบงก์ยี่สิบมากวนกูเนี่ยนะ!”“แบงก์พันมันดูธรรมดาไป กูเลยไปแลกมาให้แบบจุใจ นับเพลิน ๆ มือจะได้ไม่ว่างไปกอดสาว” ภูผายิ้มกวน ๆ พลางเอนตัวพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์เทวาหรี่ตามองปึกเงินตรงหน้า พลางคิ้วกระตุกด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะถอนหายใจยาวพยายามระงับอารมณ์“มึงอยากโดนเงินฟาดหน้ามากใช่ไหม?” เทวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ข่มอารมณ์สุดชีวิต“ใจเย็นก่อนเพื่อน...กูหวังดี เห็นมึงชอบไปซักผ้าหยอดเหร

  ซื้ดดดด…ซวบ!เสียงรูดซิปเต็นท์เบา ๆ ดังขึ้นแหวกความเงียบของค่ำคืน ร่างบางที่กึ่งหลับกึ่งตื่นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือควานหาไฟฉายใต้หมอน ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า“ยัยเบลเอาไปนี่นา…” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเบลพกไฟฉายติดตัวไปด้วย“กลับมาแล้วหรออ?”เสียงหวานเอ่ยถามอย่างแผ่วเบาทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท ร่างกายของเธออ่อนแรงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงร้อนวูบวาบในอก เอวาพลิกกายอย่างเชื่องช้า หวังจะหันไปหาเพื่อนสาว ทว่า…ยังไม่ทันจะได้ลืมตาดี วงแขนแกร่งกลับโอบกระชับจากด้านหลังไว้แน่น พร้อมจูบลงกลุ่มผมสลวยเบา ๆ“หืมม...มากอดฉันทำมายย ข้างนอกหนาวใช่ไหมล้า”คนขี้เมาเอ่ยถามคนมาใหม่ โดยไม่คิดจะหันไปมองเลยสักนิด ว่านี่ไม่ใช่เบล...แต่เป็นภูผา“อืม”ภูผาตอบรับในลำคอ เสียงทุ้มต่ำคล้ายแว่วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นมือเล็กของเอวาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปสัมผัสแขนแกร่ง ก่อนจะลูบไล้แผ่วเ