Lahat ng Kabanata ng Gear of love วิศวะครองใจ: Kabanata 21 - Kabanata 30

 เวลา 07.00 น.เวลาเจ็ดโมงเช้า แดดอ่อนส่องลอดหมอกบางที่ยังคลุมยอดดอย ถนนคดเคี้ยวลัดเลาะตามไหล่เขายังชื้นจากน้ำค้าง รถสปอตคันหรูค่อย ๆ ไหลลงเนินอย่างมั่นคง ภูผาขับช้า ๆ ระมัดระวัง มือจับพวงมาลัยแน่นพร้อมฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีสายตาคมเหลือบมองหญิงสาวที่ตนลักพาตัวออกมาจากเต็นท์ในยามเช้าตู่ ทั้ง ๆ ที่เธอยังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทราอยู่ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้าง ๆแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเอวาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนรถ...เขาคงจะโดนด่าไฟแลบชนิดที่ว่าสำนึกผิดไม่ทันเลยทีเดียวเพราะมัวแต่มองคนข้าง ๆ อย่างเพลินตา ภูผาจึงไม่ทันสังเกตหลุมขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่บนพื้นถนนข้างหน้า กึก! โครม!ล้อหน้าตกลงไปเต็มแรงจนรถกระตุกสะเทือนตามแรงกระแทก ทำให้เอวาสะดุ้งเล็กน้อย“อื้อ…”เสียงครางในลำคอของหญิงสาวดังขึ้น พร้อมกับเปลือกตาที่เริ่มขยับ“เชี่ย…อย่าพึ่งตื่นนะ กูขอขับเข้าเมืองก่อนเถอะ ยังไม่อยากโดนวีน”

 หลังจากผ่านถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยหลุมเล็กหลุมใหญ่จนรถซาเล้งพ่วงข้างสะเทือนโยกไปมาตลอดทาง ในที่สุดทั้งสองก็มายืนอยู่เนินสูงทุ่งทานตะวันอันกว้างใหญ่ ดอกไม้สีเหลืองสดเบ่งบานอวดโฉมแข่งกับแสงแดดยามเย็น ทำให้ความหงุดหงิดของเอวาพลันจางหายไป เหลือเพียงความสวยงามตรงหน้าให้ได้เก็บเกี่ยวไว้ในความทรงจำมือบางรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอย่างห้ามไม่ได้ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าสวยบ่งบอกว่าเธอมีความสุขจนเก็บอาการไม่อยู่ ภูผาเห็นแบบนั้นก็อดดีใจไม่ได้“พี่บอกแล้วว่าเธอต้องชอบ”“พี่ผาถ่ายรูปให้วาหน่อยสิ”เอวาว่าแล้วก็รีบยื่นโทรศัพท์ให้คนตัวสูงทันที ก่อนจะรีบวิ่งไปยืนอยู่ข้างดอกทานตะวันแล้วโพสท่าทางจนทำให้ภูผาหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ“ฮึ! จะหยุดน่ารักกี่โมงวะ” เขาพึมพำเบา ๆ ในขณะที่นิ้วโป้งก็กดถ่ายให้เธอรัว ๆ“ไหนน~ ดูสิ สวยไหม?” เอวารีบเดินมายืนเคียงข้างแล้วเลื่อนดูรูปทีละรูป“สวยอยู่แล้ว…คนก็สวย ดอกก็สวย สวยไปหมดเลย”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างนุ่มนวล พลางมองใบหน้าจิ้มลิ้มโ

ริมฝีปากร้อนประกบลงอย่างแนบแน่นแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน ชายหนุ่มไล้ริมฝีปากลากผ่านมุมปากเล็กราวกับต้องการจารึกความรู้สึกไว้ในความทรงจำ ลิ้นสากแตะชิมเบา ๆ อย่างหยั่งเชิง ก่อนจะสอดเข้าไปควานหาความหวานอย่างลึกซึ้ง“อื้มม”เอวาเผลอครางในลำคอเบา ๆ พลางยกมือขึ้นโอบกอดลูบไล้แผ่นหลังกว้างอย่างเย้ายวน ลมหายใจของทั้งคู่กระทบกันอย่างร้อนแรงและวาบหวามทั้งสองไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปาก มีเพียงเสียงจูบ เสียงครางแผ่วเบา และเสียงฝนที่ยังคงตกไม่หยุด ราวกับเป็นฉากบรรเลงให้กับความปรารถนาที่ไม่อาจหักห้ามได้ไม่นานภูผาก็ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับไม่อยากห่างจากรสสัมผัสนั้นแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมา พรมจูบไปทั่วแก้มนวล ไล่เรื่อยลงมาถึงปลายคาง และหยุดนิ่งอยู่ที่ซอกคอที่เปล่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนอ่อนไหวของร่างบางค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาบีบคลึงหน้าอกอวบอิ่มอย่างแผ่วเบา และในขณะเดียวกันริมฝีปากร้อนจัดก็ครอบครองยอดอกสีอ่อนที่ตั้งชันด้วยแรงปรารถนา เขาดูดดึง ละเมียดละไมสลับกับจังหวะดูดกลืนที่เร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ“อะ อื้ออ…” เอวาครางเสียงแหบพร่า สะท้านไหวกับสั

 --สองสัปดาห์ผ่านไป—เวลาสองสัปดาห์อาจเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ สำหรับใครหลายคน แต่สำหรับคนที่พึ่งเลิกรากันอย่างภูผาและเอวานั้นชั่งเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานอย่างไร้ที่สิ้นสุดเพราะตั้งแต่วันนั้น ภูผาก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเอวาอีกเลย เขาเลือกที่จะตีตัวออกห่าง ปล่อยให้เวลาพัดพาใจตัวเองไปเรื่อย ๆ ในแต่ละวัน โชคดีที่เป็นช่วงสอบไฟนอลพอดี ทำให้ต่างฝ่ายต่างยุ่งกับการสอบไม่ได้คิดฟุ้งซ่านมากมายซึ่งทันทีที่ภูผาสอบวิชาสุดท้ายจบลง เขาก็ตัดสินใจเดินทางขึ้นเหนือไปพักใจที่เชียงใหม่ บ้านของตาและยายที่เขาเคยพาเอวาไปด้วยเมื่อไม่นานมานี้เอง เพราะหวังจะให้ธรรมชาติบำบัดหัวใจที่เจ็บช้ำทว่ากลับไม่เป็นผลอย่างที่คิดส่วนเอวา…เธอก็เลือกเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านเล่นงานเธออยู่แบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหงา จนบางครั้งเธอเองก็ไม่แน่ใจว่า…คิดถึงภูผา หรือแค่ไม่ชินกับการไม่มีเขาในชีวิตกันแน่แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลไหน…เอวาก็มักจะย้ำเตือนกับตัวเองเสมอว่า จะไม่กลับไปเป็นของไร้

 ร้านคาราโอเกะโออ่าแห่งใหม่ที่เพิ่งเปิดได้ไม่กี่เดือน แต่กลับได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจนต้องจองห้องล่วงหน้าแทบทุกวันภายในห้องคาราโอเกะแบบส่วนตัวห้องหนึ่ง มีกลุ่มชายหนุ่มวัยมหาวิทยาลัยรูปร่างสูงโปร่งนั่งล้อมวงพูดคุยกันเสียงดังคละกับเสียงหัวเราะเป็นระยะ แม้ว่าจะอยู่ในร้านคาราโอเกะ แต่ก็ไม่มีใครสนใจไมโครโฟนที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะเลยสักคน เพราะเป้าหมายของค่ำคืนนี้ไม่ใช่การร้องเพลง แต่เป็นการลาก “ภูผา” ออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง ไม่ใช่เลิกเรียนปุ๊บก็กลับปั๊บ ทำทีตีตัวออกห่างจากสังคมที่เคยสังสรรค์จนเพื่อนเป็นห่วงเพราะขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้อีกต่อไป…กลัวว่าพวกเขาจะไม่ได้ภูผาคนเดิมกลับมา“เก้านาฬิกากำลังเดินมาทางนี้ มึงเตรียมตัวไว้เลย” มังกรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ภูผารีบใช้ศอกสะกิดเพื่อนรักที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จากับใคร“ทำไมกูต้องเตรียม?” ภูผาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างฉงนใจ ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงที่มังกรหมายถึงทันที“เมื่อกี้กูไปเข้าห้องน้ำ เธอคนนั้นมาขอไอจีมึง กูเลยบอกให้มาขอเอง” มังกรไหวไหล่พร้อมหย