Semua Bab หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ: Bab 41 - Bab 50

สายลมยามบ่ายพัดผ่านเส้นทางภูเขาอย่างเชื่องช้า ท้องฟ้าสีครามกว้างไกลเมฆบางลอยผ่านยอดไม้สูง เส้นทางดินแดงคดเคี้ยวผ่านป่าทึบที่เงียบสงบหลังจากผ่านเหตุการณ์หลายอย่างมาหลายวัน รุ่ยหลินกับสวีอี้เฉินก็ยังคงเดินทางต่อไปตามเส้นทางยุทธภพ ม้าสองตัวเดินไปอย่างไม่รีบร้อน เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินดังเป็นจังหวะ สวีอี้เฉินนั่งอยู่บนหลังม้ามองเส้นทางข้างหน้าอย่างสงบรุ่ยหลินเดินอยู่ด้านข้างเขามองไปรอบ ๆ อย่างระวังตามนิสัยของคนที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน ผ่านไปครู่หนึ่งสวีอี้เฉินพูดขึ้น“ดูเหมือนช่วงนี้เราจะเจอเรื่องไม่หยุดเลย”รุ่ยหลินยิ้มบาง ๆ“ในยุทธภพ ความสงบมักไม่นาน”สวีอี้เฉินหัวเราะเบา ๆ“จริง”แต่ทันใดนั้นเสียงหัวเราะอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหน้า“ฮ่า ๆ ๆ!”เสียงนั้นเย็นและเต็มไปด้วยความดูถูก รุ่ยหลินกับสวีอี้เฉินหยุดทันทีจากเงาของต้นไม้ใหญ่ข้างทาง ชายหลายคนเดินออกมา ทั้งหมดเจ็ดคนพวกเขาสวมชุดสีดำปนม่วง บนแขนเสื้อปักลายงูพิษพันกันรุ่ยหลินหรี่ตา“พรรคมารหมื่นพิษ”สวีอี้เฉินมองชายที่เดินนำหน้าแล้วดวงตาของเขาก็เย็นลงทันที“เจ้า…”ชายคนนั้นยิ้มเหยียดใบหน้าของเขาผอมยาวดวงตาเล็กเหมือนงู“จ

เช้าวันหนึ่งในเมืองหังโจว เมืองที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่งดงามและคึกคักที่สุดใต้หล้า แสงแดดอ่อนของฤดูใบไม้ผลิสาดลงบนหลังคากระเบื้องสีเทาและป้ายร้านค้าหลากสี ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาตามถนนสายใหญ่ กลิ่นอาหารหอมลอยคลุ้งไปทั่วทั้งตลาด ทั้งกลิ่นหมั่นโถวร้อน ๆ เกี๊ยวน้ำ ซาลาเปา และเนื้อย่างที่กำลังส่งเสียงฉ่าอยู่บนเตา เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าแข่งกันดังสนั่น“หมั่นโถวร้อน ๆ เพิ่งออกจากเตา!”“ผลไม้หวานจากสวนทางใต้ เชิญชิมก่อนซื้อ!”“ผ้าไหมอย่างดีจากซูโจว ราคาย่อมเยา!”ท่ามกลางฝูงชนที่เดินกันแน่นขนัด ชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งเดินเคียงกันอย่างสบายใจ หญิงสาวสวมชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสวยงาม ดวงตาใสเป็นประกาย ริมฝีปากยิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังสนุกกับทุกสิ่งรอบตัวนางคือรุ่ยหลินข้างกายนางคือชายหนุ่มในชุดสีขาวสะอาด ท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาลึกซึ้งราวกับซ่อนเรื่องราวมากมายเอาไว้ เขาคือสวีอี้เฉินหลังจากเดินทางหนีจากเรื่องวุ่นวายมากมาย ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงเมืองหังโจว และตัดสินใจพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว วันนี้เป็นวันที่ทั้งสองออกมาเดินเที่ยวตลาดเป็นครั้งแรก รุ่ยหลินมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นเต้น“

เช้าวันต่อมาในเมืองหังโจวหมอกบางลอยเหนือผิวน้ำของคลองที่ไหลผ่านตัวเมือง แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหลังคากระเบื้องสีดำของบ้านเรือน เสียงพ่อค้าเริ่มตั้งร้านเสียงเรือไม้กระทบผิวน้ำเบา ๆ ทำให้เมืองใหญ่แห่งนี้ค่อย ๆ ตื่นจากการหลับใหลภายในโรงเตี๊ยมเมฆขาวรุ่ยหลินลุกขึ้นแต่เช้า เขายืนอยู่ที่หน้าต่างห้องพัก มองออกไปยังถนนที่เริ่มมีผู้คนเดินผ่านสวีอี้เฉินเปิดประตูห้องเดินออกมา“เจ้าตื่นแต่เช้า”รุ่ยหลินหันมายิ้ม“ข้านอนไม่ค่อยหลับ”“เพราะเรื่องพรรคหมื่นพิษหรือ”รุ่ยหลินส่ายหน้า“เพราะคำพูดเมื่อคืน”สวีอี้เฉินเข้าใจทันทีข่าวเรื่องตำราวิชายุทธ์โบราณที่กลุ่ม คนยุทธภพพูดกันเมื่อคืนยังคงค้างอยู่ในความคิดเขาเดินไปพิงราวระเบียง“ถ้าข่าวนั้นเป็นจริง ยุทธภพคงวุ่นวายไม่น้อย”รุ่ยหลินพยักหน้า“และดูเหมือนหลายพรรคกำลังตามหา”สวีอี้เฉินมองท้องฟ้า“วันนี้เราออกไปเดินดูรอบเมืองกันเถอะ”รุ่ยหลินถาม“ไปไหน”สวีอี้เฉินยิ้ม“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของหังโจว”ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง เป็นภูเขาที่มีวัดเก่าแก่หลายแห่งตั้งอยู่ และเป็นสถานที่ที่นักพรตและหลวงจีนพเนจรมักใช้เป็นที่บำเพ็ญตน ไม่นานทั้งสองก็ออกจ

เช้าวันรุ่งขึ้นในเมืองหังโจวแสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดลงบนหลังคากระเบื้องสีเทาของบ้านเรือนในเมือง หมอกบางที่ลอยเหนือคลองเริ่มสลายไปช้า ๆ เรือพ่อค้าเริ่มออกจากท่า เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังขึ้นตามถนนใหญ่ภายในโรงเตี๊ยมเมฆขาวรุ่ยหลินกำลังเก็บสัมภาระของตนเอง กระบี่ถูกเช็ดจนสะอาดก่อนจะเสียบเข้าฝักอย่างเรียบร้อย ประตูห้องเปิดออกสวีอี้เฉินเดินเข้ามา“เตรียมตัวเสร็จแล้วหรือ”รุ่ยหลินพยักหน้า“เจ้าล่ะ”สวีอี้เฉินยกถุงสัมภาระขึ้น“เรียบร้อย”ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่งการเดินทางหลายวันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยเหตุการณ์ไม่หยุด พรรคมารหมื่นพิษโจรภูเขาหลวงจีนพเนจรแห่งวัดเส้าหลิน และปริศนาที่เขาทิ้งไวรุ่ยหลินพูดขึ้น“เป้าหมายต่อไปของเราคือเมืองซูโจว”“เมืองแห่งสายน้ำ”เมืองซูโจวขึ้นชื่อในยุทธภพและในแผ่นดิน คลองมากมายไหลผ่านตัวเมือง สะพานหินโค้งงดงามสวนและตำหนักเก่าแก่ และยังเป็นเมืองที่พ่อค้า นักปราชญ์ และคนยุทธภพมารวมตัวกันมากมาย สวีอี้เฉินพูดต่อ“จากหังโจวไปซูโจว ถ้าเดินทางตามถนนใหญ่คงใช้เวลาสองวัน”“ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่องกลางทางอีก”สวีอี้เฉินหัวเราะ“นั่นแหละที่ข้ากังวล”ทั้งสองลงมาที่ชั้นล่างของโ

ยามอาทิตย์ลับขอบฟ้าแห่งเมืองซูโจว แสงสุดท้ายของวันทอดยาวเหนือผืนน้ำในคลอง เงาสะพานหินโค้งทาบลงบนผิวน้ำราวภาพวาด เสียงเรือพายค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงสายลมที่พัดผ่านต้นหลิวไหวเอน ในศาลาไม้เก่ารุ่ยหลินและสวีอี้เฉินยืนอยู่เบื้องหน้าหัวหน้าสาขาพรรคกระยาจก คำปริศนา “ภูเขา…ประตู…น้ำ…” ยังคงก้องอยู่ในใจ ชายชราพูดช้า ๆ“ซูโจวมีทุกสิ่งที่พวกเจ้าตามหา แต่คำตอบจะปรากฏ…เมื่อพวกเจ้า มองเห็น ไม่ใช่แค่ มองดู ”รุ่ยหลินหรี่ตา“ขอคำชี้แนะ”ชายชรายกไม้เท้า ชี้ไปทางตะวันตกของเมือง“สวนหลิวซาน ไปที่นั่น…แล้วพวกเจ้าจะเข้าใจ”สวนหลิวซานยามค่ำเริ่มมาเยือน รุ่ยหลินและสวีอี้เฉินมาถึงสวนหลิวซาน สวนแห่งนี้ไม่ใหญ่โตเท่าสวนหลวง แต่กลับมีความสงบลึกซึ้ง ภูเขาจำลองตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน สะพานหินเล็ก ๆ เชื่อมไปยังศาลากลางน้ำ และสระน้ำใสราวกระจกสะท้อนเงาทุกสิ่งอย่างชัดเจน สวีอี้เฉินมองไปรอบ ๆ“ภูเขา…ประตู…น้ำ…”รุ่ยหลินเดินไปยังภูเขาจำลอง“ภูเขา…คือสิ่งนี้”สวีอี้เฉินพยักหน้า“แล้วประตูล่ะ”ทั้งสองเริ่มสำรวจไม่นานรุ่ยหลินก็พบช่องทางแคบด้านหลังภูเขาจำลอง มันดูเหมือนทางธรรมดาแต่เมื่อมองดี ๆ ช่องนั้นถูกจัดวางเหมือน “ประ