Semua Bab หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ: Bab 51 - Bab 60

ค่ำคืนปกคลุมเมืองซูโจวอย่างเงียบงัน แสงจันทร์สาดลงบนผิวน้ำในคลองนับสาย เงาสะพานหินทอดยาวเหมือนเส้นสายลึกลับที่เชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกัน ภายนอกดูสงบงดงามแต่ใต้ความสงบนั้นความลับมากมายกำลังซ่อนอยู่ภายในโถงลับใต้สวนหลิวซานเปลวไฟจากคบเพลิงยังคงส่องสว่างริบหรี่ รุ่ยหลินยืนอยู่ข้างผู้อาวุโสเจินหลางสีหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความคิด ส่วนสวีอี้เฉินยืนเงียบอยู่ไม่ไกลใบหน้าสงบเช่นเคย ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเรื่องลมปราณของสำนักสุสานโบราณไม่ได้ทำให้เขาสั่นไหวเลยแม้แต่น้อยแต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความสงบนั้นหัวใจของเขากำลังคิดถึงอีกตัวตนหนึ่ง ตัวตนที่ไม่มีใครรู้แม้แต่รุ่ยหลินความลับที่ซ่อนอยู่ หลังจากออกจากโถงลับทั้งสามแยกย้ายกันรุ่ยหลินพักอยู่ในเรือนของพรรคกระยาจก ส่วนสวีอี้เฉินเลือกเดินออกไปยังตรอกเงียบของเมืองค่ำคืนในซูโจวเงียบกว่ากลางวันมากร้านค้าปิดลง เหลือเพียงแสงโคมไฟประปรายและเสียงน้ำไหลเบา ๆ สวีอี้เฉินเดินไปตามตรอกแคบ ฝีเท้าของเขาไร้เสียงราวกับเงาที่เคลื่อนไหว จนกระทั่งเขาหยุดหน้าประตูไม้เก่า ๆ หลังหนึ่ง เขาเคาะประตูสามครั้งช้าเร็วช้าเสียง “แกร๊ก” ดังขึ้นประตูเปิดออกเล็กน้อยชายคนหนึ่

สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อยเหนือเส้นทางคดเคี้ยวที่ทอดยาวไปสู่เมืองอู่ฮั่น ท้องฟ้าโปร่งสีครามอ่อน เมฆขาวลอยกระจายราวกับถูกมือของใครบางคนแต้มไว้เบา ๆ บนผืนผ้าใบกว้างใหญ่รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวอย่างไม่เร่งรีบไปตามถนนดินที่ทอดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี ม้าสีน้ำตาลเข้มก้าวอย่างมั่นคง เสียงล้อไม้กระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบมีเพียงเสียงลม เสียงนกร้องและเสียงหัวใจของผู้เดินทางสองคนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายใหม่ภายในรถม้ารุ่ยหลินนั่งเอนพิงเบาะนุ่ม สายตาเหม่อมองผ่านผ้าม่านบางออกไปด้านนอก นางสวมชุดเรียบง่ายสีฟ้าอ่อน ปล่อยผมยาวเพียงมัดหลวม ๆ แตกต่างจากภาพคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เคยมีผู้คนกล่าวถึงอย่างสิ้นเชิงตรงข้ามกันสวีอี้เฉินนั่งหลังตรง ดวงตาคมสงบนิ่งมือหนึ่งวางบนเข่า อีกมือจับกระบี่ที่วางพิงข้างตัวแม้จะดูผ่อนคลาย แต่หากมองลึกลงไปจะพบว่าเขาไม่เคยละความระมัดระวังแม้เพียงครู่“อีกไม่กี่วันก็คงถึงอู่ฮั่นแล้ว” เสียงของสวีอี้เฉินเอ่ยขึ้นเบา ๆ ทำลายความเงียบรุ่ยหลินหันมามองดวงตาเป็นประกาย “เมืองอู่ฮั่น...ข้าเคยได้ยินว่าที่นั่นคึกคักมาก มีทั้งพ่อค้า นักเดินทาง และจอมยุทธ์จากทั่วสา

ข่าวการตายของศิษย์สำนักเอ๋อเหมยซานแพร่สะพัดไปทั่วเมืองอู่ฮั่นราวกับไฟลามทุ่ง จากเมืองที่เต็มไปด้วยระเบียบและความสงบ กลับกลายเป็นบรรยากาศตึงเครียดผู้คนพูดคุยกันด้วยเสียงกระซิบ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง แม้แต่จอมยุทธ์ที่เคยเดินอย่างองอาจก็ยังต้องลดเสียงฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว“ได้ยินหรือยัง…ศิษย์เอ๋อเหมยตายไปถึงสองคน”“ในสำนักเองด้วยนะ…ไม่ใช่ข้างนอก”“นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว…”ในโรงเตี๊ยมเสียงสนทนาเหล่านี้ลอยเข้าหูรุ่ยหลินไม่หยุด นางวางตะเกียบลงช้า ๆ สีหน้าจริงจังขึ้นอย่างที่ไม่ค่อยเห็น“เกิดเรื่องแบบนี้ในสำนักใหญ่ได้ยังไง” นางพึมพำสวีอี้เฉินนั่งนิ่ง สีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ “ถ้าคนร้ายเข้าไปในสำนักได้…แปลว่ามีบางอย่างผิดปกติ”“เจ้าคิดว่าเป็นคนนอกหรือคนใน” รุ่ยหลินถามเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ถ้าเป็นคนนอก…ต้องเก่งมาก หรือไม่ก็…มีคนช่วยจากข้างใน”คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศหนักอึ้ง ทันใดนั้นประตูโรงเตี๊ยมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง กลุ่มศิษย์เอ๋อเหมยในชุดสีขาวเดินเข้ามา แววตาจริงจังและระแวดระวังหนึ่งในนั้นเอ่ยเสียงดัง “ตามคำสั่งสำนัก! ผู้ใดเป็นจอมยุทธ์หรือผู้มีวิชายุทธ์ ขอให้แสดงตัวเพื่อตรวจสอบ!”

ยามเช้าในสำนักเอ๋อเหมยซานเงียบผิดปกติ หมอกบางลอยคลอเคลียไปตามยอดไม้และหลังคาเรือน ศิษย์ในสำนักต่างเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าเบาราวกับเกรงว่าจะทำลายความสงบที่เปราะบางนี้ลงแต่ภายใต้ความสงบนั้นคือพายุที่กำลังก่อตัว ลานกลางสำนักถูกจัดเป็นสถานที่สอบสวนชั่วคราว ศิษย์จำนวนมากยืนเรียงกันเป็นระเบียบ สีหน้าตึงเครียดไม่มีเสียงพูดคุยเหมือนเช่นเคยด้านหน้าบนแท่นสูงประมุขสำนักเอ๋อเหมยนั่งอยู่ ใบหน้าสงบแต่แฝงความเคร่งขรึม แววตาเฉียบคมราวกับมองทะลุทุกสิ่งข้างกายของนางคือหลินเสวี่ยศิษย์เอกผู้มากฝีมือ ผู้ที่หลายคนเคารพและเกรงกลัวและผู้ต้องสงสัย รุ่ยหลินยืนอยู่ด้านข้างกับสวีอี้เฉิน นางกวาดตามองบรรยากาศรอบ ๆ หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว“เจ้าคิดว่า…จะเป็นใคร” นางกระซิบสวีอี้เฉินตอบเบา ๆ “เดี๋ยวก็รู้”เสียงกลองดังขึ้นหนึ่งครั้ง เจ้าสำนักเอ่ยเสียงหนักแน่น “นำตัวผู้ต้องสงสัยเข้ามา”ศิษย์สองคนพาหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา นางสวมชุดศิษย์เอ๋อเหมยเช่นเดียวกับคนอื่น แต่ใบหน้าซีดเผือดดวงตาแดงก่ำราวกับไม่ได้นอนมาหลายคืน ทันทีที่นางปรากฏตัวเสียงกระซิบก็ดังขึ้นทั่วลาน“เป็นนางจริงหรือ…”“ศิษย์เอก…”รุ่ยหลินเบ

สองวันสุดท้ายในเมืองอู่ฮั่นผ่านไปอย่างช้า ๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หลังจากเหตุการณ์ในสำนักเอ๋อเหมยซานคลี่คลาย เมืองอู่ฮั่นก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความคึกคักเช่นเดิม ผู้คนเริ่มพูดคุยหัวเราะอีกครั้ง ร้านค้ากลับมาเปิดตามปกติ เสียงชีวิตดังขึ้นแทนที่ความหวาดระแวงแต่สำหรับรุ่ยหลินและสวีอี้เฉินสองวันนั้นกลับเป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบอย่างประหลาด ราวกับพายุได้ผ่านไปแล้วและทิ้งเพียงความนิ่งลึกไว้เบื้องหลังเช้าวันแรกหลังเหตุการณ์ แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องพักของโรงเตี๊ยม รุ่ยหลินลืมตาขึ้นช้า ๆ ร่างกายยังรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อยจากความตึงเครียดในคืนก่อนนางลุกขึ้นเปิดหน้าต่างภาพเมืองอู่ฮั่นยามเช้าปรากฏเบื้องหน้า ผู้คนเริ่มออกมาทำมาค้าขายเสียงเรียกลูกค้าดังขึ้นเป็นระยะ“เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น…” นางพึมพำเสียงเคาะประตูดังขึ้น“ตื่นแล้วหรือ” เสียงของสวีอี้เฉินดังมาจากด้านนอก“อืม” นางตอบ “เข้ามาได้”เขาเปิดประตูเข้ามา ถือถาดอาหารเช้ามาด้วย“กินอะไรสักหน่อย เราจะออกไปข้างนอก”รุ่ยหลินยิ้ม “ไปไหน”“เดินดูเมือง”คำตอบเรียบง่ายแต่กลับทำให้นางรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกทั้งสองเดินไปตามถนนหลักของเ