Semua Bab หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ: Bab 31 - Bab 40

แสงแดดยามบ่ายทอดเงายาวเหนือเวทีประลอง ลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดธงประจำสำนักให้สะบัดดังพึ่บพั่บ บรรยากาศในลานยุทธ์แน่นขนัดยิ่งกว่าทุกรอบที่ผ่านมา เพราะนี่คือการประลองรอบสามด่านที่คัดผู้แข็งแกร่งแท้จริง ผู้ประกาศก้าวออกมากลางเวทีเสียงดังกังวาน“การประลองรอบสาม! ตัวแทนสำนักสราญรมย์ หยางห่าวตง!”เสียงโห่ร้องจากศิษย์สราญรมย์ดังลั่น พี่ใหญ่แห่งตระกูลหยางก้าวขึ้นเวทีอย่างสงบ เสื้อคลุมครามเข้มเรียบง่าย ไร้ลวดลายโอ่อ่า ท่าทางมั่นคงราวขุนเขา“ตัวแทนวัดเส้าหลินจินเทียน ศิษย์เอกของท่านเจ้าอาวาส เฉียนถังไต้ซือ จากวัดเส้าหลิน!”ร่างสูงใหญ่ศีรษะเกลี้ยงเกลาก้าวขึ้นตามมา ฝีเท้าหนักแน่นแต่ไม่เร่งรีบ ดวงตาเข้มสงบนิ่งเหมือนสระน้ำลึกทั้งสองประนมมือคารวะ จินเทียนเอ่ยเสียงทุ้ม“ครั้งนี้ข้าจะไม่ประมาท”หยางห่าวตงพยักหน้า“ข้าก็เช่นกัน”เสียงฆ้องดังขึ้นจินเทียนไม่รอช้า เขาก้าวเท้าขวาออกหมัดซ้ายพุ่งตรงราวเสาเหล็กถล่ม ลมหมัดกดอากาศจนเกิดเสียงหวีดแผ่ว หยางห่าวตงเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อย ฝ่ามือขวาแตะปลายแขนอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ เปลี่ยนทิศแรงให้เฉียงออก ปัง! หมัดพุ่งผ่านเฉียดไหล่เขาไป จินเทียนต่อด้วยศอกซ้ายกระแทกสีข้างอย่าง

รุ่งอรุณของวันสุดท้ายมาถึงพร้อมสายหมอกบางเหนือยอดเขา เสียงระฆังดังสะท้อนหุบผา ลานประลองกลางยุทธภพแน่นขนัดไปด้วยผู้คนจากทุกสำนัก ธงหลากสีโบกสะบัดราวกับคลื่นทะเล วันนี้คือรอบชิงศึกชิงเจ้ายุทธภพบนเวทีสูงสุดบุรุษผู้หนึ่งยืนสงบนิ่ง ชุดสีครามปักลายเมฆทอง ดวงตาคมลึกดุจสายน้ำยามราตรี เขาคือหยางห่าวตงตัวแทนสำนักสราญรมย์ บุตรชายคนโตแห่งตระกูลหยาง และคู่ต่อสู้ของเขากำลังจะถูกประกาศก้องกังวาน“ป๋อหรัน! ศิษย์เอกของท่านรองเจ้าอาวาส เฉียนกงไต้ซือ จากวัดเส้าหลิน!”เสียงฮือฮาดังก้องทั่วลาน ป๋อหรันก้าวขึ้นเวทีอย่างสงบ ชุดจีวรสีเทาอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลม สายตาแน่วแน่มั่นคง ไม่ปรากฏความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย เขาคือผู้ที่โค่นหยางห่าวอันในรอบก่อน และวันนี้เขามายืนอยู่ในตำแหน่งสุดท้ายบทเริ่มแห่งศึกชี้ชะตาเสียงฆ้องดังขึ้น ทั้งสองฝ่ายคารวะกันอย่างให้เกียรติ หยางห่าวตงชักกระบี่ออกช้า ๆ คมกระบี่สะท้อนแสงอาทิตย์วาบหนึ่งราวสายฟ้า ป๋อหรันตั้งท่าหมัดเส้าหลิน มั่นคงดุจขุนเขา วินาทีถัดมา ร่างทั้งสองพุ่งเข้าหากัน เคร้ง! เสียงกระบี่ปะทะหมัดดังสนั่น พลังภายในกระแทกกันจนพื้นเวทีสั่นสะเทือน หยางห่าวตงเปิดฉากด้วยกระบวนท่า “มัง

สายลมยามบ่ายพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบของธรรมชาติ รุ่ยหลินกับสวีอี้เฉินเดินทางมาตลอดหลายชั่วยามโดยแทบไม่ได้หยุดพัก ม้าทั้งสองตัวเริ่มมีเหงื่อซึมตามลำตัว ฝีเท้าที่เคยเร็วก็ช้าลงทีละน้อยดวงอาทิตย์กำลังเอนต่ำไปทางขอบฟ้า ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากทองสว่างเป็นสีส้มแดง รุ่ยหลินยกมือขึ้นบังแสงแดด พลางมองไปข้างหน้า“ข้างหน้านั่นเหมือนจะมีหมู่บ้าน” นางกล่าวเสียงเบา สวีอี้เฉินมองตามสายตาของนางท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้าง มีควันไฟบาง ๆ ลอยขึ้นจากปล่องหลังคาไม้หลายหลัง บ้านเรือนปลูกกระจายกันไม่หนาแน่นนัก ล้อมรอบด้วยรั้วไม้เตี้ย ๆ และต้นไม้เก่าแก่จำนวนหนึ่ง“ในที่สุดก็ถึงที่พักเสียที” เขาพูดพร้อมถอนหายใจตลอดสองวันที่ผ่านมา ทั้งสองเดินทางอย่างเร่งรีบเพราะต้องหลบเลี่ยงคนของสำนักสราญรมย์ที่กำลังออกตามหารุ่ยหลิน แม้สวีอี้เฉินจะไม่ได้บอกอะไร แต่นางก็รู้ดีว่าเขาเสี่ยงอันตรายมากเพียงใดที่ช่วยพานางหนี ม้าทั้งสองตัวค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้หมู่บ้านเมื่อเข้าใกล้มากขึ้นรุ่ยหลินก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างหมู่บ้านนี้เงียบเกินไป แม้จะยังไม่ถึงยามค่ำ แต่ตามปกติหมู่บ้านชนบทควรจะมี

ยามค่ำคืนค่อย ๆ ปกคลุมหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่เชิงภูเขา หมอกสีเทาบางลอยต่ำเหนือพื้นดิน ลมจากป่าภูเขาพัดผ่านต้นไม้จนเกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ชาวบ้านปิดประตูบ้านแน่นเหมือนเช่นทุกคืน ความเงียบปกคลุมหมู่บ้านอีกครั้งแต่คืนนี้ต่างจากคืนก่อนเพราะมีคนสองคนที่ไม่ได้หวาดกลัว ภายในบ้านไม้หลังเดิม รุ่ยหลินนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือของนางกำด้ามกระบี่แน่น ดวงตาคมกริบมองออกไปยังลานกลางหมู่บ้าน สวีอี้เฉินยืนพิงเสาไม้เงี่ยหูฟังเสียงรอบตัวอย่างระมัดระวัง“ใกล้เวลาแล้ว” เขาพูดเสียงเบา รุ่ยหลินพยักหน้า ตั้งแต่ช่วงเย็นทั้งสองได้วางแผนกันเรียบร้อย พวกเขาจะจับตัวคนของพรรคมารหุบเขาผีให้ได้ เพื่อหาหลักฐานและนำตัวไปส่งยังที่ตั้งของสำนักหุบเขาผีเวลาผ่านไปช้า ๆ จนกระทั่ง…กึก…กึก…กึก…เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนคืนก่อนทุกประการ นักรบชุดเกราะดำปรากฏตัวขึ้นกลางหมู่บ้าน แสงจันทร์ส่องกระทบเกราะเหล็กจนสะท้อนแสงเย็นยะเยือก ดาบยาวในมือเขาลากไปตามพื้นดิน ส่งเสียงครูดเบา ๆ สวีอี้เฉินยิ้มเย็น“เล่นละครอีกแล้ว”รุ่ยหลินกระซิบ“คืนนี้เขาคงไม่คิดว่าจะมีคนรออยู่”นักรบชุดดำเดินช้า ๆ ผ่านลานหมู่บ้าน ทันใดนั

หลังจากเรื่องราวที่หุบเขาผีจบลง บรรยากาศในหุบเขานั้นยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด รองประมุขหยินถูกเรียกตัวมาสอบสวนต่อหน้าประมุขพรรคหุบเขาผี ศิษย์หลายคนของพรรคถูกควบคุมตัวไว้ ขณะที่บางคนยังคงสับสนว่าความจริงเป็นเช่นไรรุ่ยหลินกับสวีอี้เฉินไม่ได้อยู่รอจนทุกอย่างสิ้นสุด ทั้งสองเพียงส่งตัวผู้กระทำผิดให้กับประมุขพรรคหุบเขาผี แล้วกล่าวคำลาอย่างสุภาพ เพราะเรื่องภายในพรรคมารไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนักเช้าวันหนึ่งหมอกในหุบเขาค่อย ๆ ลอยจางลง รุ่ยหลินกับสวีอี้เฉินออกเดินทางจากหุบเขาผี ม้าสองตัวค่อย ๆ เดินออกจากทางแคบระหว่างหน้าผา เมื่อพ้นจากเขตหุบเขาอากาศก็เปลี่ยนไปทันที ลมภูเขาพัดผ่านทุ่งหญ้า เสียงใบไม้ไหวเบา ๆ ให้ความรู้สึกโล่งโปร่งต่างจากบรรยากาศหนักอึ้งในหุบเขาผีอย่างสิ้นเชิง สวีอี้เฉินหันกลับไปมองหุบเขาที่อยู่ไกลออกไป“คิดไม่ถึงว่าพรรคมารจะมีเรื่องภายในแบบนี้”รุ่ยหลินยิ้มบาง ๆ“ไม่ว่าพรรคธรรมะหรือพรรคมาร หากมีคนมากก็ย่อมมีความขัดแย้ง”สวีอี้เฉินหัวเราะเบา ๆ“พูดเหมือนคนผ่านโลกมามาก”รุ่ยหลินไม่ได้ตอบสายตาของนางมองไปยังเส้นทางข้างหน้า ถนนดินทอดยาวผ่านทุ่งหญ้าและเนินเขาเล็