All Chapters of หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงซุบซิบจากลานด้านหลังวัดเส้าหลินยังไม่ทันจางหาย ข่าวเรื่อง “บุตรสาวตระกูลหยางใช้วิชามวยประหลาดต้านพรรคมาร” ก็แพร่กระจายรวดเร็วราวไฟลามทุ่งบนศาลาไม้สูงที่ตั้งไว้สำหรับแขกผู้ใหญ่ เจ้าสำนักหยางฟานไฉนั่งนิ่ง สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมลึกจับจ้องลานด้านล่างโดยไม่กล่าวคำใด ข้างกายเขาฮูหยินหยางรุ่ยหนิงกำชายเสื้อแน่น ใบหน้างดงามซีดลงอย่างเห็นได้ชัดทั้งท่านพ่อท่านแม่ทั้งสองท่านเห็นทุกอย่าง เห็นหมัดแรกที่รุ่ยหลินปล่อยออกไป เห็นการเคลื่อนไหวที่หนักแน่น ดุดัน และไม่ใช่วิชากระบี่ตระกูลหยาง“นั่นมัน…” ฮูหยินเอ่ยเสียงแผ่ว “ไม่ใช่วิชาของเรา”หยางฟานไฉพยักหน้าช้า ๆ “ข้ารู้”เจ้าสำนักหยางเสียงเขาต่ำลึก แต่แฝงความหนักอึ้ง แม่ไม้มวยที่รุ่ยหลินใช้นั้นไม่เพียงแตกต่างจากสำนักหยาง หากยังแตกต่างจากสำนักใหญ่ใด ๆ ในยุทธภพ มันตรงไปตรงมาโจมตีจุดตายไม่เน้นท่วงท่าสวยงาม และที่สำคัญรุ่ยหลินใช้มันอย่างชำนาญ“นางฝึกเองหรือ…” ฮูหยินพึมพำ “หลินเอ๋อร์นั้นแอบฝึกเองจริงหรือ”ความทรงจำผุดขึ้นในใจนางช่วงหลายเดือนมานี้ รุ่ยหลินมักหายตัวไปยามค่ำคืนหนึ่งเสื้อผ้ามีคราบดิน อีกคืนหนึ่งฝ่ามือแดงช้ำ นางเคยคิดว่าเป็นเพียงการออ

รุ่งอรุณวันที่สองของงานประลองบนเขาวัดเส้าหลิน หมอกบางยังคลอเคลียยอดสน เสียงระฆังเช้าดังสะท้อนก้องไปทั่วลานหินกว้างที่ถูกจัดเป็นเวทีประลอง รอบสองเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสายตาของจอมยุทธ์จากหลายสำนักธงผืนใหญ่ของสำนักต่าง ๆ โบกสะบัดรับลมเช้า ขณะที่พระภิกษุจากวัดเส้าหลินนั่งเรียงแถวอย่างสงบ แต่ในความสงบนั้น กลับแฝงกระแสความตึงเครียดที่ทุกคนสัมผัสได้ เสียงประกาศดังขึ้น“รอบสอง คู่แรกหยางห่าวตง แห่งตระกูลหยางจากสำนักสารญรมย์ พบ หลิงเมิน จากวัดเส้าหลิน!”ฃชื่อแรกเรียกเสียงฮือฮาพี่ใหญ่แห่งตระกูลหยาง ผู้เอาชนะมู่เฉียวเทียนจากพรรคกระยาจกมาอย่างสง่างามในวันแรก บัดนี้ต้องพบกับศิษย์สายตรงของเส้าหลินในถิ่นของตนเองหยางห่าวตงก้าวขึ้นเวทีอย่างมั่นคง ชุดสีน้ำเงินเข้มตัดกับสายลมบนยอดเขา ใบหน้าสงบเยือกเย็น ท่าทางหนักแน่นดั่งภูผาฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มในจีวรสีเหลืองหม่นก้าวออกมาอย่างสำรวม ศีรษะโกนเกลี้ยง แววตาแน่วแน่ เขาคือ หลิงเมิน ศิษย์รุ่นเยาว์ที่ได้รับการกล่าวขานว่าฝึกวิชากระบี่ไม้และหมัดเหล็กเส้าหลินจนแตกฉานเกินวัยทั้งสองคำนับให้กันตามธรรมเนียม พอเสียงฆ้องดังขึ้นการประลองเริ่มต้น หลิงเมินเป็นฝ่ายเคลื่อนไ

ลมยามบ่ายพัดแรงขึ้นบนลานหินแห่งวัดเส้าหลิน เงาเมฆเคลื่อนคล้อยปกคลุมแสงอาทิตย์เป็นระยะ บรรยากาศของการประลองรอบสองเริ่มตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม หลังจากพี่ใหญ่และพี่รองคว้าชัยมาได้ สายตาทั้งยุทธภพจับจ้องมายังคู่ถัดไป เสียงประกาศดังก้องอีกครั้ง“รอบสองของหยางห่าวอัน ตัวแทนสำนักสราญรมย์ พบ หลวงจีนบ้า ซือคง จากพรรคมารรุ่งเรือง!”เสียงฮือฮาดังลั่นทันที ชื่อของพรรคมารรุ่งเรืองทำให้บรรยากาศเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด หลายสำนักมองหน้ากันอย่างระแวงหยางห่าวอันก้าวขึ้นเวทีด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ต่างจากพี่ชายทั้งสองเขาไม่แสดงอารมณ์มากนัก ดวงตาลุ่มลึกคล้ายอ่านสถานการณ์รอบด้านอยู่ตลอดเวลา ชุดสีเทาเข้มเรียบง่ายแต่ท่วงท่ายืนนั้นมั่นคงดุจหินผาอีกฝั่งหนึ่งเสียงหัวเราะแหบพร่าดังขึ้น ชายผู้สวมจีวรเก่า ๆ ขาดรุ่งริ่ง ชผมเผ้ารุงรัง ชดวงตาแดงก่ำ เดินโซเซขึ้นเวทีราวกับคนเมา เขาคือซือคง ฉายา “หลวงจีนบ้า” แห่งพรรคมารรุ่งเรือง ในมือเขาถือกระบองเหล็กสั้นหนึ่งอัน บนปลายมีรอยบิ่นเหมือนผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน“หึหึ… เด็กสำนักสราญรมย์อีกคนหรือ” ซือคงหัวเราะ“ข้าชอบทำลายของงดงามที่สุด”หยางห่าวอันคำนับเพียงเล็กน้อย “โปรดชี้แนะ”

ค่ำคืนเงียบงันปกคลุมจวนตระกูลหยาง โคมแดงที่แขวนเรียงรายตามระเบียงทอดเงาสั่นไหวบนพื้นหิน เสียงยามเดินตรวจตราเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับกรงที่มองไม่เห็นกำลังขยับล้อมรอบใครบางคนในเรือนด้านทิศตะวันตก ร่างหนึ่งนั่งกอดเข่าข้างหน้าต่าง ดวงตาจ้องออกไปยังท้องฟ้ามืดสนิท นางคือรุ่ยหลิง ลมเย็นพัดผ่านม่านผ้าไหมบาง ๆ แต่ในอกกลับร้อนรุ่มไม่หยุด“ถ้ายังถูกกักบริเวณอยู่แต่ในจวน… คงเฉาตายจริง ๆ”คำพูดนั้นผุดขึ้นในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า นับแต่วันที่นางเผลอแสดงแม่ไม้มวยไทยต่อหน้าผู้คน ทั้งยังมีเรื่องกระทบกระทั่งกับคนของพรรคมาร เรื่องก็ลุกลามรวดเร็วเกินคาดตระกูลหยางไม่ใช่เพียงตระกูลธรรมดา หากมีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับสำนักสราญรมย์ การเคลื่อนไหวผิดพลาดเพียงก้าวเดียว อาจลากทั้งสำนักเข้าสู่วังวนปัญหา“ข้าคิดน้อยไป…”รุ่ยหลิงกัดริมฝีปากแน่นอย่างคิดไม่ตก ภาพวันที่นางหมุนตัวใช้ศอกสวน ชิงจังหวะฟาดเข่าใส่คู่ต่อสู้ยังชัดเจนในหัว เสียงผู้คนฮือฮา เสียงสบถของฝ่ายพรรคมารแม่ไม้มวยไทยไม่ใช่วิชาของยุทธภพนี้ มันแปลกแหวกแนวและยั่วยุความสงสัย หากพรรคมารสืบรู้ว่านางมีวิชาประหลาด ย่อมไม่ปล่อยผ่านง่าย ๆ และหากผู้ใหญ่ในตระกูลคิดว่านางเ

แสงตะวันยามสนธยาค่อย ๆ ลับเหลี่ยมเขา ทิ้งท้องฟ้าให้กลายเป็นสีครามเข้มประดับด้วยดาวระยิบระยับ รุ่ยหลินกับสวีอี้เฉินเดินทางมาตลอดทั้งวัน หลังออกจากจวนตระกูลหยางได้ไม่นาน ทั้งคู่ก็ต้องเร่งฝีเท้าเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้คนจากยุทธภพที่อาจจำใบหน้ารุ่ยหลินได้ เมื่อเห็นแสงโคมแดงแขวนไหวอยู่หน้าทางแยก สวีอี้เฉินจึงเอ่ยเสียงเบา“ข้างหน้ามีโรงเตี๊ยม พักสักคืนเถิด พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ”โรงเตี๊ยมหลังนั้นดูเก่าแต่สะอาด ผนังไม้สีหม่น เสาเอนเล็กน้อยตามกาลเวลา ป้ายชื่อถูกลมพัดเอียงไปมา เสียงประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อผลักเข้าไป ด้านในมีโต๊ะเพียงไม่กี่ตัว และมีคนดูแลอยู่แค่สองคน ชายวัยกลางคนร่างท้วมกับหญิงวัยใกล้เคียงกันที่คอยยกน้ำชาสายตาของชายเจ้าของโรงฉายแววประเมินทันทีเมื่อเห็นคนแปลกหน้า โดยเฉพาะเมื่อเห็นดาบที่เอวของสวีอี้เฉินและถุงผ้าเล็ก ๆ ที่รุ่ยหลินพกติดตัว“พักหรือกินข้าว” ชายคนนั้นถามเสียงเรียบ“พักสองห้อง” สวีอี้เฉินตอบสั้น ๆ พร้อมวางเหรียญเงินลงบนโต๊ะ รุ่ยหลินเลือกห้องชั้นบนด้านในสุด ส่วนสวีอี้เฉินอยู่ห้องถัดไป ทั้งคู่แยกกันพักอย่างเหมาะสมเพื่อรักษาชื่อเสียงของนาง แม้จะเดินทางร่วมกันแต