All Chapters of หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากคืนที่รุ่ยหลินปลุกลมปราณสำเร็จ โลกของนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เช้าวันต่อมานางกลับมายังดงกล้วยลับหลังเรือนตระกูลหยางอีกครั้ง หัวใจเต้นด้วยความตื่นเต้นและระแวดระวังมากกว่าทุกครั้ง เพราะเมื่อคืนขณะฝึก นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างคลื่นพลังบางเบาที่มิใช่ของตนตอนแรกนางคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการ แต่เมื่อหลับตาเข้าสมาธิอีกครั้ง ปล่อยลมหายใจให้จมลึกลงสู่ตันเถียน กระแสลมปราณที่เคยอ่อนโยนกลับสั่นไหวราวผิวน้ำต้องลมไม่ใช่เพราะพลังของนางไม่มั่นคง แต่เพราะมีอีกกระแสหนึ่งปะปนอยู่ รุ่ยหลินลืมตาผับ ดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ นางตั้งสมาธิใหม่ คราวนี้มิใช่เพื่อฝึกแต่เพื่อฟัง ลมปราณในร่างแผ่ขยายออกไปอย่างระมัดระวัง คล้ายสายไหมบางที่แทรกซึมไปในอากาศ นางเคยอ่านจากคัมภีร์ว่า ผู้ที่ปลุกลมปราณได้ จะสามารถรับรู้พลังภายนอกได้ในระดับหนึ่งหากจิตนิ่งพอและบัดนี้ นางรู้แล้วว่าคำกล่าวนั้นเป็นจริงเบื้องซ้ายของดงกล้วย หลังแนวกำแพงเตี้ย มีบางอย่างแฝงตัวอยู่ แม้เจ้าของพลังจะพยายามกลบเกลื่อน คลื่นพลังนั้นก็ยังมีจังหวะเฉพาะตัว เหมือนเสียงหัวใจที่ไม่อาจหยุดเต้นรุ่ยหลินแสร้งหลับตาทำท่าเหมือนไม่รู้ตัว นางเริ่มเคลื่อ

รุ่งอรุณวันงานประลองยุทธมาถึงในที่สุด ท้องฟ้าเหนือเมืองสดใสผิดกับหลายวันที่ผ่านมา สายหมอกบางลอยอ้อยอิ่งตามเชิงเขาเส้าหลินราวม่านโปร่งบางที่กำลังเปิดฉากเวทีใหญ่แห่งยุทธภพ เสียงระฆังจากวัดดังสะท้อนก้องลงมาตามหุบเขา ประกาศการเริ่มต้นวันสำคัญที่ผู้คนทั่วหล้ารอคอยหน้าจวนตระกูลหยาง ขบวนรถม้าและม้าศึกเตรียมพร้อมอย่างเป็นระเบียบ ท่านประมุขหยางฟานไฉสวมชุดยาวสีครามเข้ม ปักลายเมฆเงินเรียบหรู ฮูหยินหยางในชุดสีอ่อนสง่างามยืนเคียงข้าง ส่วนบุตรทั้งห้าต่างแต่งกายตามฐานะผู้เข้าสู่เวทีประลอง หยางห่าวตง สุขุมมั่นคง หยางห่าวฟาง สายตาเฉียบคม หยางห่าวอัน เงียบขรึมดุจภูผา หยางห่าวหมิง เปี่ยมพลังหนุ่ม และรุ่ยหลินในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย หากแววตาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปตั้งแต่เหตุลอบสังหารในจวน ทุกคนต่างระวังตัวการเดินทางครั้งนี้เพิ่มกำลังคุ้มกันเป็นสองเท่า ขบวนเคลื่อนออกจากเมือง เส้นทางขึ้นเขาเส้าหลินคดเคี้ยวผ่านป่าสนสูงใหญ่ แสงแดดลอดกิ่งไม้เป็นลายริ้วบนพื้นดินช่วงแรกทุกอย่างสงบ แต่เมื่อขบวนเข้าสู่ทางแคบระหว่างหน้าผาสองด้าน สายลมกลับนิ่งผิดปกติ รุ่ยหลินที่นั่งอยู่ท้ายขบวนรู้สึกถึงบางอย่างก่อนใคร ลมปราณของนางส

หลังจากชัยชนะของพี่ใหญ่ หยางห่าวตง ทำให้ชื่อเสียงตระกูลหยางสะเทือนลานประลองไปทั้งเชิงเขา บรรยากาศกลับยิ่งคึกคักกว่าเดิม ผู้คนเริ่มจับตามองว่าบุตรชายคนอื่น ๆ ของตระกูลหยางจะมีฝีมือเพียงใด เสียงฆ้องดังขึ้นอีกครั้ง ประกาศคู่ถัดไปของสายกลาง“หยางห่าวฟาง แห่งตระกูลหยาง จากสำนักสราญรมย์ พบกับ ป๋อเหริน ศิษย์สายตรงจากวัดเส้าหลิน!”เสียงฮือฮาดังก้องทันที วัดเส้าหลินเป็นเจ้าภาพงานครั้งนี้ ศิษย์ที่ส่งลงประลองย่อมไม่ธรรมดา โดยเฉพาะ “ป๋อเหริน” ผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นหนึ่งในศิษย์รุ่นเยาว์ที่โดดเด่นที่สุดของวัดรุ่ยหลินมองพี่รองของตนด้วยแววตาแน่วแน่ หยางห่าวฟางแตกต่างจากพี่ใหญ่ เขามีบุคลิกสงบเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแต่ไม่แสดงอารมณ์ง่าย ดวงตาคมลึกดุจสายน้ำยามค่ำคืน เขาเชี่ยวชาญทั้งหมัดเปล่าและกระบี่สั้น แต่จุดเด่นที่สุดคือการควบคุมลมปราณอย่างละเอียดประณีตอีกฝั่งหนึ่งชายหนุ่มศีรษะโกนเกลี้ยงในชุดจีวรสีเทาอ่อนก้าวลงลานอย่างมั่นคง เขาคือ ป๋อเหริน ศิษย์วัดเส้าหลินผู้ฝึกวิชาฝ่ามือวัชระและหมัดอรหันต์ เสียงสวดมนต์เบา ๆ ดังแผ่วออกมาจากริมฝีปากเขาขณะประสานมือคำนับทั้งสองคำนับกันตามธรรมเนียม ฆ้องดังขึ้น ก

เสียงฆ้องครั้งที่สี่ของวันดังสะท้านลานประลอง แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดเงายาวเหนือพื้นหินที่แตกร้าวจากการปะทะก่อนหน้า บรรยากาศเข้มข้นยิ่งกว่าคู่ใดที่ผ่านมา เพราะนี่คือการลงสนามของบุตรชายคนสุดท้ายแห่งตระกูลหยางในรอบแรก“คู่ประลองถัดไป! หยางห่าวหมิง แห่งตระกูลหยาง จากสำนักศราญรมย์ พบกับ ซูเห่อ ศิษย์วัดเส้าหลิน!”เสียงประกาศทำให้ผู้ชมจำนวนมากเริ่มซุบซิบ สามพี่ชายก่อนหน้าต่างคว้าชัย หากคนที่สี่จะยังรักษาความไร้พ่ายได้หรือไม่รุ่ยหลินกำชายแขนเสื้อแน่นดวงตาไม่กะพริบ ถ้าหากพี่สี่ชนะอีกคนเท่าตอนนี้สำนักสราญรมย์มีสิทธิ์เข้าชิงตำแหน่งกันเองสูงมากพี่สี่หยางห่าวหมิง แตกต่างจากพี่คนอื่นอย่างชัดเจน เขามีบุคลิกเงียบขรึม สุขุม สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแปลง ร่างสูงเพรียวแต่แฝงความแข็งแรง เขาเชี่ยวชาญกระบี่คู่และวิชาก้าวเท้าที่รวดเร็วราวสายฟ้าเขาก้าวลงลานอย่างเงียบงัน ไม่มีรอยยิ้มไม่มีคำกล่าวใด นอกจากสายตาคมกริบที่ประเมินคู่ต่อสู้อย่างละเอียด อีกฝั่งหนึ่งชายหนุ่มศีรษะโกนในจีวรสีเข้มก้าวออกมาอย่างมั่นคง เขาคือซูเห่อศิษย์สายกำลังของวัดเส้าหลิน ผู้ขึ้นชื่อด้านวิชากายาเหล็กและหมัดพลังหนักแน่น มีข่าวลือว่าเขาสามารถทน

เสียงกลองศึกดังกังวานไปทั่วลานประลองของวัดเส้าหลินในเช้าวันที่สอง ผู้คนจากทั่วสารทิศยังคงหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ธงผืนใหญ่ปักเรียงรายโบกสะบัดรับลมภูเขา บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่าวันแรกเสียอีกรุ่ยหลินยืนอยู่ข้างมารดาฮูหยินหยางรุ่ยหนิง แต่สายตาของนางกลับทอดมองออกไปไกลกว่าลานประลอง ใจของนางหาได้จดจ่อกับการต่อสู้บนเวทีไม่ นับตั้งแต่เหตุลอบสังหารระหว่างทางขึ้นเขา ความระแวงในใจก็ยังไม่จางหาย โดยเฉพาะ “จี้หยก” ที่นางเก็บได้จากชายลึกลับเมื่อคืนก่อนหยกชิ้นนั้นถูกเก็บไว้อย่างมิดชิดในแขนเสื้อ สีเขียวอ่อนโปร่งใส แกะสลักลายเมฆหมุน และมีอักษร “สวี” สลักอยู่ด้านหลังคำว่าสวี นางครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไม่อาจเชื่อมโยงได้ว่าเกี่ยวข้องกับผู้ใด จนกระทั่งช่วงสายหลังการประลองคู่แรกจบลง นางขออนุญาตมารดาไปเดินเล่นรอบวัดอีกครั้ง เส้นทางด้านหลังลานประลองเงียบสงบกว่า มีต้นสนสูงเรียงราย แสงแดดส่องลอดผ่านกิ่งไม้เป็นลำ และที่นั่นเองนางได้พบเขาอีกครั้งชายหนุ่มผู้ที่นางเคยช่วยจากการถูกรุมรังแกโดยพรรคมารในวันก่อน เขายืนพิงต้นสนลมภูเขาพัดชายเสื้อสีครามเข้มไหวเบา ๆ ใบหน้าคมคาย ผิวขาวซีดเล็กน้อยราวกับผู้ที่เคยบาดเ