หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ

หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ

last update最終更新日 : 2026-04-03
作家:  ฉินหลานฮุย連載中
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
67チャプター
811ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

นางเอกเก่ง

ประวัติศาสตร์สมมติ

ลูกครึ่ง

ปีศาจ

การฝึกฝน

แก้แค้น

นักมวยสาวที่มีชีวิตในโลกปัจจุบันตายแล้ว วิญญาณเข้าไปอยู่ในร่างของคุณหนูตระกูลหยางผู้อ่อนแอในยุคจีนโบราณ

もっと見る

第1話

บทที่ 1

—Te queda muy poco tiempo. Despídete bien de tu familia.

El tono del médico era suave, incluso compasivo, pero sus palabras me cayeron en el pecho como una roca.

Aunque en el fondo ya había adivinado el resultado, cuando me dictaron aquella sentencia de muerte, las lágrimas se me escaparon igual.

Tenía apenas veintiocho años. Para seguir viviendo, había luchado con todas mis fuerzas.

Pero jamás imaginé que, después de tanto esperar, Alejandro me arrebataría el corazón compatible que por fin habían encontrado para mí. Se lo dio a Alicia, la falsa heredera de los García, que apenas padecía un problema cardíaco incipiente.

Llegué aturdida a la habitación de Alicia, y lo primero que vi fue a mis padres, a Alejandro y a Enrique rodeándola, pendientes de ella, preguntándole a cada rato cómo se sentía.

En cuanto me vio entrar, Alejandro dejó de inmediato el vaso con el que estaba dándole de beber y caminó hacia mí.

—¿Qué te dijo el médico?

Lo miré en silencio.

Él apartó la vista al instante, culpable, y empezó a justificarse con torpeza:

—En ese momento no había otra opción. Si Alicia no recibía el trasplante, no habría sobrevivido.

Mi madre intervino enseguida:

—Alejandro tiene razón. Esto era cuestión de vida o muerte. No me digas que vas a enojarte con nosotros por algo así, ¿verdad?

Las palabras que estaba a punto de decir se me quedaron en los labios. Al final, solo respondí con calma:

—No estoy enojada. El médico dijo que en una semana habrá buenas noticias.

Hice una breve pausa antes de añadir:

—Buenas noticias para todos.

Alejandro se acomodó las gafas de montura dorada. Detrás de ellas, se le iluminaron los ojos de inmediato.

—¿Tan pronto encontraron otro corazón compatible? Ya sabía yo que ese día habíamos tomado la decisión correcta.

Mi padre también soltó el aire, aliviado:

—Nuestra Alicia sí que tiene suerte. Si no le hubieran dado ese corazón a ella, seguro que habría empeorado muchísimo.

Mi madre asintió varias veces y, con una ternura infinita, le apartó a Alicia un mechón de cabello detrás de la oreja.

—La buena fortuna de nuestra Alicia apenas empieza. No como cierta persona, que perfectamente podía seguir esperando otro corazón compatible, armó un escándalo y nos dejó en ridículo a todos.

Aunque ya estaba decepcionada de ellos desde hacía mucho tiempo, en ese instante sentí que el pecho se me apretaba igual.

Apreté con fuerza la tela de mi vestido para contener las lágrimas que ya me ardían en los ojos.

Alejandro me miró con aparente ternura, pero lo que dijo fue tan frío que me heló la sangre:

—Ese día de verdad te pasaste. Creo que deberías pedirle perdón a Alicia.

Lo miré sin poder creerlo.

Alicia me había arrebatado el corazón, ¿y todavía querían que fuera yo quien le pidiera disculpas?

Mi madre lo secundó de inmediato:

—Claro que sí. Además, si no hubiera sido porque ese día te lanzaste sobre Alicia, a ella jamás le habría dado ese dolor en el pecho. Deberías agradecer que ahora siga aquí, viva. Porque si algo le hubiera pasado, en esta vida yo dejaría de considerarte mi hija.

Recordé entonces aquella escena.

Alicia se había plantado frente a mí, orgullosa, mostrándome las marcas de su cuello mientras presumía de lo mucho que Alejandro la consentía y de que ni siquiera sabía contenerse cuando estaba con ella…

Yo no pude soportarlo y le di una bofetada. Justo entonces, ellos entraron y lo vieron todo.

Alejandro, furioso, corrió hacia mí y me empujó con violencia.

Caí al suelo; todo me daba vueltas. Y, en medio de ese mareo, mi madre se lanzó sobre mí para golpearme.

Mi padre se quedó a poca distancia, observando con frialdad, como si también creyera que yo merecía una lección.

Después vino mi ataque al corazón.

Alicia también se llevó una mano al pecho y dijo que le dolía.

Pero todos pensaron que yo estaba fingiendo y que ella sí era la verdadera víctima.

Al recordarlo, curvé los labios en una sonrisa amarga y dije con indiferencia:

—Perdón. Fue culpa mía.

Nadie esperaba que me disculpara con tanta docilidad.

En la mirada de Alejandro apareció un dejo de sospecha.

Alicia también frunció el ceño, como si pensara: «Mira nada más qué bien finges».

Mis padres, por su parte, me miraron con una vigilancia casi instintiva, como si temieran que fuera a estallar otra vez.

Solo Enrique se alegró de verdad. Corrió hacia mí, se lanzó a mis brazos y dijo feliz:

—Mamá, qué bueno. Al fin aceptaste que te equivocaste. Ya no vuelvas a molestar a Alicia, ¿sí? Si sigues haciéndolo, yo también voy a dejar de quererte, igual que los abuelos.

Bajé la mirada hacia él. La frialdad de mis padres, sus malentendidos y su favoritismo… todo eso todavía podía soportarlo.

Pero él no. Él era mi hijo, el niño que llevé nueve meses en el vientre, y aun así prefería a Alicia. Eso era lo único que no podía soportar.

Pero ya no me quedaban fuerzas para seguir peleando por eso.

Le acaricié la cara con suavidad y sonreí.

—Te haré caso.

Mi madre por fin asintió, satisfecha.

—Bien. Parece que al fin aprendiste a comportarte.

Alejandro también terminó de relajarse.

—Por fin maduraste.

Al verlo adoptar esa expresión de falsa ternura, sentí un asco insoportable que me subió desde el estómago.

Fue entonces cuando Alicia soltó de pronto un quejido:

—Me duele…

Alejandro corrió hacia ella sin dudarlo ni un segundo.

Enrique, que hacía apenas un momento estaba abrazándome, también se apartó de mí y fue hacia Alicia.

—¿Dónde te duele? Te soplo y se te quita.

Mis padres tenían los ojos enrojecidos de la angustia.

Y yo, de pie a un lado, parecía una completa extraña. Ya no pude soportar más aquel ambiente. Dije que estaba cansada y me di la vuelta para salir de la habitación.
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

wan
wan
สนุกค่ะ ชอบนางเอกเก่ง รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
2026-03-01 23:34:09
2
0
67 チャプター
บทที่ 1
เสียงเฮลั่นสนามรอบสังเวียนเต็มไปด้วยเสียงเชียร์พร้อมด้วยธงชาติไทยโบกสะบัด หลังจากที่กรรมบนเวทีชูแขนผู้ชนะในนัดชิงมวยไทยหญิงแชมป์โลก ผู้ที่ได้รับชูแขนในครั้งนี้คือ น้ำผึ้ง ส.พยัคฆ์ หรือ นางสาวธาราทิพย์ บุญมาลา แชมป์โลกมวยไทยหญิงคนล่าสุด วัย 25 ปี สาวสวยนักสู้จากแผ่นดินที่ราบสูงของประเทศไทยจังหวัดสกลนครเธอคือแชมป์คนล่าสุดและวันนี้ชื่อเธอจะดังสนั่นเวทีมวยดังไกลไปทั่วโลก แต่ก่อนจะมาเป็นแชมป์โลก น้ำผึ้ง เธอคือลูกสาวอีสานขนานแท้ จากผืนแผ่นดินที่ราบสูงจังหวัดสกลนครที่แดดแรงลมแรงและชีวิตไม่เคยปรานีใครง่าย ๆ น้ำผึ้งเป็นผู้หญิงที่สวยแบบไม่ต้องพยายาม ผิวสีน้ำผึ้งสมชื่อ ดวงตาคม คิ้วเข้ม รอยยิ้มสดใสแต่แฝงความดื้อและความมุ่งมั่นเวลาขึ้นเวทีความสวยนั้นถูกแทนที่ด้วยสายตานักล่า นิ่ง คม และเยือกเย็น หมัดของเธอหนัก ศอกของเธอเฉียบ เข่าของเธอทรงพลัง สไตล์มวยไทยแท้ ดุดัน อึด ไม่ถอย คู่ชกหลายคนเคยพูดตรงกันว่า“น้ำผึ้งไม่ใช่แค่มวยหญิง…แต่เป็นมวยที่มีหัวใจนักสู้เต็มร้อย”เบื้องหลังความแข็งแกร่งเธอเป็นคนอ่อนโยนรักครอบครัว พูดอีสานชัด หัวเราะง่าย กินข้าวเหนียวส้มตำเหมือนเด็กบ้าน ๆ คนหนึ่ง เธอไม่ลืมรากเหง้า ไม
続きを読む
บทที่ 2
น้ำผึ้งแชมป์โลกมวยไทยหญิงลืมตาขึ้นมาในร่างที่ไม่ใช่ของตน เธอหายใจแรงหัวใจเต้นรัวกล้ามเนื้อทั้งร่าง ตึงเครียดโดยสัญชาตญาณนักสู้นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ กลิ่นยาเสื้อผ้าโบราณและมือเล็ก ๆ ที่ไม่คุ้นเคยในขณะที่ทุกคนดีใจราวปาฏิหาริย์ไม่มีใครรู้เลยว่าคุณหนูหยางรุ่ยหลินได้ตายไปแล้วจริง ๆ และผู้ที่กลับมาคือวิญญาณของหญิงแกร่งจากอีกโลกหนึ่งที่เพิ่งเริ่มต้นชะตาใหม่ในร่างลูกสาวเจ้าสำนักผู้อ่อนแอ“หลินเอ๋อร์ลูกแม่...เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ ด้วย ฮึก ฮือ...ขอบคุณสวรรค์ ”“ด เดี๋ยวนะ แม่เหรอ คุณเป็นใคร...แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย โอ๊ย...ปวดหัว”ในระหว่างที่น้ำผึ้งที่ปวดหัวอยู่นั้นความทรงจำมากมายของคุณหนูหยางรุ่ยหลินก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ราวกับมีการฉายภาพยนตร์ให้ดูเป็นฉาก ๆ จึงทำให้น้ำผึ้งรู้ตัวเองตายไปแล้ว แต่มาอยู่ในร่างของหยางรุ่ยหลินลูกสาวของท่านเจ้าสำนักหยางฟานไฉของสำนักสราญรมย์หนึ่งในสำนักใหญ่ของฝ่ายธรรมะหยางรุ่ยหลิน อายุ 18 ปี เป็นลูกสาวคนเดียวคนสุดท้องท่านเจ้าสำนัก มีชายสี่คนโตชื่อหยางห่าวตง อายุ 28 ปี คนที่สองหยางห่านฟาง อายุ 27 ปี คนที่สามห่าวอัน อายุ 25 ปี คนที่สี่หยางห่าวหมิง อายุ 22 ปี ทั้งสี่คนล้วนแต
続きを読む
บทที่ 3
หยางรุ่ยหลินวัยสิบแปดปีบุตรสาวคนเดียวของหยางฟานไฉ เจ้าสำนักสราญรมย์ นางมิใช่ความงามที่สะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น แต่เป็นความงามที่ค่อย ๆ แทรกซึมราวสายน้ำเย็นที่ไหลผ่านหัวใจโดยไม่รู้ตัว ผิวขาวเนียนราวหยกขัดซีดบางจากร่างกายอ่อนแอ กลับยิ่งขับให้ดูบอบบางน่าสงสารราวดอกเหมยแรกแย้มท่ามกลางหิมะดวงหน้ารูปไข่คิ้วเรียวโค้งเป็นธรรมชาติ ดวงตาเรียวยาว หางตาตกเล็กน้อย เมื่อมองเผิน ๆ จะดูอ่อนโยนว่าง่าย แต่หากสบตานานพอจะเห็นแววลึกซึ้งเหมือนซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ จมูกโด่งได้รูปริมฝีปากบางสีอ่อน ยามเงียบงันดูบอบบาง ยามยิ้มกลับอ่อนหวานจนยากจะละสายตาเรือนผมยาวดำสนิทมักถูกรวบอย่างเรียบร้อย ไม่ประดับอาภรณ์ฉูดฉาดเพียงปิ่นหยกขาวเรียบ ๆ กลับยิ่งขับให้สง่างามสมฐานะคุณหนูใหญ่ รูปร่างของหยางรุ่ยหลิน สูงโปร่ง อรชร ไหล่บาง เอวคอด กิริยาทุกการเคลื่อนไหวสุภาพ อ่อนช้อย ดั่งบุตรีผู้เติบโตในสำนักใหญ่นางมิใช่งามคมคาย มิใช่งามเร่าร้อนแต่เป็นความงามที่ทำให้ผู้พบเห็น อยากปกป้อง อยากทะนุถนอม และยิ่งนานวันยิ่งยากจะละสายตา งามสงบ งามลึก งามจนไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ภายใต้ร่างบอบบางนั้น กำลังซ่อนจิตวิญญาณของนักสู้ จากอีกโลกหนึ่งที่
続きを読む
บทที่ 4
วันนี้เป็นวันแรกที่หยางรุ่ยหลินจะได้ออกจากจวนตระกูลหยาง หลังจากที่ถูกกักบริเวณมาครบหนึ่งเดือน ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมากจนท่านพ่อท่านและพี่ชายทั้งสี่ยังตกใจ ว่ารุ่ยหลินไปทำอะไรถึงร่างกายแข็งแรงมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ผิวที่เคยซีดกลับมีเลือดฝาดอย่างเห็นได้ชัดเจน ร่างกายที่ผอมแห้งกลับมีน้ำมีนวลขึ้น ปกติรุ่ยหลินเป็นคนกินน้องมากแต่ทุกวันนี้ต้องเติมข้าวตลอด ถึงจะตกใจแต่ทุกคนกลับรู้สึกดีมากที่ดวงใจของพวกเขานั้นแข็งแรงสดใสมากกว่าเดิม ทำให้จวนตระกูลมีชีวิจชีวามากขึ้นไปอีกรุ่ยหลินนัดกับพี่ชายคนที่สี่หยางห่าวหมิงไว้ว่าจะไปเดินตลาดกัน เพื่อพานางไปผ่อนคลายหลังจากที่ถูกกักบริเวณมาเป็นแรมเดือน ยามเช้าในตลาดเมืองสมัยราชวงศ์ซ่ง คึกคักตั้งแต่แสงแรกยังไม่พ้นขอบฟ้า หมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือถนนหินก่อนจะถูกเสียงผู้คนปลุกให้สลายหายไป สองข้างทางเรียงรายด้วยร้านค้าไม้ป้ายผ้าสีซีดโบกสะบัดตามลม ตัวอักษรพู่กันเขียนชื่อร้านอย่างสง่างาม บางแผ่นเอียง บางแผ่นเก่า แต่ล้วนบอกถึงกาลเวลาที่ยาวนานของเมืองนี้ เสียงพ่อค้าตะโกนเรียกลูกค้า แทรกกับเสียงหัวเราะ เสียงต่อรอง เสียงเงินทองกระทบกันเบา ๆ เกิดเป็นท่วงทำนองเฉพาะของตลาดยุ
続きを読む
บทที่ 5
คำพูดนั้นของหยางห่าวหมิงไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่กลับตกลงในใจของรุ่ยหลินหนักหน่วงกว่าคำใด“จะจำได้หรือจำไม่ได้ เจ้าก็เป็นหยางรุ่ยหลิน เป็นคุณหนูตระกูลหยางที่ทุกคนรักเสมอ”ในวินาทีนั้นรุ่ยหลินรู้สึกราวกับมีบางอย่างอุ่นวาบขึ้นกลางอก ความตึงเครียดที่นางแบกไว้เงียบ ๆ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในร่างนี้คล้ายถูกปลดออกทีละน้อย นางเคยกลัวมากกลัวว่าหากพูดผิด หากทำพลาด หากไม่เหมือนหยางรุ่ยหลินคนเดิมวันหนึ่งความอบอุ่นเหล่านี้จะหายไป แต่คำพูดของพี่ชายทำให้นางเข้าใจเป็นครั้งแรกว่าความรักของตระกูลหยาง ไม่ได้ผูกติดกับความทรงจำไม่ได้ผูกติดกับความสมบูรณ์แบบและไม่ได้ตั้งเงื่อนไขใด ๆ หยางห่าวหมิงไม่ได้มองนางด้วยสายตาสงสัย ไม่มองว่าเป็นคนแปลกหน้า ไม่เร่งเร้าให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม หยางห่าวหมิงมองว่าถึงรุ่ยหลินจะเปลี่ยนไปอย่างไร น้องเล็กก็ยังคงเป็นน้องสาวไม่ว่าจะเปลี่ยนไปแค่ไหน เขาก็รักน้องสาวคนนี้เสมอไม่เปลี่ยนแปลงดวงตาของรุ่ยหลินร้อนผ่าวแต่ริมฝีปากกลับยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ฝืนไม่ได้ซ่อนอะไร ในใจของนางน้ำผึ้งหญิงสาวจากอีกโลกหนึ่งค่อย ๆ ยอมรับความจริงอย่างสงบ บางทีนางอาจไม่จำเป็นต้องแยกตัวเองออกจากหยางรุ่ยหลิน เ
続きを読む
บทที่ 6
ยามเช้าแสงแดดอ่อนสาดส่องเหนือซุ้มประตูไม้สลักลายเมฆา “สำนักสราญรมย์” ป้ายชื่อสีดำตัวอักษรทองสะท้อนแสงเป็นประกายสงบขรึม คุณหนูหยางรุ่ยหลินก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทีสำรวม งดงามตามฐานะบุตรีตระกูลหยาง วันนี้คือครั้งที่สองที่นางมาสำนักสราญรมย์เพื่อจะเข้ามาเรียนรู้กิจการหลักของตระกูลด้วยตนเอง แม้ก่อนหน้านี้จะเคยได้ยินเพียงคำเล่าขานถึงความรุ่งเรือง แต่การได้มายืนอยู่ตรงหน้า กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นยิ่งกว่าที่คิดทันทีที่ย่างเท้าเข้าสู่เขตสำนัก กลิ่นหมึกจีนและกระดาษใหม่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นไม้เก่าแก่ที่ผ่านกาลเวลาหลายสิบปี เสียงศิษย์ท่องตำราดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ้างกำลังคัดลอกอักษร บ้างกำลังอภิปรายหลักวิชา บ้างฝึกกระบวนท่ากลางลานกว้าง ทุกอย่างดูเป็นระเบียบและทรงเกียรติสมกับเป็นรากฐานของตระกูลหยางทว่าความรู้สึกของนางกลับไม่สงบตามบรรยากาศ หัวใจเต้นแรงกว่าปกติอย่างไร้สาเหตุ ฝ่ามือเย็นเฉียบ แม้อากาศมิได้หนาว นางพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ บอกตนเองว่านี่เป็นเพียงความตื่นเต้น แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไปในเขตด้านใน ความรู้สึกประหลาดนั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้น ราวกับมีเงาความทรงจำบางอย่างซ่อนอยู่ในผนังไม้ ในพื้นหิน และในส
続きを読む
บทที่ 7
ในห้วงนั้นเองคุณหนูหยางรุ่ยหลินในฝันรับรู้ทุกความเจ็บปวดราวกับเป็นของตนเอง ความอับอาย ความโดดเดี่ยว และความรู้สึกไร้ค่าไหลทะลักเข้ามาอย่างรุนแรง ราวกับร่างนี้เคยยืนอยู่ ณ จุดนั้นจริง ๆเสียงหัวเราะค่อย ๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงเด็กหญิงที่นั่งทรุดอยู่ข้างกำแพง มือเล็กกำชายเสื้อแน่น หยดน้ำตาตกกระทบพื้นหินทีละหยด“สักวันหนึ่ง…ข้าจะไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำอีก…”ภาพทุกอย่างพลันแตกสลายราวกระจก คุณหนูหยางรุ่ยหลินสะดุ้งตื่นกลางดึก หายใจหอบแรง หัวใจเต้นถี่ราวจะทะลุออกมานอกอก เหงื่อเย็นซึมทั่วแผ่นหลัง แม้ห้องนอนจะเงียบสงบ แต่ความรู้สึกในฝันยังชัดเจนราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นางยกมือแตะหน้าผากตนเองอย่างช้า ๆ คล้ายยังรับรู้ถึงแรงกระแทกนั้น ความฝันหรือคือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คำถามนั้นลอยอยู่ในความมืด พร้อมกับความจริงที่เริ่มปรากฏชัดสำนักสราญรมย์มิใช่เพียงสถานที่แห่งเกียรติยศของตระกูลหยาง หากยังเป็นสถานที่ที่เคยฝังรอยแผลลึกไว้ในหัวใจของเด็กหญิงคนหนึ่ง และบัดนี้ความทรงจำนั้นกำลังตื่นขึ้นอีกครั้งวันรุ่งขึ้นหลังจากตื่นจากฝันอันหนักหน่วง คุณหนูหยางรุ่ยหลินรู้สึกว่าหัวใจของตนมิอาจนิ่งเฉยได้อีก ความท
続きを読む
บทที่ 8
รุ่งเช้าหลังคืนที่สายลมเย็นพัดผ่านจวนหยาง ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงพาบุตรสาวขึ้นรถม้าออกจากจวนแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้าไปยัง วัดเส้าหลิน อันเลื่องชื่อเรื่องพระธรรมและวิทยายุทธ์ เสียงล้อรถบดผ่านถนนหินดังเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ท่ามกลางหมอกบางที่ยังไม่ทันจางหายรุ่ยหลินนั่งข้างมารดาอย่างสำรวม วันนี้นางสวมชุดสีฟ้าอ่อน เรียบร้อยสมฐานะคุณหนูใหญ่ ทว่าภายในใจกลับไม่สงบนัก ตั้งแต่ไปสำนักสราญรมย์ ความทรงจำที่คลุมเครือยังคงตามหลอกหลอนเมื่อมาถึงหน้าวัดบันไดหินทอดยาวขึ้นสู่ประตูใหญ่ กลิ่นธูปลอยอวลในอากาศ เสียงระฆังดังเป็นจังหวะช้า ๆ คล้ายเตือนสติผู้มาเยือนให้วางความฟุ้งซ่านไว้เบื้องหลังฮูหยินหยางรุ่ยหนิงนำบุตรสาวเข้าไปถวายสังฆทาน จุดธูปคำนับพระประธานอย่างสงบ รุ่ยหลินพนมมือหลับตา แต่ในความมืดนั้นกลับมีภาพเงาคนในอดีตแวบผ่าน หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผลหลังเสร็จพิธีพระภิกษุรูปหนึ่งเดินเข้ามาหา ท่านมีวัยชราแต่สายตาคมกริบ เปี่ยมด้วยความเมตตาและหยั่งรู้“อาตมาขอสนทนากับคุณหนูสักครู่ได้หรือไม่” “หากเป็นประโยชน์ต่อนาง ข้าย่อมยินดี”รุ่ยหลินจึงตามท่านเจ้าอาวาสไปยังศาลาไม้ด้านหลัง ลมพัดใบไผ่เสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่า เจ้าอาว
続きを読む
บทที่ 9
สองอาทิตย์หลังจากวันที่รุ่ยหลินไปทำบุญ เสียงระฆังจาก วัดเส้าหลิน ดังก้องไปทั่วเมือง ประกาศสำคัญถูกติดไว้ตามประตูเมือง โรงเตี๊ยม และสำนักต่าง ๆ ข่าวแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าลมพัดผ่านทุ่งหญ้า วัดเส้าหลินประกาศเป็นเจ้าภาพจัดงาน “ประลองหาเจ้ายุทธภพ” งานใหญ่ที่มิได้จัดขึ้นมาหลายปีทันทีที่ข่าวแพร่ออกไปยุทธภพทั้งแคว้นก็สั่นสะเทือน สำนักน้อยใหญ่ต่างเริ่มเคลื่อนไหว ศิษย์เอกถูกเรียกตัวกลับ สำนักที่เคยเงียบงันเริ่มฝึกซ้อมกันอย่างเข้มงวด บางแห่งถึงกับปิดประตูรับแขกเพื่อเตรียมตัวอย่างจริงจังการประลองครั้งนี้มิใช่เพียงวัดฝีมือธรรมดา หากแต่เป็นการคัดเลือกผู้ที่ได้รับการยอมรับจากทุกฝ่ายว่าแข็งแกร่งทั้งกาย ใจ และคุณธรรม ผู้ชนะจะได้รับตำแหน่งเจ้ายุทธภพ พร้อมตราสัญลักษณ์จากวัดเส้าหลิน ซึ่งถือเป็นเกียรติสูงสุดในใต้หล้าลานกว้างหน้าวัดเริ่มถูกจัดเตรียม เวทีกลางถูกสร้างจากไม้เนื้อแข็ง เสาแต่ละต้นสลักลายมังกรและเมฆหมอก ธงสำนักต่าง ๆ จะถูกปักเรียงรายโดยรอบ บรรยากาศคึกคักแต่แฝงแรงกดดันกฎการประลองถูกประกาศอย่างชัดเจนอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า จะมีการจัดงานประลองเกิดขึ้นและครั้งนี้วัดเส้าหลินเป็นเจ้าภาพ ผู้เข้าแข่
続きを読む
บทที่ 10
คืนนั้นดวงจันทร์ถูกเมฆหนาบดบัง เหลือเพียงแสงเลือนรางส่องลอดยอดไม้ รุ่ยหลินยังคงแอบออกจากจวนไปยังดงกล้วยด้านหลังเช่นเคย ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ หมัดแต่ละหมัดพุ่งออกไปอย่างมั่นคง เสียงกระทบลำต้นกล้วยดังทึบก้องกลางความเงียบช่วงหลังมานี้นางรู้สึกว่าฝีมือของตนพัฒนาเร็วผิดปกติ ราวกับร่างกายคุ้นเคยกับกระบวนท่าเหล่านี้มานาน เพียงรอเวลาให้ฟื้นคืนเมื่อฝึกจนเหงื่อชุ่มแผ่นหลัง นางหยุดพักสูดลมหายใจลึกแล้วเดินเลาะเข้าไปด้านในดงกล้วยมากกว่าทุกครั้ง พื้นดินชื้นจากฝนเมื่อคืน ใบไม้แห้งปกคลุมบางจุดอย่างหนาแน่น“ครืน!”เสียงดินทรุดดังขึ้นกะทันหัน ใต้เท้าของนางยวบวาบก่อนที่ร่างจะเสียหลัก“อ๊ะ!”พื้นดินถล่มลงอย่างรวดเร็ว รุ่ยหลินพยายามคว้ากิ่งไม้ข้างตัวแต่ไม่ทัน ร่างของนางร่วงลงไปในความมืดตุบ!โชคดีที่เบื้องล่างมิใช่หินแข็ง หากเป็นดินร่วนปนทราย นางกลิ้งไปสองสามตลบก่อนหยุดนิ่ง ความเจ็บแล่นผ่านข้อศอกและหัวเข่า แต่ยังขยับตัวได้รุ่ยหลินสูดลมหายใจแรง ๆ พยายามตั้งสติ ความมืดปกคลุมรอบด้าน มีเพียงช่องแสงวงกลมเล็ก ๆ ด้านบนที่บ่งบอกตำแหน่งหลุมที่นางตกลงมาหลุมนี้กว้างพอให้คนสองสามคนยืนได้ ความลึกน่าจะสูงกว่าสองช่ว
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status