หมัดสตรีหาญเหนือยุทธภพ

เสียงเฮลั่นสนามรอบสังเวียนเต็มไปด้วยเสียงเชียร์พร้อมด้วยธงชาติไทยโบกสะบัด หลังจากที่กรรมบนเวทีชูแขนผู้ชนะในนัดชิงมวยไทยหญิงแชมป์โลก ผู้ที่ได้รับชูแขนในครั้งนี้คือ น้ำผึ้ง ส.พยัคฆ์ หรือ นางสาวธาราทิพย์ บุญมาลา แชมป์โลกมวยไทยหญิงคนล่าสุด วัย 25 ปี สาวสวยนักสู้จากแผ่นดินที่ราบสูงของประเทศไทยจังหวัดสกลนคร

เธอคือแชมป์คนล่าสุดและวันนี้ชื่อเธอจะดังสนั่นเวทีมวยดังไกลไปทั่วโลก แต่ก่อนจะมาเป็นแชมป์โลก น้ำผึ้ง เธอคือลูกสาวอีสานขนานแท้ จากผืนแผ่นดินที่ราบสูงจังหวัดสกลนครที่แดดแรงลมแรงและชีวิตไม่เคยปรานีใครง่าย ๆ น้ำผึ้งเป็นผู้หญิงที่สวยแบบไม่ต้องพยายาม ผิวสีน้ำผึ้งสมชื่อ ดวงตาคม คิ้วเข้ม รอยยิ้มสดใสแต่แฝงความดื้อและความมุ่งมั่น

เวลาขึ้นเวทีความสวยนั้นถูกแทนที่ด้วยสายตานักล่า นิ่ง คม และเยือกเย็น หมัดของเธอหนัก ศอกของเธอเฉียบ เข่าของเธอทรงพลัง สไตล์มวยไทยแท้ ดุดัน อึด ไม่ถอย คู่ชกหลายคนเคยพูดตรงกันว่า

“น้ำผึ้งไม่ใช่แค่มวยหญิง…แต่เป็นมวยที่มีหัวใจนักสู้เต็มร้อย”

เบื้องหลังความแข็งแกร่งเธอเป็นคนอ่อนโยนรักครอบครัว พูดอีสานชัด หัวเราะง่าย กินข้าวเหนียวส้มตำเหมือนเด็กบ้าน ๆ คนหนึ่ง เธอไม่ลืมรากเหง้า ไม่ลืมค่ายเล็ก ๆ ไม่ลืมวันที่ซ้อมกลางแดดเท้าแตกมือพอง แต่ยังยืนบนสังเวียนด้วยหัวใจที่ไม่เคยยอมแพ้

วันนี้เป็นวันที่เธอคว้าเข็มขัดแชมป์โลกธงชาติไทยโบกสะบัดพร้อมเสียงเรียกชื่อ น้ำผึ้ง ส.พยัคฆ์ ถูกประกาศก้องบนเวที น้ำตาเธอไหลไม่ใช่เพราะความเจ็บแต่เพราะความภูมิใจ ภูมิใจที่เด็กสาวจากสกลนครพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า ผู้หญิงไทยผู้หญิงอีสานคนนี้ ก็สามารถยืนบนจุดสูงสุดของโลกได้น้ำผึ้งไม่ใช่แค่แชมป์แต่คือสัญลักษณ์ของความอดทน ศักดิ์ศรี และหัวใจนักสู้จากแผ่นดินที่ราบสูงของประเทศไทย

โทรศัพท์ในมือของน้ำผึ้งสั่นเบา ๆ ทั้งที่เวทีเพิ่งเงียบลง เสียงเฮยังดังก้องอยู่ในหัว แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงกว่าตอนยืนรับเข็มขัดแชมป์โลกเสียอีก ปลายนิ้วที่เคยกำหมัด เคยศอก เคยสู้จนเลือดกลบหน้า วันนี้สั่นนิด ๆ ตอนกดชื่อที่คุ้นตาที่สุดในชีวิต แม่ สัญญาณดังเพียงครั้งเดียวก่อนเสียงปลายสายจะดังขึ้น

“ฮัลโหล…ผึ้งเบาะลูก” (ฮัลโหล…ผึ้งเหรอลูก)

“อิแม่…” (คุณแม่...)

“เป็นจังใด๋ลูก” (เป็นยังไงลูก)

“ผึ้ง…ได้แชมป์แล้วเด้อแม่” (ผึ้ง…ได้แชมป์แล้วนะแม่)

“จริงบ่ลูก…จริงบ่น้ำผึ้ง” (จริงเหรอลูก…จริงเหรอน้ำผึ้ง)

“จริงแม่”

“เข็มขัดอยู่ในมือผึ้งเลย”

“พ่อ! พ่อ ๆ น้ำผึ้งโทรมา!”

“ว่าจังใด๋ลูกสาวพ่อ” (ว่ายังไงลูกสาวพ่อ)

“ผึ้งเป็นแชมป์โลกแล้วพ่อเด้อ” (ผึ้งเป็นแชมป์โลกแล้วพ่อนะ)

“เก่งหลาย…คนเก่งของพ่อ” (เก่งมาก…คนเก่งของพ่อ)

“ผึ้งทำได้เพราะพ่อกับแม่”

“ถ้าไม่มีพ่อแม่ ผึ้งคงมายืนตรงนี้ไม่ได้”

“กลับบ้านเฮาเด้อแชมป์โลกของแม่” (กลับบ้านเรานะแชมป์โลกของแม่)

น้ำผึ้งยิ้มกว้างน้ำตาไหลไม่หยุดแต่หัวใจเต็มจนล้น

“กลับแน่นอนแม่ กลับไปกราบพ่อกับแม่”

โทรศัพท์ยังแนบอยู่ที่หูแต่ในใจของเธอได้กลับบ้านไปก่อนแล้ว บ้านหลังสวย ๆ ที่มีพ่อมีแม่และมีเด็กสาวคนหนึ่งที่เคยฝันว่าจะสู้ให้ถึงที่สุด ในวันนี้เธอก็ทำได้แล้วจริง ๆ

สองอาทิตย์ต่อมา

หลังจากได้เงินรางวัลน้ำผึ้งได้ก็ได้ให้ผู้จัดการเป็นธุระโอนให้ไปให้ทางบ้าน พร้อมกับหาช่างสร้างฝีมือดีส่งไปที่จังหวัดสกลนครเพื่อสร้างบ้านหลังใหม่ให้เธอ ส่วนวันนี้น้ำผึ้งก็เตรียมเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า พร้อมรอเวลาออกเดินทางจากกรุงเทพมหานครไปจังหวัดสกลนครบ้านเกิดของเธอนั้นเอง

“จะได้เจอพ่อกับแม่แล้ว... ตื่นเต้นว่ะ... คอยดูนะถึงบ้านเมื่อไหร่จะเอาเข็มขัดให้พ่อใส่เป็นคนแรกเลย”

น้ำผึ้งก้มเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าพาดเข็มขัดแชมป์ไว้ข้างเตียง พอลุกขึ้นยืนความโคลงก็ถาโถมมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แสงในห้องไหววูบหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ เธอเอื้อมมือคว้าขอบโต๊ะแต่แรงหายไปจากขา ร่างบางทรุดฮวบเข่ากระแทกพื้นเบา ๆ หลังพิงผนังเย็นเฉียบลมหายใจขาดช่วง น้ำผึ้งหลับตาพึมพำชื่อพ่อแม่แผ่ว ๆ ก่อนโลกทั้งใบจะเงียบลงในห้องของเธอเอง

เสียงร้องไห้ของฮูหยินหยาง หยางรุ่ยหนิง (แซ่เดิม) และเสียงของสาวใช้ดังไปทั่วห้องนอนของคุณหนูเล็กในจวนของตระกูลหยาง ท่านเจ้าสำนัก หยางฟานไฉ เจ้าสำนักของสำนักสราญรมย์รุ่นปัจจุบัน ยืนหน้าเครียดกังวลใจเป็นอย่างมาก เพราะตอนนี้ดวงใจของเขากับฮูหยินกำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงโดยมีหมอกำลังฝังเข็มช่วยชีวิตอยู่ คุณหนูเล็กที่ว่าก็คือลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านเจ้าสำนักนั้นเอง คุณหนูหยางรุ่ยหลิน เดิมทีร่างกายของรุ่ยหลินนั้นอ่อนแออยู่แล้วมาตั้งแต่เกิด

เนื่องจากคลอดก่อนกำหนดและในวันที่คลอดคุณหนูตัวฮูหยินยังโดนฝ่ามือยมโลก ที่มีพิษร้อนเข้าสู่ร่างกายพิษไม่ทำร้ายมารดา แต่พิษไอร้อนนั้นกลับถูกถ่ายทอดไปสู่ทารกในครรภ์ ซึ่งพิษของวิชาฝ่ามือยมโลกไม่มียาถอน มีเพียงพลังลมปราณจากคัมภีร์จันทราสวรรค์เท่านั้นที่จะสามารถขับพิษไอร้อนออกจากร่างกายได้ แต่ความโชคร้ายคือคัมภีร์จันทราสวรรค์นั้นหายสาบสูญไปเกือบ 60 ปีแล้ว แต่ขับใช้วิธีขับพิษวิธีอื่นก็อันตรายเกิดไปบวกกับร่างกายของคุณหนูหยางที่คลอดก่อนกำหนดจึงไม่มีใครกล้าทำ พอโตขึ้นหน่อยจึงใช้พลังลมปราณช่วยให้บรรเทาเวลาพิษกำเริบเท่านั้น พอมาวันนี้คุณหนูนั้นได้กระโดดลงน้ำไปช่วยเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังจะจมน้ำ ระหว่างที่ช่วยเด็กน้อยขึ้นมาบนบกได้พิษดันกำเริบทำให้คุณหนูจมน้ำแทน

ท่านหมอถอนหายใจยาวปลายนิ้วที่จับชีพจรหยางรุ่ยหลิน ค่อย ๆ คลายออกเขาส่ายหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอน

“ข้า…สุดความสามารถแล้วท่านเจ้าสำนัก”

“ชีพจรขาด วิญญาณถอย…คุณหนูสิ้นแล้วขอรับ”

เสียงสะอื้นดังขึ้นทันทีบ่าวไพร่ทรุดลงกับพื้น มารดาร้องเรียกชื่อบุตรสาวราวกับหัวใจแตกสลาย ท่านหมอกำลังจะเอ่ยคำว่ามรณกรรมอย่างเป็นทางการ แต่ทันใดนั้นลมหายใจแผ่วเบาก็ดังขึ้น

“ฮึก...”

ทุกคนชะงักร่างที่นอนแน่นิ่งบนเตียงนิ้วมือขยับเล็กน้อยแต่ชัดเจน จากนั้นหยางรุ่ยหลินก็สูดลมหายใจแรง แผ่นอกกระเพื่อมรุนแรงราวคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่ขึ้นจากห้วงลึก

“คุณหนู!”

เสียงร้องตกใจดังระงมดวงตาที่เคยปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้นแววตานั้นไม่ใช่ของเด็กสาวอ่อนแออีกต่อไป มันคมนิ่งและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแบบคนแปลกถิ่น ในห้วงความมืดก่อนหน้าวิญญาณหนึ่งที่ควรดับสิ้นกลับถูกดึงข้ามกาลเวลา