Todos os capítulos de เหตุเกิดจากขนมหวาน: Capítulo 21 - Capítulo 30

พักนี้จอมทัพรู้สึกได้เลยว่าคนรอบข้างมองเขาแปลก ๆ หลายคนที่เดินผ่านบางทีก็อมยิ้ม บางทีก็หันไปซุบซิบกันอย่างกับเขาไปทำอะไรผิดมา"แหม ๆ ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวนี้ตัวติดกันเป็นปลาท่องโก๋เลยนะ"ระหว่างที่นั่งสัปหงกอยู่ตรงม้านั่งข้างตึกคณะ พาขวัญก็เดินมาใกล้ ๆ พร้อมกับคำพูดที่จอมทัพไม่เข้าใจ"พูดถึงใครวะ""ก็พูดถึงมึงอะดิ""กูเนี่ยนะ""อย่ามาทำหน้างง กูหมายถึงมึงน่ะแหละ กูเข้าใจนะว่ามึงชอบสไตล์ลูกครึ่ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนขั้วขนาดนี้ นี่ใช่ปะสาเหตุที่มึงเปลี่ยนไป อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านน่ะ""ช่วยพูดอะไรที่กูเข้าใจง่าย ๆ หน่อยได้ปะ""กูคิดไว้แล้วว่าอย่างมึงต่อให้กูพูดยาวแค่ไหนก็คงไม่เข้าใจหรอก"พาขวัญเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ สีหน้าของเธอจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ก่อนจะวางมือถือของตัวเองที่โชว์รูปภาพรูปหนึ่งอยู่บนหน้าจอยื่นมาตรงหน้าของจอมทัพ"เชี่ยไรเนี่ย!"จอมทัพหยิบมือถือมาขยายดูภาพนั้นอย่างรวดเร็ว มันเป็นภาพของเขากับแมกมาที่กำลังคุยกันอยู่หน้าคณะเมื่อหลายวันก่อน แต่ที่มันน่าตกใจคือภาพนั้น มือของแมกมากำลังโอบเอวเขาอยู่ ถ้าดูผ่าน ๆ มันเหมือนคนที่กำลังพลอดรักกันอยู่อย่างไรอย่างนั้

เทอมนี้จอมทัพมีเรียนน้อยลงก็จริง แต่ยังมีงานอีกหลายส่วนที่ต้องทำส่งอาจารย์ ยิ่งปี 3 เขาต้องทำโปรเจคอีกต่างหากโดยเป็นการสร้างธุรกิจจำลองขึ้นมา ถึงจะยังไม่มั่นใจนักแต่อย่างน้อยสำหรับจอมทัพแล้วมันก็ยังเป็นงานเดี่ยว ก็ยังดีกว่าที่จะต้องไปทำงานร่วมกับคนอื่นซึ่งเขาคิดว่ามันยุ่งยาก"ต้องหากลุ่มเป้าหมาย ทดลองขาย ทำบัญชีเอง ติดต่อหาสปอนเซอร์เองนั่นนู่นนี่ แค่คิดว่าจะทำอะไรกูก็ปวดหัวแล้ว"จอมทัพยัดเฟรนช์ฟรายเข้าปากคำโตก่อนจะกลืนมันลงท้องเหมือนกินให้อิ่ม ๆ ไปอย่างนั้น ต่างจากพาขวัญที่จิบเพียงน้ำเปล่าเพราะกำลังอยู่ในช่วงลดน้ำหนัก ทั้งคู่อยู่ในระหว่างปรึกษากันเรื่องโปรเจค จะได้ไม่บังเอิญทำซ้ำกันอยู่ตรงม้านั่งข้างตึกคณะตัวเองยามเย็นแบบนี้นักศึกษาเริ่มบางตาลงมาก บรรยากาศจึงทำให้สมองปลอดโปร่งต่างจากกลางวันที่ร้อนจัดจนคิดอะไรแทบไม่ออก"มันจะไปยากอะไรวะ มึงก็จำลองจากร้านก๋วยเตี๋ยวที่บ้านมึงดิ ไม่ต้องไปหาสปอนเซอร์ที่ไหนด้วย"พาขวัญออกความเห็น เธอต่างหากที่ต้องคิดหนักเพราะที่บ้านไม่ได้มีกิจการอะไรให้เอามาเป็นต้นแบบได้"กูไม่ได้อยากเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวนี่หว่า""แล้วมึงอยากทำไร""ไม่รู้ดิ มึงมีไอเดียปะ""อื

ชาญชัยหายออกไปพักใหญ่ก็กลับมาพร้อมกับคำสบถที่ฟังแทบไม่ได้"ไอ้เด็กลาวาก่อเรื่องอีกแล้ว มันเจ็บอยู่แท้ๆ ยังกล้านัดคนมาท้าตีท้าต่อยในร้านคนอื่น รอบนี้กูไม่ทนแม่งแล้ว ไอ้บิ๊ก มึงโทรตามพี่มันมาเคลียร์ด้วย" เขาเดินกลับเขามาในร้านก่อนจะตะโกนบอกพนักงานคนหนึ่ง"พี่ใจเย็นๆ ก่อน"จอมทัพกับศิวัชเองพอรู้เรื่องก็กระอักกระอ่วนพอสมควร ได้แต่พยายามช่วยกันค่อยๆ พูดจาหว่านล้อมให้อีกฝ่ายสงบลง"กูอุตส่าห์ไม่ถือสามันเห็นว่ามันเป็นน้องนุ่ง แต่ครั้งนี้เกินไป รถลูกค้าโดนทุบเสียหายไปหลายคัน เวรเอ๊ย ปวดหัวฉิบหายเลยกู"นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย แม้แต่จอมทัพเองก็ปวดหัวไม่แพ้กัน เขากะจะมาดื่มเหล้าแก้เครียดเรื่องตัวเอง แต่กลับต้องมานั่งเครียดเรื่องคนอื่นไม่นานแม็กมาก็ถึงร้าน ที่นี่เป็นร้านดั้งเดิมที่นายพิชัย พ่อของเขาเคยเป็นหุ้นส่วน หลายคนก็ยังคงจำหน้าค่าตาเขาได้ดี แค่ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามา เด็กในร้านก็เข้าไปทักทายกันยกใหญ่สายตาคมกวาดตามองไปทั่วร้าน เขาหวังว่าจะได้เห็นเจ้าน้องชายตัวดีนั่งสำนึกผิดอยู่ แต่กลับเจอใครบางคนที่คุ้นตาแทน ทำไมจอมทัพถึงมาอยู่ที่นี่ ทั้งศิวัช และลาวา ก็ล้วนแต่อยู่ที่นี่กันหมด"มึงมาก็ดี รอ

"แม่ๆ หลบเร็วแม่ มีคนตีกัน"จอมทัพที่มาช่วยแม่หอบของซื้อวัตถุดิบไปเตรียมขาย รีบจูงมือแม่ตัวเองหาที่หลบเมื่อเห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่หวดกันตั้งแต่หน้าตลาดยันท้ายตลาด"เฮ้อ! วัยรุ่นสมัยนี้นี่มันยังไงกัน ทัพอย่าไปเอาอย่างเชียวนะลูก""จ้าๆ"ปราณีเดินนำหน้าลูกชายพลางเช็ครายการของที่ต้องซื้อทั้งหมด"นั่นไง ตำรวจมาโน่นแล้ว ไม่รู้ว่าจับได้กี่คน ปวดหัวแทนพ่อแม่เด็กพวกนี้จริง ๆ"ลุงคนหนึ่งที่ประจำอยู่ตรงเขียงขายหมูพูดขึ้น สถานะการณ์หลังจากนั้นค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ พ่อค้าแม่ค้าหลายคนที่ข้าวของได้รับความเสียหายต่างก็รวมตัวกันไปแจ้งความ บ้างก็ด่าทอสาปแช่งไปตามเรื่องตามราว"แม่ว่าเรากลับกันเถอะลูก ได้ของครบแล้ว"ระหว่างที่ขนของขึ้นท้ายรถที่จอดอยู่หลังตลาด จอมทัพก็เห็นใครบางคนแอบหลบอยู่ท้ายกระบะ เขากำลังจะตะโกนเรียกตำรวจอยู่แล้วถ้าไม่ได้เห็นหน้าคนๆ นั้นเสียก่อน"ลาวา!""ชู่ว…ว อย่าเสียงดังสิพี่ ให้ผมหลบตำรวจก่อน ขอร้องล่ะ"ใจหนึ่งก็อยากจะบอกตำรวจ แต่อีกใจก็นึกไปถึงใบหน้าใครบางคนที่เขาไม่ได้เจอมาสักพักแล้ว ถ้าขืนทำอะไรไม่คิดลงไปอีกก็อาจจะมองหน้ากันไม่ติด"เออ มึงหลบตรงนี้แหละ เดี๋ยวพาออกไป"ขณะเดีย

ช่วงนี้แมกมามาที่ร้านทุกวันตั้งแต่หัวค่ำยันปิดร้าน ถึงแม้สถานการณ์จากการถูกคุกคามจะดีขึ้นแต่มันก็ยังคงมีอยู่ นอกจากร้านของเขาจะถูกซุ่มทำความเสียหายเป็นครั้งคราวโดยที่ยังหาตัวคนกระทำผิดไม่ได้แล้ว พนักงานที่ร้านก็เริ่มจะบ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาเริ่มมีความคิดที่อยากจะขายร้านขึ้นมาตงิด ๆความกลัดกลุ้มเรื่องนี้ทำให้แมกมากรอกเหล้าเข้าปากยิ่งกว่าน้ำเปล่า ทั้งที่เขาไม่คิดจะมันอีกนับตั้งแต่เสียพ่อไประหว่างนั้นก็มีเรื่องหัวใจผุดขึ้นมาแทรกเรื่องงานอยู่เป็นระยะ ชายหนุ่มนั่งนึกภาพของลาวาที่กำลังมีความสุขขึ้นมาก หัวเราะร่าเริงไปกับสิ่งรอบตัวในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูก็รู้ว่าเป็นอิทธิพลที่ได้รับจากครอบครัวของจอมทัพมันเป็นสิ่งที่เขาควรดีใจ แต่ในใจกลับรู้สึกวูบโหวง แมกมาอยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้มันชัดเจนกว่านี้ แต่ติดตรงที่ว่าน้องชายของเขาในตอนนี้กำลังดีขึ้น และดูเหมือนว่าจอมทัพจะสนใจลาวามากกว่าเขา พากันไปนั่นไปนี่บ่อยกว่าเขาที่พยายามเข้าหาเสียอีก มันอาจจะเป็นไปได้ว่าครั้งนี้เขาอาจจะต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับน้องชายตัวเอง ไม่ใช่เพราะเขาคิดว่าตัวเองไม่หนักแน่นกับความรู้สึกแล้วไม่ยอมเดินหน้าต่อ แต่เป็น