เหตุเกิดจากขนมหวาน

นั่งกร่อยอยู่คนเดียวไม่นานความฟุ้งซ่านก็เริ่มกลับมาปั่นประสาทอีกรอบ รอบนี้จอมทัพซดเหล้าเข้าปากแบบไม่คิดเสียดาย ไม่ผสม ไม่ชงอะไรทั้งนั้น แถมยังสั่งกับแกล้มมาเพิ่มอีกแน่ะ แม้จะไร้ผู้คนปลอบใจ แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าเขาไม่ได้ตัวคนเดียว ทุกครั้งที่มองไปยังฝั่งตรงข้ามเขาก็เจอคน ๆ นั้นอีกแล้ว และทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ๆ เรื่อย และก่อนที่จอมทัพจะได้เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เงาดำที่พาดลงบนโต๊ะก็ส่งสัญญาณให้รู้ได้ในทันทีว่ามีอะไรบางอย่างได้มาถึงตัวเขาเรียบร้อยแล้ว "โทษนะ นี่โต๊ะโผม...ม" เสียงของจอมทัพเริ่มยานเหมือนของเล่นที่ถ่านใกล้หมด ในตอนนี้ถึงแม้จะต้องการใครสักคนคอยรับฟังแต่ก็ไม่ได้อยากจะให้คน ๆ นั้นเป็นคนแปลกหน้า อย่างน้อยเคยรู้จักกันสักหน่อยก็ยังจะดีกว่า แต่แล้วความเงียบจากคนข้าง ๆ ก็ทำเอาจอมทัพต้องขมวดคิ้วจนเป็นปม "โต๊ะผม...ม!" พูดเพราะก็แล้ว เก๊กเสียงข่มก็แล้ว อีกฝ่ายก็ยังนิ่งแถมยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มานั่งข้าง ๆ จ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น แต่ดูเหมือนเขาจะเมามากไปหน่อย เพราะยิ่งพยายามเพ่งมองหน้าอีกฝ่

"หน้าอย่างมันคงไม่ชอบของหวานหรอก บัวลอย เม็ดขนุน ฝอยทองนี่ล่ะวะ หวานจัด ๆ ไปเลย หึ! ถ้ากูเลวกว่านี้อีกนิดนะ มึงได้ขนมบูดแน่ไอ้แมกมา" ทั้งที่เขาจำหน้าแมกมาไม่ได้แต่ก็ยังเลือกที่จะทำตามคำแนะนำของเพื่อนโดยการไปซื้อขนมที่พอจะเหลือขายอยู่ในศูนย์อาหารประจำคณะ และด้วยความที่ยังคงหมั่นไส้ไอ้คนมาดนิ่งที่ทำตัวกวนบาทาทำให้จอมทัพเลือกซื้อขนมที่คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ชอบติดไม้ติดมือมาด้วย ประโยคสุดท้ายที่เขาบ่นกับตัวเองนั้นมันก็เป็นเพียงแค่ความคิดแย่ ๆ ที่ผุดขึ้นมาเท่านั้น ถ้าขืนไปก่อเรื่องเพิ่มขึ้นมาอีก สงสัยเพื่อนคงเลิกคบแล้วจริง ๆ "ไอ้ทัพ เมื่อคืนมึงหายหัวไปไหนวะ กูโทรหาก็ไม่รับสาย บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าหนีไปไหน"จู่ ๆ ศิวัชก็โผล่มาตบหัวจอมทัพแทบทิ่มคะมำ นอกจาก 'แม่พาขวัญ' แล้ว เขาก็ลืมไปเลยว่าตัวเองยังมี 'พ่อศิวัช' อีกคน "ก็กูบอกแล้วไงอย่ามายุ่งกับกู มึงไม่ฟังเอง จะมาโทษกูได้ไง" "เออ กูผิดเองล่ะที่ไปเสือกเรื่องของมึงเกินไป" "มึงโกรธไรกูเนี่ย""ก็กูอุตส่าห์รีบกลับไปรับมึง แล้วแม่งก็หายหัวไปไหนไม่รู้ แล้วดันไปสร้างเรื่องไว้อีก เมื่อคืนมึงทำอะไรไว้ก็ไปรับผิดชอบด้วย" "มึงรู้ด้วยเหรอวะ""กูไม่ร

"ตอบกูดิ กูถามมึงอยู่นะ""....""สรุปมึงเป็นใบ้เหรอ แต่กูจำได้ว่าเมื่อคืนกูก็คุยกับมึงนะ หรือมึงฟังภาษาไทยไม่ออก แต่กูก็คุยภาษาไทยนี่หว่า"มาแล้ว ไอ้อาการพูดเองเอออเองของจอมทัพที่ใคร ๆ ต่างก็ชาชิน สงสัยจะอยู่คนเดียวมากไป แล้วเขาก็หันไปหาศิวัชที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ทำปากขมุบขมิบถามย้ำอีกครั้งเพราะกลัวโดนแกล้งอีก แต่ก็ยังโชคดีที่แมกมาตอบรับก่อน"อืม""นี่ ของมึง กูขอโทษที่ทำร้านมึงเละ แล้วก็นี่ ค่าเสียหายเมื่อวาน ถ้ามันไม่พอก็บอกมาว่าเท่าไหร่ แต่ถ้ามันเกินก็ทอนกูมาด้วย ตอนนี้กูแกลบ แกลบเพราะต้องซื้อขนมมาให้มึง จำไว้ด้วยว่าเป็นเพราะมึง"ความไม่พอใจถูกร่ายออกมายาวเป็นหางว่าว สีหน้าของคนตรงหน้ายังคงเรียบเฉย มีก็แต่มุมปากที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย สำหรับจอมทัพแล้วเขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มเยาะกลาย ๆ ท่าทีที่นิ่งเฉยดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน"มึงจะไม่พูดไรหน่อยเหรอวะ กูพูดมาขนาดนี้แล้ว" อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร จอมทัพจึงคิดไปเองว่าแมกมาคงไม่อยากจะรับคำขอโทษจากเขา แล้วไง ใครแคร์ ในเมื่อเขาก็ทำในสิ่งที่ควรทำไปแล้ว คิดได้แบบนั้นเขาจึงเตรียมตัวจะหันหลังเดิน หมับ!"อะไรของมึง มาจับ

เวลาผ่านไปจวบจนถึงเวลาพักกลางวัน สิ่งแรกที่จอมทัพทำหลังจากเดินออกจากห้องเรียนก็คือการหาอะไรอร่อย ๆ กิน ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนที่ตักเตือนเขาเลยสักนิด เขามุ่งมั่นมากในการเลือกเมนูมื้อเที่ยงแทนที่จะไปทำธุระที่สำคัญกว่านั้น"หึ อย่าหวังว่ากูจะไปหามึงนะไอ้หิน กินเสร็จกูจะรีบแจ้นกลับบ้านซะเลย"ขณะที่กำลังบ่นงึมงำพร้อมกับตักอาหารเข้าปากอยู่คนเดียวนั้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ปรากฎขึ้นจนจอมทัพต้องเงยหน้ามอง คนที่กินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อยถึงกับช้อนหลุดมือด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเห็นผีเข้าให้ แถมไอ้ผีตนนี้ยังเอาแต่จ้องเขาอีก "มายืนจ้องกูทำไมวะ ไปไหนก็ไปดิ คนจะกินข้าว"จอมทัพทำตัวเนียนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่ามี แต่คำพูดของเขาก็ไม่ต่างอะไรจากการคุยกับกำแพงเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ตลอด"อะไร"จู่ ๆ มือใหญ่ก็แบออกยื่นออกมาตรงหน้าเขา จอมทัพขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความฉงน "ขนม" "สรุปมึงพูดภาษาคนใช่ปะ""ขนม" อีกฝ่ายไม่ตอบเรื่องที่ถาม เอาแต่พูดอะไรบางอย่างซ้ำ ๆ"ขนมไร""อยากกินปลากริมไข่เต่า" ฟังแล้วก็ได้แต่ยกมือเกาหัวแกรก ๆ จอมทัพนึกไปถึงเหตุก