เหตุเกิดจากขนมหวาน

"เซ็งโว้ย! แม่ง!"

จอมทัพ หรือเพื่อนเรียกง่าย ๆ ว่า 'ไอ้ทัพ' หนุ่มนักศึกษา ปี 3 คณะบริหารธุรกิจจู่ ๆ ก็สบถออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง 

ร้านเหล้าแห่งนี้เป็นร้านนั่งชิลสไตล์เรโทรชั้นเดียว แบ่งโซนให้บริการทั้งแบบบาร์และโต๊ะอาหาร ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โทนสีน้ำตาลเป็นหลัก เน้นเปิดเพลงสบาย ๆ ผ่อนคลายอารมณ์ไปในตัว นอกจากเครื่องดื่มประเภทเหล้าและเบียร์แล้วยังมีค็อกเทลสูตรพิเศษที่คิดค้นขึ้นใหม่หลายสิบรายการไว้สำหรับเอาใจสาว ๆ หรือคนที่ไม่อยากดื่มของแรง ๆ เพียว ๆ และมันก็รสชาติดีจนคนเอาไปโฆษณากันปากต่อปาก นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมร้านนี้ถึงได้ครองใจบรรดานักศึกษาและวัยทำงานนัก

"เป็นบ้าไรวะ เมาก็กลับบ้านกันได้แล้ว กูไม่ได้ว่างมานั่งเป็นเพื่อนมึงทั้งคืนหรอกนะ"

ศิวัช หรือ 'แบล็ค' เพื่อนสนิทที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยมต้นพูดขึ้น เขาโดนจอมทัพลากมานั่งเป็นเพื่อนที่ร้านด้วยตั้งแต่หัวค่ำ ทั้งสองคนนี้เรียนกันคนละคณะ แต่เวลาว่างก็มักจะนัดเจอกันอยู่เสมอ เรียกได้ว่ามิตรภาพไม่เคยจางลงไม่ว่าจะต่างคนจะมีธุระหรือห่างหายกันไปแค่ไหน

"...."

คนโดนบ่นก้มหน้าลงเล็กน้อยพยายามสะกดอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัวของตัวเองเต็มที่เพราะยังเกรงใจคนอีกหลายกลุ่มที่กำลังนั่งจิบอะไรเย็น ๆ ดื่มด่ำกับบรรยากาศอยู่ภายในร้าน เขาก็แค่อยากดื่มให้ลืมความเศร้าเท่านั้น แต่คิด ๆ ดูแล้วมันก็ไม่ได้ช่วยเท่าไหร่

"มึงไม่เข้าใจกูหรอก คนอย่างมึงมีแต่คนมาชอบนี่หว่า ส่วนกู อกหักแล้วอกหักอีก"

นั่นก็เพราะศิวัชเป็นหนุ่มตี๋ หน้าตาดี ทางบ้านก็มีฐานะร่ำรวย มีสาว ๆ ต่อคิวเดินขบวนเข้าหาไม่ขาดสาย หลายคนก็เคยใช้จอมทัพเป็นทางผ่านเพื่ออยากจะสานต่อความสัมพันธ์กับเพื่อนของเขาอยู่บ่อย ๆ ส่วนตัวจอมทัพเองนั้นเป็นผู้ชายหน้าตาธรรมดา เรียนก็พอไปวัดไปวาได้ ไม่ได้มีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษ พ่อแม่ก็ทำงานค้าขาย มีฐานะมีพอกิน เรียกได้ว่าชีวิตราบเรียบจนไม่รู้จะยกเอาจุดไหนมานำเสนอก่อนดี

"กูบอกว่าจะแนะนำสาวให้ก็ไม่เอา น้องรหัสมึงรัก ๆ เลิก ๆ มาหลายคนแล้วไม่ใช่เหรอ มีแฟนใหม่รอบนี้คบกันไม่นานหรอก เชื่อกูดิ"

พี่ทัพ ปรายามีแฟนแล้วน้าาาา ไว้เดี๋ยวพาไปแนะนำให้รู้จักนะคะ

จอมทัพยกมือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาอ่านมันมาสองวันเต็ม ๆ แล้ว ยิ่งอ่านก็ยิ่งเจ็บปวด ปรายาคือรุ่นน้องปี 2 ที่เขาแอบชอบตั้งแต่เธอยังเป็นเฟรชชี่ เริ่มสนิทกันจากการเป็นพี่สายรหัสและหลังจากนั้นก็คุยในสถานะนี้มาเรื่อย ๆ เขาชอบเธอมาก มากขนาดที่ว่าสารภาพรักแล้วถูกปฏิเสธไปแล้วหลายครั้งแต่ก็ยังตื๊อจนปรายายอมคบด้วย แต่คบกันได้ไม่ถึงครึ่งปีปรายาก็ขอเปลี่ยนสถานะกลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม ระหว่างนั้นเธอก็ขอให้จอมทัพเก็บเรื่องที่คบกันเป็นความลับ แม้แต่ตอนที่เลิกกันแล้วก็ยังต้องทำตัวเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ตอนแรกเขาก็เหมือนจะรับได้ ยอมรับทุกเงื่อนไขเพื่อให้ได้สถานะพี่รหัสคนสนิท แต่พอเอาเข้าจริง มันโคตรเจ็บ 

"เอามา กูจะกิน!"

เครื่องดื่มในมือที่จอมทัพสั่งมันมามั่ว ๆ จากรายการแนะนำประจำวันถูกศิวัชแย่งไปต่อหน้า เขาโวยวายเสียงดังขึ้นอีกเพราะไม่อยากให้เพื่อนมาขัดใจในวันที่อยากระบายความอัดอั้นออกมา

"กูยังมีธุระที่ต้องไปทำอีกนะ เดี๋ยวคืนนี้กูต้องไปส่งแม่ที่สนามบิน มึงจะกลับเลยมั้ย กูจะได้แวะไปส่งก่อน"

"มึงจะกลับมึงก็กลับไปดิ กูกลับเองได้

เขาพูดพลางเบือนหน้าหนี ถึงระยะทางในการเดินทางกลับบ้านนั้นต้องใช้เวลามากกว่าจากมหาวิทยาลัยมาที่นี่อยู่หลายเท่าตัว แต่มันไม่ใช่อุปสรรคสำหรับคนอยากเมาอยู่แล้ว เวลานี้เขาอยากกลับบ้านที่ไหนกันล่ะ 

"รอบก่อนมึงก็พูดงี้ แล้วเป็นไง แม่มึงบอกเห็นมึงไปนอนอยู่หน้าบ้านคนอื่นโน่น ไอ้สัส ไม่เคยกินเหล้ายังแดกไม่เลือกอีก ดีไม่โดนรถทับตายห่า"

"รอบก่อนกูโดนเพื่อน ๆ มึงมอมเหล้าไง ส่งกูขึ้นแท็กซี่แถมยังบอกบ้านเลขที่ผิดอีก ร้านใกล้ ๆ บ้านไม่กินเสือกจะกินร้านนี้ แล้วมึงไม่ใช่เหรอที่ทิ้งกูไปกับผู้หญิงอะ รอบนี้แม่งก็จะทิ้งกูอีก ไปไหนก็ไปเลย กูไม่ง้อมึงหรอก"

"ก็ร้านมันใกล้มอเรานี่หว่า ทำมาด่ากู ทีมึงยังมาร้านนี้เลย"

"ก็มันใกล้มอไง ก็อยากเมาให้เร็วที่สุด มึงเข้าใจปะ"

ว่าเสร็จก็ยกแก้วเหล้ามากระดกดื่มพรวดเดียวจดหมด ไม่สงสารกระเพาะที่ว่างเปล่าของตัวเองบ้างเลย

ศิวัชมองนาฬิกาที่ตอนนี้บอกเวลาสองทุ่มนิด ๆ แล้วก็คิดหาวิธีจัดการเพื่อนตัวดีที่เอาแต่สร้างเรื่องปวดหัวให้ตลอด มองซ้ายมองขวาหาตัวช่วยก็ไม่เจอใครที่พอจะฝากฝีฝากไข้ได้สักคน แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นคนรู้จักคนหนึ่งเข้า แล้วเขาก็ลุกเดินออกจากโต๊ะไป