เหตุเกิดจากขนมหวาน

เหตุเกิดจากขนมหวาน

last updateDernière mise à jour : 2026-03-16
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
Notes insuffisantes
32Chapitres
335Vues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

จอมทัพสร้างวีรกรรมใส่ไอ้หมีถึกไว้ขนาดไหนอีกฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ ยังมาติดใจขนมหวานที่เขาอุตส่าห์ซื้อสุ่ม ๆ ไปขอโทษอีก คนมันจะมีความรัก ทำตัวแย่แค่ไหนมันก็มีอะเนอะ

Voir plus

Chapitre 1

1 เหตุเกิดจาก...อยากเมา (1)

Naraya Pov

            Pagi yang indah untuk memulai aktifitas, Naraya sudah bersiap–siap untuk berangkat menuju kantornya. Setelah dia selesai menyiapkan sarapan untuk suaminya, Naraya pun langsung berangkat menuju ke kantor. Karena jarak antara apartemannya dengan kantor lumayan jauh. Ia harus menempuh sekitar 40 menit untuk sampai ke kantornya.

            “Sayang aku berangkat dulu, sarapannya sudah aku siapkan di atas meja makan, dan jangan lupa sebelum berangkat sarapan dulu,” ucap Naraya sambil berpamitan dengan Reyhan yang masih di dalam kamar lagi bersiap-siap.

            “Iya sayang hati-hati, jangan ngebut-ngebut naik mobilnya, sampai di kantor, jangan lupa langsung beri kabar sayang,” ucap Reyhan dari dalam kamar dengan sedikit berteriak.

            “Ok Sayang,” ucap Naraya sambil berjalan keluar dari Apartemannya.

            Naraya bergegas keluar dari apartementnya, dan menuju mobil kesayangannya, mini coper merah, yang ia beli dari hasil kerja kerasnya selama ini. Meskipun suaminya menjabat sebagai CEO Perusahaan keluarganya, Naraya tidak pernah menggantungkan hidupnya kepada Reyhan suaminya. Naraya tetap bekerja sebagai staff keuangan di perusahaan Lesmana Corporation. Mencapai di titik ini pun, Naraya harus melalui banyak cobaan dan rintanga dalam hidupnya.

Mulai dibuang orang tua kandungnya dipanti Asuhan, sekolah dengan beasiswa, mulai tingkat dasar sampai bangku kuliah. Dan sampai akhirnya Naraya menikah dengan Reyhan tanpa restu oleh kedua orang tua Reyhan, cuma karena Naraya tidak jelas asal usulnya dari mana,

dan sampai sekarang pun orang tua Reyhan tidak mengakui Naraya sebagai menantu di keluarganya. Namun Naraya tidak pernah berkecil hati, karena dia percaya banyak orang-orang disekitarnya, masih banyak

yang masih menyayangi dan mencintainya.

            Di perjalanan menuju kantor, Naraya banyak berfikir tentang pernikahannya yang sampai sekarang belum dikaruniai keturunan. Banyak hal yang dia fikirkan. Sampai-sampai Naraya tidak sadar sudah sampai di depan kantor tempat dia bekerja.

            Entah kenapa tiba-tiba Naraya memikirkan suaminya, suami yang sangat dia cintai dengan sepenuh hati. Dua tahun pernikahan, dia jalani dengan suka duka bersama, tanpa adanya pertikaian yang besar dalam rumah tangganya.

Meskipun mertuanya sangat membencinya, cuma gara-gara Naraya anak panti asuhan yang tidak tahu asal usulnya. Setiap perkataan yang diucapkan mertuanya, layaknya belati yang menghunus jantung Naraya, begitu sangat menyakitkan. Meskipun Reyhan sering mengingatkan supaya tidak memperdulikan perkataan orang tuanya, entah apa yang harus Naraya lakukan untuk mendapatkan hati kedua orang tua Reyhan, yang sampai sekarang masih membencinya.

            “Nay,” Sapa Kinan, mengagetkan Naraya yang lagi asyik melamun sendiri.

            “Eh iya Nan.” Naraya tersenyum manis kepada Kinan. Teman sekaligus sahabatnya yang satu divisi dengannya bekerja.

            “Kenapa kamu pagi-pagi sudah melamun, Nay? ada masalah sama rumah tangga kamu, Nay?” tanya Kinan pada Naraya dengan khawatir. Karena tidak biasanya Naraya melamun seperti saat ini. Seperti banyak fikiran yang sedang dia fikirkan.

            “Engak juga Nan, cuma ada yang aku fikirikan saja, kamu udah dari tadi datangnya?” tanya Naraya pada sahabatnya Kinan.

            “Barusan datang, kamu udah sarapan, Nay?” tanya Kinan.

            “Udah Nan, tadi sebelum berangkat,” ucap Naraya sambil tetap menyunggingkan senyum kepada sahabatnya itu. Karena dia tahu, kalau Kinan pasti memikirkan dirinya. Naraya tidak ingin orang yang dia sayang terbebani oleh masalah yang menimpa dirinya, cukup dia sendiri saja yang menanggungnya.

            Naraya mengajak Kinan masuk ke perusahaan tempatnya bekerja. Naraya dan Kinan berjalan berdampingan menuju ke ruangan mereka. Karena Naraya dan Kinan satu kubikel di divisi Keuangan.

            Naraya duduk ditempatnya, dan memulai mengerjakan pekerjaannya membuat  laporan keuangan bulanan, yang harus dia setorkan kepada atasannya. Karena kecerdasan yang dimiliki Naraya, Naraya diberikan tanggung jawab sebagai ketua perencanaan pembuatan laporan. Baik laporan bulanan, maupun laporan tahunan.

            “Nay, dipanggil pak Andi, disuruh ke ruangannya sekarang,” ucap salah satu teman Naraya yang bernama Nora, teman satu kubikel di divisi keuangan.

            “Ok Nor,” ucap Naraya sambil bergegas menuju ruangan pak Andi sang kepala divisi keuangan.

            Tokk...Tokk...Tokkkk

            Naraya mengetuk pintu ruangan pak Andi, dan setelah mendengar jawaban pak andi untuk mempersilahkan Naraya masuk, Naraya membuka pintu dan langsung masuk ke ruangan Pak Andi.

            “Duduk Nay,” ucap Pak Andi mempersilahkan Naraya untuk duduk.

            “Nay, tolong siapkan laporan tahunan kita, karena perusahaan pusat menginginkan kita mengirimkan laporan tahunan kita secepatnya. Bagaimana, apa Tim kamu siap mengerjakan laporan ini, Nay? kalau siap, saya akan memberikan waktu selama satu bulan untuk mengerjakan laporan itu,” ucap Pak Andi dengan tenang.

            “Siap, Pak,” jawab Naraya dengan sopan.

            “Ok, Nay! saya tunggu hasil laporannya, semangat mengerjakan dan semoga sukses dalam mengerjakan laporannya,” ucap pak Andi.

            “Siap Pak, saya pamit undur diri kalau begitu.” Naraya pamit untuk kembali ke ruangannya.

            Naraya berjalan kembali keruangan, teman-temannya yang satu divisi dengan Naraya, sedang berkumpul menunggu Naraya kembali dari ruangan Pak Andi. Setelah Naraya duduk ditempat duduknya, teman-temannya menghampirinya, dan menanyakan perihal pemanggilannya tadi ke ruangan Pak Andi.

            “Ada apa Nay, kamu sampai dipanggil Pak Andi?” tanya Kinan mewakili yang lain.

            “Oh... tadi itu Pak Andi memerintahkan kita untuk mengerjakan laporan keuangan tahunan. Karena perusahaan pusat meminta laporan keuangan tahunan perusahaan cabang. Salah satunya tempat kita bekerja ini. Kita dikasih waktu menggerjakannya selama satu bulan oleh perusahaan,” ucap Naraya menjelaskan pada teman-temannya.

            “Wah, kalo begitu kita harus siap-siap lembur

Nay?” ucap Nora menimpali.

            “Bisa dibilang begitu Nor, karena tahu sendiri kalo kita mengerjakan laporan tahunan, biasanya dikasih waktu dua bulan oleh perusahaan. Sekarang cuma dikasih waktu sebulan oleh perusahaan untuk mengerjakan laporan itu,” ucap Naraya santai.

            “Yang terpenting Tim kita selalu kompak,” ucap Kinan dengan semanggat.

“Yang aku suka dengan tim kita, salah satunya yaitu kekompakannya dalam bekerja sama, tim yang solid dan saling membantu dan mengajari satu sama lain,” ucap Naraya.

            “Ok sebelum kita memulai pertempuran untuk mengerjakan laporan keuangan, bagaimana kalo kita pulang kerja nanti makan bareng ditempat biasanya kita makan, bagaimana?” tanya Nayara kepada tim divisinya.

            “Ok, setuju.” Semua serempak menyetujui acara makan bersama setelah pulang dari kantor, sambil melangkah ke mejanya masing-masing.

            Derrrrt...Derrrtt...

            Handphone Naraya bergetar, setelah melihat siapa yang memanggil, Naraya langsung mengangkatnya, karena suami tercintanya yang sedang menelphonenya.

            “Iya Sayang,” ucap Naraya dengan tersenyum bahagia mendapat panggilan telphone dari suaminya.

            “Sayang maaf, hari ini aku tidak bisa pulang ke Apartemant, karena Mama menyuruhku kerumah. Katanya ada keperluan penting yang tidak bisa ditinggal, Tidak apa-apa kan sayang aku hari ini menginap di rumahnya Mama?” tanya Reyhan.

            “Oh iya sayang tidak apa-apa,” jawab Naraya dengan tetap terlihat riang. Tak ingin membuat Reyhan khawatir.

            “Ok sayang, see you,” ucap Reyhan. Setelah itu terdengar panggilan terputus. Entah kenapa ada perasaan aneh dalam hati Naraya, tidak tahu perasaan apa yang Naraya rasakan saat ini.

“Entah bagaimana perasaan Naraya, jika dia mengetahui penghianatanku selama ini. Wanita baik hati yang menjadi istriku. Aku tidak bisa membayangkan hancurnya hati Naraya. Memikirkan cara untuk memberitahu Naraya yang sebenarnya, membuatku benar-benar sangat takut. Entah apa rencana tuhan untuk aku setelah ini. Bagaimana hubunganku setelah ini dengan Naraya, jika aku memutuskan untuk memilih Cintya untuk menjadi satu-satunya wanita dalam hidupku. Mungkin dulu cinta itu memang ada untuk Naraya. Namun setelah Cintya hadir lagi dalam hidup ku, cinta itu memudar dengan sendirinya. Terlebih lagi dorongan kedua orang tuaku untuk bersama dengan Cintya. Cuma gara-gara asal usul Naraya yang tidak jelas, menjadikan orang tua ku benci setengah mati dengan Naraya. Tidak menganggap Naraya sebagai menantu sampai saat ini. Padahal pribadi Naraya begitu baik dan halus. Sudah berbagai cara yang sudah dia lakukan supaya bisa mengambil hati kedua orang tua ku. Namun tetap saja kedua orang tuaku tidak menghargai Naraya sama sekali. Mereka semakin menginjak- injak harga diri Naraya.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
32
1 เหตุเกิดจาก...อยากเมา (2)
จอมทัพที่เห็นเพื่อนเดินหายไปแบบนั้นก็ทำเป็นไม่สนใจ ยังไงเขาก็จะโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวอยู่แล้ว จะต้องไปแคร์อะไรอีก ชายหนุ่มจ้องแก้วเปล่าของตัวเองอย่างเหม่อลอย อกหักเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต แต่ใครจะอยากเจอกับเรื่องธรรมดาแบบนี้ไปตลอด ไม่ใช่เขาแน่ ๆ … "เดี๋ยวกูกลับมา อย่าไปไหนล่ะ" ไม่นานศิวัชก็เดินกลับมาและขอตัวกลับก่อน อันที่จริงจอมทัพควรจะซาบซึ้งมากกว่าที่มีคนคอยเป็นห่วงเป็นใย แต่วันนี้เขากลับรู้สึกหมดอาลัยตายอยากจนไม่อาจสัมผัสได้ถึงความหวังดีของใครทั้งนั้น "ไม่ต้องมายุ่งกับกู!" คิดแล้วก็ได้แต่น้อยใจเงียบ ๆ เพื่อนก็ไม่ค่อยจะมี แล้วที่มีก็ดันไม่ว่างอีก "เฮ้อ!" ศิวัชออกจากร้านไปได้ไม่นาน จอมทัพก็เอาแต่ถอนหายใจไม่หยุด หลังจากที่ไม่มีใครนั่งเป็นเพื่อนก็ทำให้เขาทำได้เพียงนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นไม่เหลือเค้าความปากดีในตอนแรกเลย ถึงจะพยายามดื่มตามลิมิตของตัวเอง แต่แอลกอฮอล์ที่เติมเข้าปากไม่หยุดก็ทำให้ร่างกายเริ่มแสดงอาการ เพียงแค่เงยหน้าจ้องมองแสงไฟสายตาก็พร่ามัว ใบหน้าของจอมทัพแดงก่ำ ใต้ตาคล้ำเหมือนคนนอนไม่พอ ถ้าเป็นเทศกาลฮัลโลวีนล่ะก็ เ
Read More
2 เหตุเกิดจาก...เมาแล้ว
นั่งกร่อยอยู่คนเดียวไม่นานความฟุ้งซ่านก็เริ่มกลับมาปั่นประสาทอีกรอบ รอบนี้จอมทัพซดเหล้าเข้าปากแบบไม่คิดเสียดาย ไม่ผสม ไม่ชงอะไรทั้งนั้น แถมยังสั่งกับแกล้มมาเพิ่มอีกแน่ะ แม้จะไร้ผู้คนปลอบใจ แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าเขาไม่ได้ตัวคนเดียว ทุกครั้งที่มองไปยังฝั่งตรงข้ามเขาก็เจอคน ๆ นั้นอีกแล้ว และทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ๆ เรื่อย และก่อนที่จอมทัพจะได้เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เงาดำที่พาดลงบนโต๊ะก็ส่งสัญญาณให้รู้ได้ในทันทีว่ามีอะไรบางอย่างได้มาถึงตัวเขาเรียบร้อยแล้ว "โทษนะ นี่โต๊ะโผม...ม" เสียงของจอมทัพเริ่มยานเหมือนของเล่นที่ถ่านใกล้หมด ในตอนนี้ถึงแม้จะต้องการใครสักคนคอยรับฟังแต่ก็ไม่ได้อยากจะให้คน ๆ นั้นเป็นคนแปลกหน้า อย่างน้อยเคยรู้จักกันสักหน่อยก็ยังจะดีกว่า แต่แล้วความเงียบจากคนข้าง ๆ ก็ทำเอาจอมทัพต้องขมวดคิ้วจนเป็นปม "โต๊ะผม...ม!" พูดเพราะก็แล้ว เก๊กเสียงข่มก็แล้ว อีกฝ่ายก็ยังนิ่งแถมยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มานั่งข้าง ๆ จ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น แต่ดูเหมือนเขาจะเมามากไปหน่อย เพราะยิ่งพยายามเพ่งมองหน้าอีกฝ่
Read More
3 เหตุเกิดจาก...เจ้าแม่องค์ลง (1)
"ไอ้ทัพ เมื่อคืนมึงไปทำวีรกรรมอะไรไว้วะ มีแต่คนเขาลือว่ามึงไปก่อเรื่องในร้านเหล้าแถมกินแล้วชักดาบอีก มันจริงเปล่า นี่มึงกร่างแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่"พาขวัญ หรือ "ขวัญ" เพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ขึ้นปี 1 และกลายเป็นเพื่อนสนิทอีกคนเดินเข้ามาถามจอมทัพด้วยความข้องใจ"หาเรื่องอะไรวะ มึงไปเอาข่าวมาจากไหน มั่วแล้ว""ถ้าแค่ข่าวลืออะ กูก็คงไม่สนใจหรอก แต่มึงดูนี่แล้วกัน ว่าใช่มึงมั้ย"จอมทัพถึงกับเบิกตาโพลงเมื่อได้เห็นรูปตัวเองกำลังนั่งอยู่บนตักใครบางคน สภาพไม่ต่างจากเด็กสาวกำลังอ้อนป๋า แล้วก็ดันมีอีกรูปที่สภาพโต๊ะเละเทะจากอ้วกของเขา ถึงจะดูจากด้านข้างแต่ก็ชัดเจนว่าเป็นตัวเอง ส่วนผู้ชายคนนั้นหน้าหันไปอีกทางจนมองแทบไม่ออกว่าเป็นใคร มันถูกอัพโหลดโชว์หราอยู่บนแอพพลิเคชันแอพหนึ่ง ที่สำคัญคนลงภาพใช้แอคเคาน์ปลอมด้วย แต่กลับมียอดกดหัวใจให้อย่างมหาศาล "อะไรวะเนี่ย""ตอนแรกกูไม่เชื่อนะเพราะปกติกูรู้ว่ามึงไม่เที่ยวกลางคืน แต่ในภาพเนี่ยกูดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นมึงอะ จะบอกความจริงกูมาได้ยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น กูจะได้ช่วยแก้ข่าวให้มึงถูก มึงรู้ไหมว่านั้นคือพี่แมกมาเลยนะมึง มีเรื่องกับเขาก็เท่ากับห
Read More
3 เหตุเกิดจาก...เจ้าแม่องค์ลง (2)
"หน้าอย่างมันคงไม่ชอบของหวานหรอก บัวลอย เม็ดขนุน ฝอยทองนี่ล่ะวะ หวานจัด ๆ ไปเลย หึ! ถ้ากูเลวกว่านี้อีกนิดนะ มึงได้ขนมบูดแน่ไอ้แมกมา" ทั้งที่เขาจำหน้าแมกมาไม่ได้แต่ก็ยังเลือกที่จะทำตามคำแนะนำของเพื่อนโดยการไปซื้อขนมที่พอจะเหลือขายอยู่ในศูนย์อาหารประจำคณะ และด้วยความที่ยังคงหมั่นไส้ไอ้คนมาดนิ่งที่ทำตัวกวนบาทาทำให้จอมทัพเลือกซื้อขนมที่คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ชอบติดไม้ติดมือมาด้วย ประโยคสุดท้ายที่เขาบ่นกับตัวเองนั้นมันก็เป็นเพียงแค่ความคิดแย่ ๆ ที่ผุดขึ้นมาเท่านั้น ถ้าขืนไปก่อเรื่องเพิ่มขึ้นมาอีก สงสัยเพื่อนคงเลิกคบแล้วจริง ๆ "ไอ้ทัพ เมื่อคืนมึงหายหัวไปไหนวะ กูโทรหาก็ไม่รับสาย บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าหนีไปไหน"จู่ ๆ ศิวัชก็โผล่มาตบหัวจอมทัพแทบทิ่มคะมำ นอกจาก 'แม่พาขวัญ' แล้ว เขาก็ลืมไปเลยว่าตัวเองยังมี 'พ่อศิวัช' อีกคน "ก็กูบอกแล้วไงอย่ามายุ่งกับกู มึงไม่ฟังเอง จะมาโทษกูได้ไง" "เออ กูผิดเองล่ะที่ไปเสือกเรื่องของมึงเกินไป" "มึงโกรธไรกูเนี่ย""ก็กูอุตส่าห์รีบกลับไปรับมึง แล้วแม่งก็หายหัวไปไหนไม่รู้ แล้วดันไปสร้างเรื่องไว้อีก เมื่อคืนมึงทำอะไรไว้ก็ไปรับผิดชอบด้วย" "มึงรู้ด้วยเหรอวะ""กูไม่ร
Read More
4 เหตุเกิดจาก...ความเข้าใจผิด (1)
จอมทัพเดินตามหาคนที่ชื่อแมกมาเรื่อย ๆ ถามจากคนนั้นทีคนนี้ที แต่วันนี้ดูเหมือนอะไร ๆ ไม่เป็นใจ เพราะไม่ว่าเขาจะตามไปตรงไหน เจ้าคนที่ตามหาก็มักจะหายตัวไปก่อนหน้าแล้วทุกที "มันเพิ่งออกไปเมื้อกี้เอง""อ๋อ มันเดินไปทางนั้นน่ะ""เห็นมันบอกจะไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดว่ะ"ตามแกะรอยยิ่งกว่านักสืบมาจนถึงห้องสมุดคณะ แต่จอมทัพก็ต้องยีหัวตัวเองเล่นเมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าแต่ละคณะก็มีห้องสมุดเป็นของตัวเอง"โว้ย! แล้วมันคณะไหนล่ะวะ ไอ้แมกมา มึงออกมาเลยนะ ออกมาหากูเดี๋ยวนี้ ถ้ารอบนี้กูยังไม่เจอมึงอีก ก็ไม่ต้องแดก!"เขาตะโกนโหวกเหวกโวยวายด้วยความโมโห อุตส่าห์เดินหาจนหน้ามืดก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้เจอ จะฝากเพื่อนเอาไปให้แทนก็กลัวจะไม่ถึง เดี๋ยวเกิดคำครหาอีกว่า ‘ปอดแหก’ สองขาก้าวฉับ ๆ มานั่งพักเหนื่อยตรงม้านั่งหน้าคณะนิเทศซึ่งเป็นคณะของศิวัช สรุปแล้วเขาวนอยู่ในมหาวิทยาลัยครบหนึ่งรอบพอดี "ไอ้ทัพ ไหนมึงบอกจะไปหาแมกมาไงวะ แล้วทำไมมานั่งอยู่นี่อะ""อ่ะ เอาไปแดก กูกลับละ"จอมทัพโยนถุงขนมไปไว้ในมือศิวัชด้วยความหัวเสีย แค่คน ๆ เดียวทำไมเขาต้องเสียเวลาให้ขนาดนั้น ไม่เข้าท่าเลยให้ตายเถอะ"เดี๋ยว ๆ อะไรของมึง มึงยังไม่
Read More
4 เหตุเกิดจาก...ความเข้าใจผิด (2)
"ตอบกูดิ กูถามมึงอยู่นะ""....""สรุปมึงเป็นใบ้เหรอ แต่กูจำได้ว่าเมื่อคืนกูก็คุยกับมึงนะ หรือมึงฟังภาษาไทยไม่ออก แต่กูก็คุยภาษาไทยนี่หว่า"มาแล้ว ไอ้อาการพูดเองเอออเองของจอมทัพที่ใคร ๆ ต่างก็ชาชิน สงสัยจะอยู่คนเดียวมากไป แล้วเขาก็หันไปหาศิวัชที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ทำปากขมุบขมิบถามย้ำอีกครั้งเพราะกลัวโดนแกล้งอีก แต่ก็ยังโชคดีที่แมกมาตอบรับก่อน"อืม""นี่ ของมึง กูขอโทษที่ทำร้านมึงเละ แล้วก็นี่ ค่าเสียหายเมื่อวาน ถ้ามันไม่พอก็บอกมาว่าเท่าไหร่ แต่ถ้ามันเกินก็ทอนกูมาด้วย ตอนนี้กูแกลบ แกลบเพราะต้องซื้อขนมมาให้มึง จำไว้ด้วยว่าเป็นเพราะมึง"ความไม่พอใจถูกร่ายออกมายาวเป็นหางว่าว สีหน้าของคนตรงหน้ายังคงเรียบเฉย มีก็แต่มุมปากที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย สำหรับจอมทัพแล้วเขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มเยาะกลาย ๆ ท่าทีที่นิ่งเฉยดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน"มึงจะไม่พูดไรหน่อยเหรอวะ กูพูดมาขนาดนี้แล้ว" อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร จอมทัพจึงคิดไปเองว่าแมกมาคงไม่อยากจะรับคำขอโทษจากเขา แล้วไง ใครแคร์ ในเมื่อเขาก็ทำในสิ่งที่ควรทำไปแล้ว คิดได้แบบนั้นเขาจึงเตรียมตัวจะหันหลังเดิน หมับ!"อะไรของมึง มาจับ
Read More
5 เหตุเกิดจาก...ความผิดที่ติดตัว (1)
"ไอ้ทัพ! มึงจะหนีไปไหน""อะไรอีกวะ โอ๊ย!"หลังจากได้ข่าวมาจากหลายสำนักว่าเพื่อนตัวดีไปก่อวีรกรรมไว้ซ้ำสอง พาขวัญก็ตามหาตัวจอมทัพจนเจอ แน่นอนว่าการเลือกเรียนรายวิชาต่างกันไม่ได้ช่วยให้จอมทัพหลบพ้นสายตาของพาขวัญได้เลย ติ่งหูข้างหนึ่งของเขาถูกมือเล็ก ๆ ดึงจนต้องโน้มตัวตามด้วยความเจ็บ"เมื่อวานกูให้มึงไปทำอะไร""ทำอะไร""นี่ไปก่อเรื่องมายังไม่รู้ไม่ชี้อีกเหรอ""กูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ปล่อยได้แล้ว หูยานหมดแล้ว โอ๊ย!""ข้างเดียวเดี๋ยวมันไม่เท่ากัน เอาอีกข้างจะได้พอดี""เล่นอะไรกันอยู่วะพวกมึง""ไอ้แบล็ค ช่วยกูที ไอ้ขวัญมันจะฆ่ากู"จอมทัพยกมือขึ้นปิดสองหูของตัวเอง ก้มหน้าลงเพื่อหนีมือของพาขวัญที่กำลังพยายามหาที่ลงบนเนื้อของเขาอยู่"สมควรแล้ว นักเลงตัวเท่าลูกหมาอย่างมึง ไม่เจ็บตัวซะมั่งก็ไม่รู้ตัวหรอก""พวกมึงเข้าข้างกันเองได้ไง กูก็เพื่อนมึงนะ""ถ้ามึงอยากจะมีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ มึงก็ทำตัวดี ๆ ดิวะ ไม่ใช่เอะอะไปทำร้ายร่างกายคนอื่น"ศิวัชส่ายหน้ากับพฤติกรรมของเพื่อนสนิทที่นับวันมักจะทำตัวเกเรขึ้นเรื่อย ๆ ปกติแล้วคนที่มีเรื่องอยู่บ่อย ๆ ส่วนใหญ่จะเป็นตัวของเขาเองมากกว่าเพราะเดิมทีจอมทัพมักจะเป็นค
Read More
5 เหตุเกิดจาก...ความผิดที่ติดตัว (2)
เวลาผ่านไปจวบจนถึงเวลาพักกลางวัน สิ่งแรกที่จอมทัพทำหลังจากเดินออกจากห้องเรียนก็คือการหาอะไรอร่อย ๆ กิน ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนที่ตักเตือนเขาเลยสักนิด เขามุ่งมั่นมากในการเลือกเมนูมื้อเที่ยงแทนที่จะไปทำธุระที่สำคัญกว่านั้น"หึ อย่าหวังว่ากูจะไปหามึงนะไอ้หิน กินเสร็จกูจะรีบแจ้นกลับบ้านซะเลย"ขณะที่กำลังบ่นงึมงำพร้อมกับตักอาหารเข้าปากอยู่คนเดียวนั้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ปรากฎขึ้นจนจอมทัพต้องเงยหน้ามอง คนที่กินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อยถึงกับช้อนหลุดมือด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเห็นผีเข้าให้ แถมไอ้ผีตนนี้ยังเอาแต่จ้องเขาอีก "มายืนจ้องกูทำไมวะ ไปไหนก็ไปดิ คนจะกินข้าว"จอมทัพทำตัวเนียนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่ามี แต่คำพูดของเขาก็ไม่ต่างอะไรจากการคุยกับกำแพงเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ตลอด"อะไร"จู่ ๆ มือใหญ่ก็แบออกยื่นออกมาตรงหน้าเขา จอมทัพขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความฉงน "ขนม" "สรุปมึงพูดภาษาคนใช่ปะ""ขนม" อีกฝ่ายไม่ตอบเรื่องที่ถาม เอาแต่พูดอะไรบางอย่างซ้ำ ๆ"ขนมไร""อยากกินปลากริมไข่เต่า" ฟังแล้วก็ได้แต่ยกมือเกาหัวแกรก ๆ จอมทัพนึกไปถึงเหตุก
Read More
6 เหตุเกิดจาก...ความขี้ลืม
4 โมงเย็นจอมทัพก็มายังจุดนัดหมาย เขาเดาเอาเองว่าคงจะเป็นลานกิจกรรมของคณะวิทยาศาสตร์เพราะเชื่อว่าแมกมาคงไม่ลงทุนมาหาตนถึงที่แน่ รอจนใกล้ถึงเวลาก็ยังไม่เห็นวี่แวว ระหว่างนั้นสายตาก็สอดส่องมองดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย พลันก็เหลือบไปเห็นใครสักคนที่คุ้นตาเข้า"ปรายา"ถึงกับกระเด้งตัวลุกขึ้นจากม้านั่งเพราะเห็นใบหน้าของคนที่ชอบ แต่ก่อนที่จอมทัพจะได้เดินเข้าไปทักทายเขาก็ต้องชะงักเพราะมีใครอีกคนอยู่ด้วยกันกับปรายาจากที่จะเข้าหาอย่างสง่าผ่าเผยกลับกลายเป็นต้องหาที่หลบ ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องหลบเหมือนกัน "ดูอะไรอยู่""เฮ้ย!"จู่ ๆ แมกมาก็โผล่มาจากทางด้านหลังทำเอาจอมทัพสะดุ้งสุดตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่สนใจเรื่องของตัวเองกลับหันกลับไปมองน้องรหัสตามเดิม แถมยังดึงไอ้คนที่ยืนสูงเด่นให้หลบเข้ามุมด้วย"มึงอยู่คณะนี้ รู้จักคนนั้นป่ะ""ใคร" "นั่นน่ะ ที่นั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ""ตรงไหน"แมกมายื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว จนเรื่องเมื่อกลางวันผุดขึ้นมาในหัวนั่นแหละ จอมทัพถึงต้องรีบขยับตัวถอยห่างแม้จะใกล้หมดความอดทนแต่เพราะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยก็จำต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ก่อน จอมทัพกำมือแ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status