บททั้งหมดของ เหตุเกิดจากขนมหวาน: บทที่ 11 - บทที่ 17

"เรียนเป็นไงบ้างลูก"ปราณีหรือที่คนทั่วไปเรียกกันติดปากว่า ‘เจ๊แดง’ เอ่ยถามลูกชายคนเล็กหลังจากที่กลับมาถึงก็หย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งทันที พ่อแม่ของจอมทัพยึดอาชีพค้าขายมาตั้งแต่เขายังไม่เกิด ส่งลูกชายคนโตเรียนจนจบปริญญาโท เหลือก็แต่จอมทัพที่แม้แต่ตัวคนเป็นพ่อเป็นแม่เองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเรียนไปรอดหรือเปล่า"โถ่แม่ ถามทัพอยู่ได้ทุกวัน ทัพบอกแล้วไงว่าเรียนได้อะ""แม่ถามก็เพราะเป็นห่วง ถ้าเผื่อเรียนไม่ทันหรืออะไรยังไงจะได้หาทางแก้ถูก พี่ขุนฝากมาถามว่าอยากจะลองเรียนเพิ่มไหม จะได้หาจ้างติวเตอร์มาติวให้"‘พี่ขุน’ ที่ปราณีพูดถึงก็คือ ‘ขุนพล’ ลูกชายคนโตซึ่งเรียนจบและทำงานเรียบร้อยแล้ว หากแต่เขาย้ายออกไปเพราะเหตุผลในเรื่องของการเดินทางที่สะดวกและเสียเวลาน้อยกว่า"วัยมหาลัยเขาไม่ต้องเรียนพิเศษกันแล้วแม่ ไม่จำเป็นหรอก ไอ้พี่ขุนไม่ต้องยุ่งเลย เดี๋ยวทัพจะแสดงให้ดูเองว่าเรียนไม่เก่งก็จบได้""คิดแล้วว่าต้องตอบแบบนี้ เอาเถอะ แม่ไม่อยากกดดันอะไรหรอก ถ้าเรียนจบก็คงเป็นบุญของแม่กับพ่อจริง ๆ ที่ได้เห็นลูกชายใส่ชุดครุยรับปริญญาทั้งสองคน""ก็เพราะว่าพ่อกับแม่ให้สมองทัพมาน้อยไง ไอ้พี่ขุนเอาไปหมด แล้วทั

"เป็นไงลูก อาจารย์ว่าไงบ้างเรื่องขนม""มัน..เอ้ยอาจารย์บอกว่าอร่อยมากเลยแม่ ทัพกินแล้วบอกเลยว่าแม่ทำขนมขายได้อีกทางเลยนะ""ไม่ไหวหรอกลูก ขนมไทยมันจะมาทำลวก ๆ แบบขายไปทีไม่ได้ ร้านเราขายก๋วยเตี๋ยว ถ้าจะขายของหวานล่ะก็คงต้องลงทุนซื้ออุปกรณ์อีกเยอะเลย แค่นี้พ่อกับแม่ก็ยุ่งพอแล้ว แต่ถ้า…." ปราณีเว้นช่องว่างเอาไว้ เธอมองลูกตัวเองพร้อมอมยิ้มน้อย ๆ"ไม่เอาหรอกแม่ ทัพไม่ทำหรอก แค่เมื่อเช้าก็เพลียจะตายแล้ว ขืนให้มาทำขายล่ะก็เจ๊งแน่ วันนี้ทัพกินข้าวเย็นทีหลังนะ ขออาบน้ำนอนสักงีบ""ไม่แน่นะ ลูกอาจจะขายดีกลายเป็นเจ้าของกิจการเลยก็ได้"ตึก ๆ เสียงแม่ที่พูดลอยตามหลังยิ่งทำให้จอมทัพเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นบ้าน อย่างเขาเนี่ยนะจะให้มาขายขนม แล้วใครจะกล้าซื้อ ให้ไปพากย์เรือหางยาวหรือใช้เสียงตะโกนแข่งกับคนอื่นยังจะดูมีหวังที่จะประสบความสำเร็จมากกว่า"แม่ว่าลูกเราจะได้เรื่องไหม""ได้สิ พ่อนี่ก็ถามอะไรแปลก ๆ ต้องให้เวลาลูกอีกหน่อยเดี๋ยวก็เจอหนทางทำมาหากินเองนั่นแหละ""จะไปยากอะไร ถ้างั้นก็ให้ขายก๋วยเตี๋ยวต่อจากเรานี่แหละ สูตรก็ไม่ต้องไปซื้อเขา ร้านก็ไม่ต้องเช่า แค่ลงทุนลงแรงเองอีกนิดเดียว""มันง่ายแบบนั้นก็ดีส

ซ่าาาาาาาาฝนที่ตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำอาจอมทัพต้องรีบกระโดดเหยงไปหลบใต้ชายคาที่ยื่นออกมาเพียงเล็กน้อย เขารีบไขกุญแจเปิดประตูหน้าร้านที่เป็นดั่งที่พักอาศัยภายในตัวรีบนำข้าวของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บไว้ แต่แมกมากลับนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ของตัวเองมองเข้ามาด้านในเฉย ๆ"เข้ามาดิวะ"เปรี้ยง!เสียงฟ้าฝนที่ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีทำให้จอมทัพต้องรีบกระโจนออกมาดึงคนที่นั่งนิ่งอยู่ด้านนอกให้เข้าไปหลบฝนด้วยกันข้างใน"มึงเป็นบ้าไรไม่เข้ามาวะ เดี๋ยวก็โดนฟ้าผ่าหัวหรอก""ก็นึกว่าไม่ให้เข้า""ไอ้บื้อเอ๊ย ต่อให้กูไม่ให้มึงเข้า มึงก็ต้องหลบฝนปะ"อดไม่ได้ที่จะผลักหัวอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ จอมทัพยกมือปาดหน้าตัวเองเอาน้ำฝนที่เกาะอยู่บางส่วนออกไป ฝนตกเพียงครู่เดียวอากาศจากที่ร้อนอบอ้าวแปรเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นขึ้นมา"นั่งตรงนี้แหละ เดี๋ยวกูมา"ทั้ง ๆ ที่แมกมาก็ทำตามอย่างว่าง่าย แต่พอจอมทัพจะก้าวขึ้นบันไดเพื่อจะไปเปลี่ยนชุด ในใจของเขาก็ดันเกิดมีมนุษยธรรมขึ้นมา อุตส่าห์ขับรถมาส่งเขาทั้งที จะปล่อยให้นั่งตัวเปียกอยู่ข้างล่างก็ดูจะใจร้ายเกินไป"ขึ้นไปเปลี่ยนชุดข้างบน""...""นิ่งอยู่ทำไม ตามกูมาดิ ขืนมึงไม่สบายขึ

"ทัพ เอาขนมนี่ไปเผื่อแมกมาด้วยสิลูก"ปราณีหยิบขนมเปียกปูนที่ซื้อไว้จากตลาดเช้ามาวางซ้อนกันสองกล่อง เตรียมให้จอมทัพถือติดมือไปมหาวิทยาลัยด้วย หลังจากที่ได้คุยกับเพื่อนลูกชายในวันที่ยกร้านก๋วยเตี๋ยวไปเปิดให้ เธอก็พอจะรู้ว่าแมกมาไม่มีพ่อแม่ ทำงานหนักเพราะต้องเลี้ยงดูตัวเองและปากท้องของคนอีกหลายชีวิต ทั้งน้องชายและพนักงานที่ร้าน เธอจึงเอ็นดูแมกมาขึ้นมาอีกหลายเท่า"ทัพไม่ได้เจอมันหรอกแม่ เราไม่ได้เรียนด้วยกัน""ไม่เจอได้ยังไง ก็เมื่อกี้แม่ยังโทรถามอยู่เลยว่าจะให้ลูกเอาไปให้ที่ไหน นี่แม่เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเขาเรียนคณะเดียวกับทัพน่ะ"เมื่อวานเขาตามหาตัวแมกมาทั้งวันก็ไม่เจอ มือถือก็ติดต่อไม่ได้ แต่คนที่ติดต่อได้กลับเป็นแม่เขาเสียอย่างนั้น"ทำไมต้องคิดถึงแต่มันอะแม่ ขนมแค่นี้ให้มันไปซื้อกินเองก็ได้""เจ้าลูกคนนี้นี่มันไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นเลยรึยังไง แมกมาน่ะพ่อแม่ก็ไม่มี ทำงานเลี้ยงตัวเองได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้ว""ครอบครัวมันก็แค่แยกทางกันไป สมัยนี้พ่อเลี้ยงเดี่ยว แม่เลี้ยงเดี่ยวเยอะแยะเป็นเรื่องธรรมดาแล้วนะแม่ มันไม่มีแม่ แต่ก็ยังเหลือพ่ออยู่ไม่ใช่เหรอ""เหลือที่ไหนล่ะลูก ทัพสับสนอะไรรึเปล่า