Lahat ng Kabanata ng เหนือการควบคุมของใจ: Kabanata 11 - Kabanata 20

10.เอาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหนพอคิดว่าต้องอยู่ข้างเขาในฐานะเด็กของมาเฟียก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ตลอดทางตั้งแต่ตึกร้างจนถึงบ้านมาริษาเอาแต่มองออกไปนอกกระจก เธอไม่กล้าหันกลับมาแม้สักครั้งเดียว ในใจคิดไปไกลถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ถ้าถึงเวลาต้องมีอะไรกันจริง ๆ จะเป็นยังไงเร่าร้อน เนิบนาบ หรือ...รุนแรงไม่ล่ะ ! เขาก็บอกแล้วนี่ว่าไม่มีรสนิยมทำร้ายคู่นอน จะไปเหมือนไอ้เสี่ยเสรีจอมวิตถารได้ยังไงหญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก้มหน้าลงอย่างเป็นกังวล เธอไม่เป็นงานทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง เป็นแบบนี้จะทำให้เขาพอใจได้ไหม มาริษาคิดไปก็สลัดศีรษะแรง ๆ ขับไล่ความคิดไม่เข้าท่า พฤติกรรมที่เธอทำหนีไม่พ้นสายตาเขาอีกตามเคย ธีร์ทาวัตมองแล้วก็ย่นคิ้ว  "เป็นอะไร""เปล่าค่ะ"วูบเดียวที่เผลอคิดโยงไปไกลถึงเรื่องบนเตียง พอเขาถามเธอจึงรีบปฏิเสธทันควัน นั่นเป็นเพราะกลัวว่าเขาจะอ่านความคิดเธอออกกลับถึงบ้านธีร์ทาวัตเข้าไปในห้องทำงานส่วนมาริษาแยกตัวเข้าห้องนอนของตนเอง อยากอาบน้ำจึงเดินมาเปิดตู้เสื้อผ้าดู ไม่แน่ใจว่าเขาได้ให้คนเตรีย

"ไปคนเดียวไม่ได้เหรอคะ""ไม่กลัวจนหัวหดแล้วเหรอ ผมจัดการเสี่ยเสรีให้แล้วก็เลยคิดว่าทำอะไรตามอำเภอใจได้ทุกอย่าง""ไม่ใช่นะคะหนูแค่อยากมีอิสระบ้าง ตั้งแต่เข้ามาในบ้านของคุณธีร์ไม่ว่าจะกินจะนั่งจะนอนก็มีคนคอยเดินตามตลอดเลย""อึดอัดเหรอ" ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิม เธอยิ้มกว้างพยักหน้าหงึก ๆ คิดเอาเองว่าเขาจะเริ่มเห็นอกเห็นใจ"ถ้าอย่างนั้นคุณธีร์อนุญาตแล้วใช่มั้ยคะ หนูไปเองคนเดียวได้ แค่ไปเยี่ยมน้องที่โรงพยาบาลจะไม่เถลไถลเลย มีคนคอยตามตลอดเวลามันอึดอัดจริง ๆ นะคะ"บอดี้การ์ดของเขามีแต่หุ่นบิ๊ก ๆ เวลามองหน้าคนเหล่านั้นเธอก็แหงนจนคอแทบเคล็ด อีกอย่างการที่มีคนเหล่านี้คอยตามก็รู้สึกเหมือนตัวประหลาด ไม่มีใครกล้าเดินเฉียดใกล้เธอเลย ก็แค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนปกติบ้างธีร์ทาวัตจะไม่อนุญาตเชียวหรือ"อิสระ คนที่ตายแล้วถึงจะคู่ควรกับคำนั้น"หญิงสาวหน้าบึ้งตึง วางช้อนในมือเพราะกินไม่ลงแล้ว รู้สึกว่าธีร์ทาวัตทำแบบนี้ควบคุมกันเกินไป"ผมกำจัดเสี่ยเสรีให้ คุณก็ทำให้เชื่อใจหน่อยสิว่าจะรักษาสัญญา""คุณธีร์กลัวหนูจะหนีเหรอคะ ถ้ากลัวว่าจะไม

ไม่ใช่ว่ามาริษาไม่อยากช่วยเหลือเพื่อนแต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ได้ทำงานเป็นชิ้นเป็นอัน เงินที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ก็เงินของคุณธีร์ เขาร่างเส้นขีดจำกัดไว้ว่าระหว่างที่เป็นเด็กของเขาเธอจะต้องอยู่เฉย ๆ เรื่องหางานทำจึงต้องพักก่อน รอให้เวลาผ่านไปอีกสักหน่อยค่อยขอออกไปทำงานก็ยังดี เธอสะดวกใช้เงินที่หาได้เองมากกว่า จะได้น้อยได้มากก็ยังภูมิใจกว่าแบมือขออย่างเดียวเห็นว่ามาริษาทำสีหน้าลำบากใจ ทิวทัศน์จึงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น"ไม่ได้ไม่เป็นไรแต่เรามาเจอกันอีกได้มั้ย ตั้งแต่มากรุงเทพทิวไม่มีเพื่อนที่ไหนเลย"  "ได้ แต่คงเจอกันได้แค่แถว ๆ นี้เพราะเราต้องมาดูแลน้องที่โรงพยาบาล""อื้ม เราก็พักแถวนี้พอดี แอดเพื่อนกันไว้หน่อยนะ"ทิวทัศน์เอามือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วเปิดแอปพลิเคชันแชทสีเขียว มาริษาจึงยื่นมือถือแสดงจอคิวอาร์โค้ดให้ไป ทั้งสองนั่งคุยกันสักพักก็แยกย้ายกลับเธอกลับมาถึงก่อนเวลาอาหารเย็นยี่สิบนาที เข้ามานั่งรอที่ห้องครัวฆ่าเวลา ระหว่างนั้นก็ไถฟีดดูความเคลื่อนไหวของครีเอเตอร์มือใหม่ไปพลาง ๆ เล่นมือถือไปได้สักพักก็วางลงบนโต๊ะ ได้ยินเสียงเหมือนมีรถแล

"เดี๋ยวพี่หาเงินให้ไปเข้าคลินิก""อย่าเลยพี่เพิ่งได้งาน ค่าห้องก็ต้องจ่ายไหนจะค่ากินค่าใช้อีก แล้วพวกของปลอมเลิกใช้ซะนะไม่สนับสนุนให้พี่สาวใช้ของละเมิดลิขสิทธิ์"ว่าไปนั่น ทำไมมาริษาถึงได้เกิดมามีน้องชายที่ดีบริสุทธิ์ใสเป็นกระจกตั้งแต่หัวจรดเท้า นิสัยของสองพี่น้องคู่นี้ต่างกันมาก หลังจากเตวิชกินข้าวเที่ยงอิ่มแล้วมาริษาก็อยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกพักใหญ่ นั่งอยู่ดี ๆ ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว พอตื่นขึ้นมาเป็นเวลาเกือบบ่ายสี่โมงเย็นอีกสองชั่วโมงจะถึงเวลาที่ธีร์ทาวัตขีดเส้นตายเอาไว้  "กลับแล้วนะ"คว้าได้กระเป๋าก็บอกน้องชาย เตวิชที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เงยหน้าขึ้นมองพร้อมผงกศีรษะ"กลับดี ๆ ถ้าไม่ค่อยว่างไม่ต้องมาทุกวันก็ได้ ลางานบ่อย ๆ ไม่ดีเพิ่งเข้าทำงานเดี๋ยวก็ไม่ผ่านช่วงทดลองงานหรอก"เตวิชพูดถูก มาริษาลืมคิดไปว่าสิ่งที่ทำอยู่ย้อนแย้ง บอกว่าได้งานแล้วแต่มีเวลามานั่งเฝ้าคนไข้ทั้งวี่ทั้งวันบริษัทที่ไหนเขาจะจ้าง  "ก็แค่เสาร์อาทิตย์แหละ วันจันทร์ถึงศุกร์ไม่ได้มาหรอก"ดีที่เมื่อวานเป็นวันเสาร์ ส่วนวันนี้ก็วันอาทิตย์ หากไม่ใช

มาริษาถูกพาตัวเข้าไปพักในห้อง เธอหลับไม่ได้สติอย่างนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมง พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ทำหน้างง ๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งในหัวยังรู้สึกมึน ๆ มองที่ปลายเตียงเห็นแผ่นหลังของธีร์ทาวัต ซึ่งไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้ได้ยังไงและนั่งอยู่อย่างนั้นนานเท่าไรแล้ว"คุณธีร์มาอยู่นี่ได้ไงคะ" ไม่สิ ! เธอต่างหากที่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จำได้ราง ๆ ว่าครั้งล่าสุดก่อนสติจะดับวูบไปกำลังนั่งอยู่ในคาเฟแถวโรงพยาบาลเมื่อเขาหันมามาริษาต้องชะงักกับแววตาเย็นเยียบ เขาขบกรามแน่นจนกรอบหน้าขึ้นสัน สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าอารมณ์เดือดดาลถึงสุดขีด"กะ...เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ แล้ว..."อยากถามถึงทิวทัศน์แต่ก็หยุดเอาไว้เพียงเท่านั้น เพราะไม่รู้ว่าเรื่องราวที่เกิดกับตนเองร้ายแรงแค่ไหน รู้เพียงว่าตอนที่เธอหมดสติไประหว่างนั้นต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่โมโหขนาดนี้"หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หนูไม่ได้ตั้งใจ ยังไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นใช่ไหมคะ"เขายังเงียบอยู่ เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นหัวใจหลุดร่วงไปที่ตาตุ่ม ต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอแล้วแน่ ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นจริ