Lahat ng Kabanata ng เหนือการควบคุมของใจ: Kabanata 41 - Kabanata 50

เสียงน้องชายเรียกให้ลงไปกินข้าว มาริษาตอบกลับไปสั้น ๆ ว่าไม่หิว จากนั้นข้างนอกเสียงก็เงียบลง เตวิชกับแพรมาลินน่าจะเข้าห้องไปแล้ว ตลอดทั้งคืนมาริษานอนไม่หลับ รุ่งเช้าลากกระเป๋าออกจากห้องให้น้องไปส่งขึ้นรถกลับต่างจังหวัด ไปถึงช่วงบ่าย ๆ เสถียรผู้เป็นพ่อและยุพินผู้เป็นแม่จอดรถรอรับ  พ่อและแม่ยิ้มกว้างรอคอยการมาถึงของลูกสาวใจจดจ่อ ได้เห็นแบบนี้มาริษาค่อยคลายความเศร้าลงได้บ้าง คนที่รักเธออย่างไม่มีเงื่อนไขและไม่ได้มองเห็นผลประโยชน์มาเป็นอันดับแรกคงมีแค่สองคนนี้เท่านั้น"พ่อแม่สวัสดีค่ะ""แม่เอ็งทำกับข้าวที่เอ็งชอบเอาไว้เยอะเลย รีบกลับก่อนเถอะกับข้าวจะเย็นชืดก่อน" เสถียรบอกพร้อมยกกระเป๋าเสื้อผ้าไปไว้หลังรถ ส่วนยุพินดันหลังลูกสาวเข้าไปในรถเบา ๆ"แล้วน้องเป็นไงบ้างเห็นบอกว่าจะตามมาทีหลัง" ยุพินถาม"น้องสบายดีแม่ มีแฟนแแล้วด้วย""มีแฟนแล้วจะพาแฟนมาเยี่ยมบ้านด้วยไหมล่ะ ฮ่า ๆ รูปหล่อได้พ่อมันก็น่าจะมีสาว ๆ มาติดพันเป็นธรรมดา" เสถียรพูดพร้อมหัวเราะทำหน้าภูมิใจ"อันนี้ไม่รู้นะว่าหล่อได้ใคร พ่อก็หน้าตางั้น ๆ หนูกับน้องอาจจะโชคดีที่มีแม่สวยก็ไ

ธีร์ทาวัตเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เอนหลังนอนลงไป สายตาจับจ้องไปที่ฝ้าเพดานสวยหรู เพราะเขาเป็นเขาเช่นนี้จึงไม่อาจทำอะไรได้ตามใจ พ่อเสียตั้งแต่เด็ก แม่ทิ้งไปตั้งแต่เล็ก ต้องแบกภาระหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง ยังดีที่มีคนดีอย่างชยินข้างกายทำหน้าที่เป็นผู้จัดการมรดกให้จนกว่าจะถึงวัยอันควร แต่ระหว่างทางที่เติบโตมานั้นสาหัสสากรรจ์มากเหลือเกิน หุ้นบริษัทที่พ่อทิ้งไว้ให้จำใจต้องแบ่งขายให้สาโรชไปส่วนหนึ่ง แลกกับการประคองธุรกิจจิวเวลรีไว้ให้คงอยู่ในวันนั้นสาโรชบอกจะขายหุ้นคืนให้ในราคาเดิม ถึงแม้จะขึ้นราคาจากเดิมธีร์ทาวัตก็ไม่เกี่ยง แต่ไป ๆ มา ๆ เวลาเปลี่ยนใจคน สาโรชไม่ได้ผิดคำพูดและยังยืนยันว่าจะขายหุ้นคืนให้แต่เพิ่มเติมคืออยากได้ธีร์ทาวัตเป็นลูกเขย นั่นจึงเป็นเหมือนการบังคับให้ต้องเลือกระหว่างรักษาสิ่งที่พ่อเหลือไว้ให้หรือทำตามหัวใจตัวเอง แต่เพราะธีร์ทาวัตยังคงเป็นธีร์ทาวัต มองกลับไปข้างหลังมีลูกน้องมากมายที่ต้องดูแล หากล้มเมื่อไรนั่นหมายถึงคนเหล่านั้นก็ล้มด้วยคืนหนึ่งหลังจากที่มาริษาจัดการธุระส่วนตัวแล้วเตรียมเข้านอน ข้อความของเตวิชเด้งเข้ามาหน้าจอ ก่อนที่จะกด

"ห้ะ ! ไหน ๆ เอามาดู รวยแล้วโว้ยคราวนี้ ต่อไปหนูจะได้เลิกเป็นลูกมือพ่อสักที คนอื่นได้แต่งตัวสวยฉีดน้ำหอมฟุ้ง ๆ ดูหนูสิเดินไปไหนคนก็ได้แต่กลิ่นน้ำมันเครื่อง""ไม่เอา ช่วยคนไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนจะไปอยากได้เงินเขาทำไม""ก็เป็นคนดีแบบนี้ไง หนูเลยดูเหมือนผ่าเหล่าผ่ากอมาเกิดผิดที่ผิดทาง"ผู้เป็นลูกสาวแซวเล่น เสถียรท้าวสะเอวมองยังแก้วโอเลี้ยงที่เธอถืออยู่ซึ่งมีหยดน้ำเกาะรอบแก้วประปราย ดูก็รู้ว่าน่าจะซื้อมานานจนน้ำแข็งละลาย"ทำไมมาช้า""ร้านเฮียหลีไม่เปิดหนูต้องปั่นจักรยานไปซื้อร้านยายแต๋ว""โอ้ย ยายแต๋วชงจืด"ไม่รู้ล่ะ จะกินก็กินถ้าไม่กินยิ่งดี พักนี้เสถียรบ่นว่าหน้ามืดบ่อย หากลดน้ำตาลลงบ้างน่าจะดีต่อสุขภาพ มาริษาก็เลยจัดโอเลี้ยงหวานน้อยมาให้พ่อซะเลย ถึงจะบ่นบ้างอะไรก็บ้างก็ทนฟังเอา ของถูกปากมักมีโทษมากกว่ามีคุณ"เอ้า ! กิน ๆ ไปเถอะตาเถียร""ตาเถียรเนี่ยเพื่อนเล่นเอ็งเหรอ"มาริษาหัวเราะคิกคักยื่นแก้วโอเลี้ยงให้พ่อไป"รีบซ่อมรถต่อเถอะพ่อ เมื่อเช้านี้ลูกค้าโทรมาเช็คแล้วว่าจะเข้ามารับรถได้ตอนไหน""จะซ่อมอยู่เนี

“ไม่มีอะไรแล้วครับ คุณกลับไปทำงานเถอะ”“ขอบคุณค่ะ”มาริษาเอาแฟ้มที่ถือมากลับคืนไปด้วย พอกลับถึงโต๊ะก็นั่งหน้าบูดบึ้ง อุตส่าห์หนีมาตั้งไกลแต่โชคชะตาเหมือนผีผลัก พยายามไม่เก็บเรื่องของธีร์ทาวัตมาให้รกสมอง เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน บางทีอาจจะพิสูจน์ตัวเองได้ว่าตัดใจจากเขาได้แล้วจริง ๆทว่านั่งทำงานได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้น พอรับสายเป็นเขาที่โทร.มาบอกว่าอยากได้ข้อมูลเอกสารจัดซื้อของสองเดือนย้อนหลัง มิหนำซ้ำยังบอกอีกว่าอยากดูต้นฉบับไม่รับงานที่ส่งผ่านอีเมลล์มาริษาทำอยู่อย่างนั้นสองสามรอบ รับสายเขาไม่ต่ำกว่าสิบสาย ซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยากได้ข้อมูลจริงหรือแกล้งเธอเล่น สงสัยจะว่างมากถึงเรียกหาไม่หยุดหลังเลิกงานเธอออกมานั่งหัวเสียรอรถที่ป้าย คิดถึงหน้าประธานบริษัทแล้วโมโหทุกที ก่อนที่รถโดยสารจะมาถึงรถหรูของชายหนุ่มแล่นมาจอดเทียบ เธอมองเห็นแต่ทำเหมือนไม่เห็น“ไปส่งไหมครับ"เขาลดกระจกลงแล้วถาม หญิงสาวสะบัดหน้าหนีไม่อยากมอง"คุณมิ้งค์ครับ""อย่ามายุ่งกับฉัน""พนักง

อีกไม่กี่นาทีจะเลิกงานแล้ว  หลังห้าโมงเย็นมาริษารีบไปแตะบัตรเลิกงาน  เดินออกมาหน้าบริษัทหันกลับไปมองว่ามีคนตามมาหรือไม่  กลัวว่าธีร์ทาวัตจะขับรถตามก่อกวนอีก  แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งๆพอเมื่อกลับถึงบ้านวินาทีแรกที่ก้าวขาเข้าไปเสียงหัวเราะของเสถียรดังลั่น  คล้ายว่าผู้เป็นพ่อกำลังพูดคุยอยู่กับใครบางคน  และดูเหมือนจะพูดคุยกันถูกคอทีเดียว  เธอคิดไปว่าบางทีเพื่อนพ่ออาจจะมาที่บ้าน  จึงเข้าไปเพื่อทักทายสวัสดีแต่ทว่าเมื่อเห็นหน้าแขกผู้มาเยือนชัดๆ มาริษาถึงกับอ้าปากค้าง"คุณธีร์!   คุณมาอยู่นี่ได้ไง"เขายิ้มตาหยีแล้วหันไปหัวเราะขำขันเรื่องที่คุยค้างไว้กับเสถียรต่อ  ซึ่งนั่นก็หนีไม่พ้นเรื่องของมาริษา  พ่อเล่าเป็นฉากๆ ตั้งแต่เด็กยันโตอย่างภาคภูมิใจ  เล่าตั้งแต่ตอนเป็นเด็กหกล้มตะครุบขี้วัวไปจนถึงตอนเรียนจบรับปริญญา  ซึ่งบางเรื่องไม่ต้องเล่าก็ได้  แค่นี้มาริษาก็อายจะแย่อยู่แล้ว"นี่ไงลูกสาวผมที่เล่าให้ฟัง  เรียนจบแล้วกลับมาทำงานที่บ้าน  เหมือนจะทำงานที่บริษัทของคุณด้วย