Lahat ng Kabanata ng เหนือการควบคุมของใจ: Kabanata 31 - Kabanata 40

มาริษาถึงบ้านค่ำมืด วินาทีแรกที่ก้าวเข้าบ้านมองไปโซนครัวเห็นธีร์ทาวัตนั่งหน้าตึงอยู่โต๊ะอาหาร ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะกลับเร็ว เห็นเมื่อวานบอกเคลียร์งานจนดึกดื่นก็เลยนึกว่าวันนี้จะกลับดึกอีก"ขอโทษค่ะรถติดก็เลยกลับถึงบ้านช้า""มากินข้าวเถอะ"เธอขมวดคิ้ว มองเขาด้วยแววตาต่างออกไป  "ใจดีจัง นึกว่าจะโดนดุแล้วซะอีก"ยิ้มจนตาหยีวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาเขาที่โต๊ะอาหาร ไปถึงก็จุ๊บแก้มเขาไปหนึ่งที ทั้งชยินและแก้วตาต่างก็อ้าปากค้างพอได้สติรีบหันหน้าเข้ากำแพงไปคนละทิศละทาง แต่คนที่เหมือนจะอึ้งยิ่งกว่าคือธีร์ทาวัต ไม่อยากเชื่อเลยว่าบนโลกนี้จะมีคนกล้าทำแบบนี้กับเขาด้วย แล้วก็ทำต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาอีกต่างหากจะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"นั่งลง" กระแอมเตือน พูดเสียงลอดไรฟัน"คะ ?""นั่งลงกินข้าวให้เรียบร้อย"คนตัวเล็กผงกศีรษะหงึก ๆ แล้วเดินอ้อมมานั่งเก้าอี้ข้าง ๆ มองอาหารบนโต๊ะมีแต่ของน่ากินทั้งนั้นท้องก็เริ่มร้องครวญครางเพราะความหิว แต่จะตักอาหารเข้าปากโดยที่ไม่ได้ชี้แจงว่าหายไปไหนมาไม่ได้ จึงวางช้อนส้อมลงตามเดิมแล้

"อยากสวยและรวยมากแบบนี้บ้างจัง"หลังเลิกงานมาริษาเดินห้างต่ออีกชั่วโมง พรุ่งนี้เป็นวันหยุดรู้สึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ เพราะธีร์ทาวัตไม่อยู่  ในทุกวันหยุดเธอจะนอนอยู่บนเตียงกอดก่ายเขาอย่างนั้นจนตะวันโด่ง ต่างฝ่ายต่างไม่ต้องรีบร้อนไปทำงานก็เลยมีเวลาทำเรื่องบนเตียงด้วยกันนานหน่อย ได้อยู่ในอ้อมกอดอุ่น ๆ ได้ยินเสียงหายใจของเขาแล้วรู้สึกดีมาริษาคิดแผนการสำหรับวันหยุดเอาไว้ล่วงหน้า ตั้งใจจะชวนเขาไปเที่ยวที่ไหนสักที่ อยากได้กลิ่นทะเล อยากเห็นน้ำตก ถ้าได้นั่งเอาเท้าแช่น้ำเย็น ๆ คงจะฟินมาก แต่ต้องเป็นที่ที่ไกลสักหน่อยเพื่อหลบสายตาคนรู้จัก เพียงแค่คิดว่าถ้าเขาไม่ติดงานด่วนแล้วได้ไปเที่ยวด้วยกันจะดีแค่ไหนก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นมาช้า ๆ ไม่ใช่ไม่รู้ตัวแต่แค่อยากขอลองเสี่ยงดูสักครั้ง มันอาจจะเป็นไปได้ยากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางเลย ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่าที่ใครบอกไว้ว่ารักแท้มักจะแพ้ใกล้ชิด เธอหวั่นไหวแล้วเมื่อไรคุณธีร์จะหวั่นไหวบ้างทั้งที่ย้ำกับตัวเองแล้วแท้ ๆ ว่าจะต้องยับยั้งหัวใจไว้ให้อยู่ แต่พอได้อยู่ห่างกันนานวันเข้าก็ดูเห

พูดแบบนี้ค่อยพอเข้าหูหน่อย มาริษามองออกไปนอกกระจกแล้วลอบยิ้ม ถึงแม้เขาจะบอกว่าเธอสวยอยู่แล้วไม่ต้องแต่งเยอะแต่ก็ยังไม่วายหยิบทุกอย่างมาปาด ๆ ป้าย ๆ ต่อในรถจนเสร็จเธอไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร หากคำนวณเวลาก็น่าจะหลับไปราวหนึ่งชั่วโมงได้ รู้ตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่รถของชยินดับเครื่อง มองออกไปข้างนอกเห็นสีเขียวแต่เป็นเขียวที่ทะแม่ง ๆ ถึงกับขยี้ตาซ้ำหลายรอบเพราะภาพตรงหน้าคือสนามหญ้ากว้าง ๆ ถ้าเดาไม่ผิดที่นี่น่าจะเป็น..."สนามกอล์ฟ !""อืม สนามกอล์ฟ" เขาพูดหน้าตาเฉยก่อนจะหันมายิ้มมุมปากแล้วลงจากรถเดินเข้าไปข้างใน ส่วนมาริษาไม่อาจนั่งอึ้งอยู่ในรถได้ทั้งวัน พอลงมาเห็นชยินกำลังขนของออกจากหลังรถ ซึ่งของที่ว่านั้นคือกระเป๋าไม้ตีกอล์ฟนึกแล้วเชียวว่าทำไมธีร์ทาวัตถึงใส่เสื้อยืดคอปกกับกางเกงชิโน่ เขาวางแผนจะมาที่นี่ตั้งแต่แรก แพลนเที่ยวขยับความสัมพันธ์ล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่ก็เอาเถอะ ถือซะว่าถูกพามาเปิดตัวก็แล้วกัน ประมาณว่าได้เดินโต้ลมกลางแดดร้อนระอุเป็นคุณหญิงคุณนายที่ติดตามสามีมาตีกอล์ฟมาริษาวิ่งตามธีร์ทาวัตไปที่จุดบริการลูกค้า พนักงานสาว

มาริษายิ้มบาง ๆ ถอยกลับมายืนที่เดิม ฝ่ายเมษากับเฟิร์นมาถึงก็เข้าไปประจำจุดทำหน้าที่เหมือนทุกวัน  "เฟิร์นไปยัง" จอมขวัญเรียกหาเฟิร์นแล้วเก็บแหวนที่เตรียมไปเปลี่ยนเข้ากระเป๋านิรภัย"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนจะสนุกอะไร นู้นนนน ต้องคนนู้นสิสนุกแน่"เฟิร์นเบนสายตาไปทางมาริษาที่ยืนไม่รู้เรื่องรู้ราว จอมขวัญมองตามแล้วแสยะยิ้มก่อนจะส่งเสียงหัวเราะคิกคัก คว้ากระเป๋าได้ก็เดินตรงดิ่งไปมาหามาริษา"มิ้งค์ไปเปลี่ยนแหวนให้คุณอิงฟ้าเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ""หนูเหรอคะ" มองไปทางรุ่นพี่ทั้งสองก็เห็นว่าอยู่กันครบ ไม่จำเป็นต้องให้เด็กใหม่อย่างเธอไปด้วยก็ได้"ยัยเฟิร์นไม่ค่อยสบายส่วนพี่เมษาต้องอยู่เฝ้าร้าน วันนี้ผู้จัดการร้านเข้าบ่าย""ค่ะ เดี๋ยวหยิบกระเป๋าก่อน"เธอบอกพร้อมเดินไปหยิบเอากระเป๋ากับมือถือเดินตามจอมขวัญมายังรถที่จอดรอ ใช้เวลาเดินทางประมาณสามสิบนาทีเศษก็ถึงหน้าบริษัทยักษ์ใหญ่ จำได้ว่าเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งในตอนที่มาติดต่อขอพบธีร์ทาวัต บรรยากาศภายในบริษัทยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน พนักงานที่จุดประชาสัมพันธ์ก็เป็นสาว ๆ กลุ่มเดิมจอมขวัญได้เ

ในเช้าวันรุ่งขึ้นก็เหมือนกับทุกวัน ในช่วงเวลาอาหารเช้ามาริษานั่งทานเงียบ ๆ ส่วนธีร์ทาวัตลงมาชั้นล่างก็นั่งจิบกาแฟด้วยกันครู่หนึ่ง เห็นว่าเธอสวมใส่ชุดยูนิฟอร์มของร้านจิวเวลรีก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายเพราะคิดว่าคงไม่กล้าไปไหนแน่ ๆ รอให้เคลียร์ทุกอย่างเสร็จทั้งเธอและเขาใจเย็นกว่านี้เมื่อถึงตอนนั้นค่อยคุยกันใหม่ก่อนออกจากบ้านธีร์ทาวัตยื่นแหวนเพชรให้มาหนึ่งวง คิดว่าเธองอนเรื่องเอาแหวนไปส่งมอบ มาริษามองดูด้วยแววตาว่างเปล่า ถึงอย่างนั้นก็ยังรับมันมาจากเขาแบบส่ง ๆ หัวใจแตกสลายจนไม่รู้จะเอ่ยคำใดพอให้หลังเขาแล้วเธอค่อยออกจากบ้าน ถึงที่ทำงานพร้อมฟาดกลับทุกคน หากมีใครกล้าอ้าปากพูดจากระแทกแดกดันเป็นอันต้องแตกหักแน่ ๆ วันนี้ไม่ได้ตั้งใจมาทำงานแต่มายื่นใบลาออก เหตุผลที่เขียนในใบลาออกคือเบื่อเพื่อนร่วมงานเฮงซวย เขียนไปโต้ง ๆ แบบนั้นไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมไหนทั้งสิ้นหลังยื่นใบลาออกเสร็จช่วงบ่ายก็กลับมาบ้านเก็บข้าวของเอาเฉพาะของที่ใช้เงินตัวเองซื้อ เมินเสื้อผ้ากระเป๋าแบรนด์เนมที่เขาหยิบยื่นให้ ไม่นึกเสียดายและไม่อยากแตะต้องของพวกนั้นอีก ส่วนแหวนที่เขาให้ในตอนเช้าก็วางไว้บนโต