เหนือการควบคุมของใจ

เหนือการควบคุมของใจ

last update최신 업데이트 : 2026-04-02
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
55챕터
845조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

"สมมุติว่าถ้าหนูชอบคุณขึ้นมาแล้วยังจะได้เป็นแค่เด็กของคุณอยู่ไหมคะ" "เป็นเรื่องที่คุณต้องไปจัดการกับความรู้สึกตัวเอง" ซึ่งหมายความว่าต่อให้เธอคิดเกินเลยก็ไม่เกี่ยวกับเขา เขาวางเธอไว้ในสถานะเด็กในโอวาทไม่ใช่เมีย มาริษาแค่รับงานชงเหล้าคั่นเวลา คิดไม่ถึงว่าความสวยจะดึงดูดภัย เธอดันไปเตะตาเสี่ยวิตถารจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน คืนนั้นธีร์ทาวัตช่วยเหลือเธอจากไอ้เสี่ยบ้ากาม เขาเสนอให้เธอมาเป็นเด็กของเขาแลกกับการคุ้มครอง อยู่ข้างเขาเธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการแต่มีสองสิ่งที่ไม่มีวันได้คือสถานะและหัวใจ

더 보기

1화

1.แขกวีไอพี

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
55 챕터
1.แขกวีไอพี
1แขกวีไอพี"เสี่ยเสรีมาอีกแล้วมิ้งค์"เจนจิราดึงแขนมาริษาเข้าไปในซอกตึก ก่อนหน้านั้นแอบได้ยินว่าเสี่ยเสรีคุยกับผู้จัดการให้หาผู้หญิงเข้าไปในห้องส่วนตัว จึงรีบมาเตือนมาริษาล่วงหน้ามาริษาเป็นผู้หญิงสวยใบหน้าจิ้มลิ้ม รูปร่างบอบบาง อกเป็นอก เอวเป็นเอว เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ปลายผมลอนโดยธรรมชาติ อายุของเธอเพียงแค่ยี่สิบสาม เป็นเด็กจบใหม่เพิ่งเข้าทำงานที่ไนต์คลับได้เพียงสองอาทิตย์ความโชคร้ายของมาริษาคือดันไปเตะตาเสี่ยเสรีเข้า เพราะความสวยจึงทำให้ถูกหมายปอง เธอเองก็คิดหนัก ใจหนึ่งกลัวแต่อีกใจยังอยากหาเงินที่นี่ต่อ ยิ่งเป็นสถานที่อันตรายกลิ่นเงินก็ยิ่งหอมหวาน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไนต์คลับนี้เงินดีมาก แค่มาทำงานได้สองอาทิตย์มาริษาได้ทิปจากแขกไปแล้วไม่ต่ำกว่าสามหมื่น ที่เลือกทำงานที่นี่ก็แค่คั่นเวลา ก่อนหน้านั้นสมัครงานทิ้งไว้หลายที่และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะถูกเรียกตัวไปสัมภาษณ์ในอีกไม่ช้า ระหว่างรองานประจำจึงมาทำงานเป็นเด็กชงเหล้าไปก่อน ดีกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปวัน ๆ เพราะชีวิตจำเป็นต้องกินต้องใช้ เพียงแค่มีรูปร่างและหน้าตาที่สะสวยก็สามารถเข้าทำงานที่นี่ได้ รายละเอียดงานที่ทำก็ไม่ได้ยุ่งอยากเหมื
더 보기
2.คนนี้ลามปามไม่ได้
2คนนี้ลามปามไม่ได้มาริษาไม่ได้รู้สึกเบาใจเลยสักนิดแต่ก็ต้องจำใจรับเอาถังน้ำแข็งและบรั่นดีที่มีคนเตรียมไว้ให้เดินไปห้อง VIP03 เมื่อเปิดประตูเข้าไปอุณหภูมิข้างในเย็นเฉียบจนขนลุก โซฟามีชายวัยกลางคนหัวล้านพุงยุ้ยนั่งอยู่ เขามองเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในห้องจนถึงขณะนี้ก็ยังไม่ละสายตาขนลุก!มาริษาอุทานในใจอย่างหวาดหวั่น พยายามยิ้มให้เสี่ยเสรีอย่างเป็นมิตรทั้งที่ในใจขัดแย้งกัน เธอมั่นใจว่าแต่งตัวมาเซฟที่สุดแล้ว ถึงชุดมันจะรัดรูปแต่ก็เปิดไม่มากแต่เสี่ยบ้ากามนี่ยังมีความสามารถอ่านกินได้อีก"สวัสดีค่ะ"เสี่ยซาดิสต์มองไม่เลิก มองตั้งแต่ขาขาว ๆ ไล่ขึ้นจนถึงสะโพกผาย วันนี้มาริษาสวมชุดเดรสสั้นสีโรสโกลด์ประดับกลิตเตอร์ ยามขยับตัวแลดูระยิบระยับขับให้เรือนร่างบอบบางนั้นดูสวยหวานขึ้นไปอีกเธอเดินไปหยุดอยู่ใกล้โต๊ะกระจก วางถาดน้ำแข็งและบรั่นดีที่ยกมาอย่างเบามือ จากนั้นคีบน้ำแข็งใส่แก้วชงเหล้าตามที่เคยได้รับการสอนมา พอยื่นให้เสี่ยเสรีก็รวบมือเธอไว้อย่างรวดเร็ว มาริษาชักมือกลับทันทีดีที่แก้วไม่ตกแตกเสี่ยเสรีวางแก้วเหล้าแล้วมองเธอด้วยความขุ่นเคือง ในไนต์คลับแห่งนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิบัติต่อเข
더 보기
3.หนีตาย
"หนูขอโทษค่ะเสี่ย"ได้ยินสรรพนามที่หญิงสาวเรียกตนธีร์ทาวัตรู้สึกแก่ขึ้นมาทันที เพิ่งผ่านวันเกิดปีที่สามสิบมาเมื่อวาน หากถามว่าแก่ไหมก็ไม่ เพราะหน้าของเขาดูเด็กกว่าอายุ อาจเป็นเพราะลักษณะการแต่งตัวที่เนี้ยบและเน้นไปทางโทนสีดำก็เลยทำให้เจ้าของร่างดูน่าเกรงขาม แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเรียกท่านสิไม่ใช่เสี่ย เด็กคนนี้มีตาแต่ไม่มีแววเลยจริง"ชื่ออะไร""หนูชื่อมาริษาค่ะ""ชื่อเล่นล่ะ""มิ้งค์ค่ะ"คนตอบเสียงสั่น ไม่รู้ว่าหนีจากห้องเชือดของเสี่ยเสรีมาได้แต่จะมาตายที่ห้องนี้อีกไหม เขาเป็นมาเฟียรึเปล่า ถ้าเป็นจะเอาเธอไปควักลูกตาค้าอวัยวะหรือว่าตัดแขนตัดขาส่งเร่ร่อนเป็นขอทานไหม มาริษาเริ่มคิดหนัก สิ่งที่ผู้จัดการร้านบอกเสี่ยเสรีเธอได้ยินชัดทุกคำ ถ้าคนระดับเสี่ยเสรีลามปามเขาไม่ได้แล้วคนระดับชั้นใต้ดินอย่างเธอจะรอดเหรอ"มานี่"ธีร์ทาวัตกวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหา มาริษาพรูหายใจเบา ๆ สองมือขยุ้มชายกระโปรงแน่นสืบเท้าเข้าหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทว่าเขากลับดึงเธอล้มลงบนโซฟาแล้วกดไหล่เธอไว้แต่ไม่ได้ทำสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากเอาแต่จดจ้องใบหน้างามอย่างพิจารณา"สะ...เสี่ยคะหนูขอโทษที่ล่วงเกินค่ะ"มาริษาไม่กล้าขยับต
더 보기
4.ขอโทษ
4. ขอโทษ"ขับเร็ว ๆ""โอ๊ย จะเร่งอะไรนักหนา พี่มิ้งค์ไม่เห็นเหรอว่าเตบิดสุดแล้ว หนีเจ้าหนี้มาเหรอถามจริง"หลังจากกลับถึงบ้านมาริษาก็รีบลงกลอนประตูและหน้าต่าง เตวิชมองพี่สาวไปด้วยซดน้ำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปด้วย ปกติพี่สาวกลับมาถึงบ้านมักชอบมาแย่งของกินน้องเป็นประจำแต่วันนี้รู้สึกว่าเธอมีอาการแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด"ถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ตอบ ตกลงพี่มิ้งค์ติดหนี้รายวันจริงปะ""คนอย่างพี่ไม่มีเจ้าหนี้""อ้าว ก็เห็นผู้หญิงสมัยนี้ชอบใช้แบรนด์เนมกัน เผื่อพี่มิ้งค์ไปกู้เงินมาซื้อพวกกระเป๋าหรู กำไล สร้อยคอ เอ๊ะ...หรือกู้มาผ่อนมือถือรุ่นล่าสุด""แล้วเห็นเคยมีของแบบนั้นป้ะล่ะ""ไม่อะ ซอมซ่อแล้วยังจ๊นจน"สำรวจจนแน่ใจแล้วว่าล็อกทุกจุดอย่างแน่นหนาไม่น่าจะมีใครเข้ามาได้แน่ ๆ มาริษาก็เข้าไปที่ห้องนอนของตนเอง คืนนี้เธอหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะกังวลและหวาดระแวง กระทั่งสาย ๆ หลังจากตื่นนอนเดินงัวเงียออกจากห้องเห็นเตวิชกำลังเสียบกาน้ำร้อนเตรียมต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีก "ใจคอจะกินแต่มาม่าแต่เช้าเลยเหรอ""เช้าที่ไหนสิบโมงละ แล้วนี่ไม่ไปทำงานเหรอ อ๋อลืมไปพี่มิ้งค์เข้างานห้าโมงเย็น""ห้าโมงเย็นก็ไม่ไป"เตวิชเบ้ปาก ห
더 보기
5. แจ้งความยัง
5. แจ้งความยัง"ไอ้บ้าเอ๊ย ! แม่ง ! มันชั่วขนาดนี้เรากลับเอาเรื่องมันไม่ได้เลย แล้วพี่เสร็จมันรึยัง"มาริษาส่ายหน้า น้ำตาร่วงกราว"ดีแล้ว ยังปลอดภัยอยู่ก็ดีแล้ว งั้นพี่กลับไปอยู่กับพ่อแม่ชั่วคราว""แล้วเตจะอยู่ยังไง""เตโตแล้วพี่มิ้งค์"โตที่ไหนกัน ในบางเรื่องเตวิชยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่เลย ใจจริงมาริษาไม่อยากหนี ถ้าหนีครั้งนี้ก็คงต้องหนีไปตลอดชีวิต อีกอย่างกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดจะมั่นใจได้อย่างไรว่าพ่อแม่จะปลอดภัยแล้วเตวิชจะไม่ต้องออกหน้าแทนจนโดนรุมยำเละอีก เสี่ยเสรีมันไม่ใช่คนชั่วธรรมดา แต่เป็นคนชั่วที่มีอำนาจในมือ"รอให้หายก่อนเตจะไปเอาคืนพวกเหี้ยนั่น""ไม่ได้ ! สู้อิทธิพลมันไม่ไหวหรอก ขืนไปยุ่งกับพวกมันจะตายเปล่า""แล้วจะให้ทำไง เจ็บตัวฟรีงี้เหรอ ถ้ามันราวีไม่เลิกพี่มิ้งค์จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง เตเคยได้ยินเพื่อนที่ม. เล่าว่าไอ้เสี่ยนี่มันวิตถาร""แต่ถ้ามันไม่เห็นพี่มันต้องยกพวกมารุมเตอีกแน่""เราไปแจ้งความดีไหม"มาริษากลั้นเสียงสะอื้นจนจุกในอก เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมีเด็กเอ็นในร้านถูกเสี่ยเสรีทำร้ายร่างกายขณะร่วมรักเจ็บหนักถึงขั้นกระดูกร้าวแต่เอาเรื่องเสี่ยเสรีไม่ได้ คดีไม่คืบแถมย
더 보기
6.มีธุระอะไร
6.มีธุระอะไรวัดใจเอาล้วน ๆ เขาก็คงจะบอกว่าไม่รู้จักเธอ มาริษาเดาว่าธีร์ทาวัตคงพูดมาแบบนั้น เพราะเธอกับเขาเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว แถมเจอกันในระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งเขาก็คงจะลืมหน้าเธอไปแล้วก็เป็นได้ แต่เมื่อกระดาษเล็ก ๆ ถูกยื่นมาตรงหน้า รับกระดาษมาแล้วก้มอ่านมันคือที่อยู่ของธีร์ทาวัตเธอดีใจจนยิ้มออกมา รีบกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกจากบริษัททันทีมาริษาเรียกรถรับจ้างให้ไปส่งตามที่อยู่ บ้านของเขาใหญ่โตเหมือนคฤหาสน์ สวนหย่อมกว้างขวางจนต้องนั่งรถเข้าไปกว่าจะถึงตัวบ้าน เพราะถ้าเดินไปก็คงใช้เวลานาน พอมาถึงหน้าประตูแม่บ้านอายุราวสี่สิบปลายยืนรอรับ มาริษาถูกสั่งให้เดินตามเข้าไปในห้องห้องหนึ่งแล้วนั่งรอที่โซฟาอย่างเงียบ ๆ ผ่านไปราวสิบนาทีประตูก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงสแล็กรีดจนเนี้ยบไร้รอยยับเสียงฝีก้าวของธีร์ทาวัตทำให้มาริษาหัวใจเต้นตุบ ๆ เขาเดินมานั่งตรงข้ามในท่าไขว่ห้างปรายตามองเธอ"มีคนบอกว่าคุณอยากพบผม""ค่ะ""มีธุระอะไร""หนูมีเรื่องรบกวนเสี่ย อยากให้เสี่ยช่วยบางอย่างค่ะ""เสี่ย ?"หัวเราะในลำคอเพราะถูกเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่ชอบใจนัก และในทุกครั้งที่เธอเรียกแบบน
더 보기
7.กดดัน
7.กดดันหลังจากมาริษาออกไปแล้วชยินที่ยืนรอหน้าประตูก็เดินเข้ามาในห้อง เห็นว่าใบหน้าของเจ้านายหนุ่มประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ สร้างความประหลาดใจให้เป็นอย่างยิ่งเขาไม่ค่อยเห็นเจ้านายยิ้ม นานแล้วที่ธีร์ทาวัตไม่ยิ้มเลย หลายปีที่ผ่านมามักจะทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา หากเดาไม่ผิดสาเหตุทั้งหมดคงเป็นเพราะผู้หญิงที่เดินออกไปเมื่อครู่ แต่ถึงธีร์ทาวัตจะยิ้มได้ชยินกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าใดนัก"คุณธีร์อารมณ์ดีอะไรเหรอครับ""เปล่านี่""เธอมาหาคุณธีร์เพราะเรื่องเสี่ยเสรีเหรอครับ""อืม ส่งคนไปตามดูหน่อย""ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้จัดการได้เลยไหมครับ""ดูอย่างเดียวก็พอ ถ้าไม่หนักหนาก็ไม่ต้องช่วยอะไรทั้งนั้น""คุณธีร์กำลังกดดันเธออยู่เหรอครับ เอ่อ...ขอโทษครับผมปากมากเกินไป"พอเห็นสายตาดุดันที่มองมา ชยินจำต้องหยุดคำพูดของตัวเองไว้เพียงเท่านั้นแล้วถอยกลับไปยืนประสานมือก้มหน้าที่มุมห้อง มองดูควันอ้อยอิ่งที่ธีร์ทาวัตกำลังพ่นออกจากปาก บุหรี่มวนนั้นถูกบดลงกับที่เขี่ยบุหรี่จนควันมอด หลับตาลงช้า ๆ เอนศีรษะหนุนพ
더 보기
8.คิดว่าจะปลอดภัยไหม
ที่หน้าประตูแม่บ้านคนเมื่อวานยืนรออยู่ เธอคือแก้วตาหรือที่ธีร์ทาวัตชอบเรียกสั้น ๆ ว่าป้าแก้ว ทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่นานแล้วจึงสนิทสนมกับธีร์ทาวัตเป็นพิเศษ เขาไม่เคยมองว่าแก้วตาเป็นคนรับใช้แต่มองเหมือนเป็นญาติสนิทอีกคน"เชิญค่ะ คุณธีร์รออยู่"แก้วตาพูดด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมเดินนำเข้าไปข้างใน ส่วนชยินเดินตามหลังไปติด ๆ เมื่อไปถึงหน้าห้องหนึ่งชยินก็รีบเดินเร็ว ๆ มาเปิดประตูให้ ด้วยความที่ไม่ชินมาริษาก้มศีรษะให้เขาอีกตามเคยธีร์ทาวัตมองอยู่ ชยินทำหน้าที่สำเร็จแล้วก็เดินออกไป เธอเข้ามานั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับชายหนุ่ม ส่วนเขาเลื่อนระดับสายตาจากใบหน้างามลงมองมือบอบบางที่กุมอยู่หน้าตักอย่างเกร็ง ๆ ไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก นึกในใจว่าจำเป็นต้องกลัวขนาดนั้นเชียว ?"อย่าก้มหัวให้ใครง่าย ๆ แบบนั้น""คะ ?"เขาคงจะหมายถึงตอนที่มาริษาก้มหัวให้ชยิน เธอทำเหมือนว่าเกรงอกเกรงใจมากเกินเหตุ"เข้าใจแล้วค่ะ"  ที่ทำไปแค่ทำตามมารยาท ชยินอายุน่าจะพอ ๆ กับพ่อของเธอ เธอให้เกียรติคนอายุมากกว่าผิดตรงไหน"วันนี้คงมีคำตอบแล้ว""หนูรั
더 보기
9.จะดีเหรอ
9.จะดีเหรอ"หนูจะไม่ทิ้งค่ะป้าแก้ว"สุดท้ายมาริษาก็แพ้เสียงในหัว เธอไม่อยากโอนอ่อนผ่อนตาม ถึงจะรู้ว่านี่เป็นคำสั่งของเขาแต่เธอก็ควรมีสิทธิ์เลือกว่าจะทิ้งหรือไม่ทิ้ง เพราะของเหล่านี้มันเป็นของที่เธอซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง"จะดีเหรอคะ""หนูเสียดายของค่ะ เดี๋ยวหนูพูดกับคุณธีร์เอง จะไม่ทำให้ป้าแก้วลำบากแน่นอน"เข้าใจว่าผู้หญิงของคุณธีร์จะมาใส่เสื้อผ้าราคาถูกซอมซ่อแบบนี้ไม่ได้ แต่แค่ไม่อยากทิ้งในตอนนี้ คิดว่าถ้าหากไม่ได้หยิบมาใส่เก็บไว้ก่อนก็ยังดี ของทั้งหมดใช้เงินจากการทำงานพิเศษซื้อมาไม่ได้แบมือขอพ่อแม่เห็นทีไรก็ภูมิใจทุกครั้ง"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ที่นี่ทานมื้อค่ำหกโมงเย็น ถ้าวันไหนคุณธีร์อยู่คุณมิ้งค์ลงไปทานอาหารให้ตรงเวลาด้วยนะคะ""ขอบคุณค่ะ"หลังจากแก้วตาออกไปแล้วก็จัดการนำเสื้อผ้าของตัวเองพับเก็บในตู้อีกครั้ง เกือบจะเก็บของเสร็จอยู่แล้วแท้ ๆ  เสียงเปิดประตูทำให้ต้องหยุดมือ หันกลับไปมองเห็นว่าคนที่เดินมาหยุดอยู่กลางห้องคือธีร์ทาวัต"คุณไม่ยอมรับเสื้อผ้าที่ผมจัดไว้ให้เหรอ""หนูไม่ได้บอกว่าไม่ยอมรับค
더 보기
10.คนอื่นหมายถึงใคร
10.คนอื่นหมายถึงใครพอเดินมาที่ชั้นล่างเห็นธีร์ทาวัตนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารวางเรียงรายมากมายเสียจนกินอิ่มได้ทั้งหมู่บ้าน มาริษาเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ เขา กวาดมองไปรอบ ๆ พบว่าข้าวถูกตักใส่จานรอไว้เพียงสองที่เท่านั้น"แล้วคนอื่น ๆ ล่ะคะ""คนอื่นหมายถึงใคร""ญาติของคุณธีร์""ตายหมดแล้ว"ที่แท้ธีร์ทาวัตก็เหลือตัวคนเดียว เพราะมีแค่ตัวคนเดียวก็เลยไม่ห่วงความเป็นความตาย เขาใช้ชีวิตโดดเดี่ยวแบบนี้มานานเท่าไรแล้วมาริษายังนึกสงสัย หรืออาจจะเป็นเพราะความเหงาเขาจึงอยากได้เธอมาอยู่เป็นเพื่อน แล้วทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นเธอล่ะ ผู้หญิงสวยข้างตัวเขามีมากมายถมเถไป  เธอจ้องเขาไม่วางตาเพราะคิดถึงฉากที่ถูกฉวยโอกาสแล้วนึกโมโห อับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าทำกับเธอแบบนี้มาก่อนและที่สำคัญเธอไม่สามารถต่อต้านหรือขัดขืนได้เลย ในช่วงเวลาที่เขาล้วงลึกเข้าไปร่างกายมันดันอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงเหมือนว่าสมยอม"เป็นอะไรไปทำไมไม่กิน ถ้าอาหารไม่ถูกปากเดี๋ยวสั่งแม่บ้านเปลี่ยนใหม่ให้ทั้งโต๊ะ""ไม่ใช่นะคะ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status