เหนือการควบคุมของใจ

เหนือการควบคุมของใจ

last updateLast Updated : 2026-04-02
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
55Chapters
961views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"สมมุติว่าถ้าหนูชอบคุณขึ้นมาแล้วยังจะได้เป็นแค่เด็กของคุณอยู่ไหมคะ" "เป็นเรื่องที่คุณต้องไปจัดการกับความรู้สึกตัวเอง" ซึ่งหมายความว่าต่อให้เธอคิดเกินเลยก็ไม่เกี่ยวกับเขา เขาวางเธอไว้ในสถานะเด็กในโอวาทไม่ใช่เมีย มาริษาแค่รับงานชงเหล้าคั่นเวลา คิดไม่ถึงว่าความสวยจะดึงดูดภัย เธอดันไปเตะตาเสี่ยวิตถารจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน คืนนั้นธีร์ทาวัตช่วยเหลือเธอจากไอ้เสี่ยบ้ากาม เขาเสนอให้เธอมาเป็นเด็กของเขาแลกกับการคุ้มครอง อยู่ข้างเขาเธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการแต่มีสองสิ่งที่ไม่มีวันได้คือสถานะและหัวใจ

View More

Chapter 1

1.แขกวีไอพี

초여름의 이른 아침.

경성 진국공부의 사당 주변은 아침부터 자옥한 안개로 휩싸였다.

조용한 사당 안에서는 승려가 경을 읊는 소리가 이따금씩 흘러나오고, 정원 내 청동로에서는 연기가 모락모락 피어오르고 있었다. 사당을 지키는 시녀와 하인들은 분주히 움직이며 하루를 준비하고 있었다.

강유영은 치맛자락을 들고서 처마 길을 따라 뒤뜰을 나오고 있었다. 온몸에 퍼진 근육통 때문에 걸음걸이가 다소 어색했다.

좌측 쪽문이 갑자기 열리더니 커다란 손이 뻗어 나와 가늘고 여린 그녀의 허리를 가로챘다. 상대는 묻지도 따지지도 않고 그녀를 끌고 뒤뜰에 있는 별당으로 들어갔다.

강유영의 안색이 하얗게 질리며 입에서는 저도 모르게 비명이 새어 나왔다.

사내의 커다란 손이 그녀의 입을 틀어막더니 귓가에 서늘한 목소리가 들려왔다.

“나다.”

익숙한 감송향이 코끝에 닿자, 강유영은 고개를 들고 자신을 안고 있는 사내를 바라보았다. 까맣고 동그란 눈이 순식간에 번쩍 뜨이더니 당황한 듯, 두 손을 뻗어 사내의 가슴을 밀쳤다. 분홍빛 도톰한 입술이 급하게 움찔거렸지만, 아무런 소리도 낼 수 없었다.

높게 솟은 날카로운 콧날과, 윤기가 도는 얇은 입술, 요염하다는 감탄이 절로 나올 정도로 빼어난 이목구비와 가지런하게 틀어 올린 머리, 분명히 얼굴은 귀하게 자란 귀공자인데, 감히 범접할 수 없는 강한 위압감이 풍겼다.

사내의 이름은 조원철.

강유영의 큰 오라버니이자, 변방에서 5년간 나라를 지키다가 반달 전에야 개선가를 울리며 귀경한 대장군이었다.

오늘 집안에서 덕망 높은 스님까지 불러 제를 지내는 이유 역시 그의 공적을 조상님들에게 알리고 넋을 위로하기 위함이었다.

조원철은 그녀를 놓아주고도 바로 물러서지 않고 시선을 내려 지그시 그녀를 지그시 바라보았다.

오랜 시간 전장에 몸을 담았던 사람이라, 풍기는 위압감이 숨이 막혔다. 그저 조용히 바라만 보고 있는데도 감히 눈을 마주칠 수 없게 만드는 위엄이 느껴졌다.

반면 강유영의 차림새는 소박하기 그지없었다. 까만 머리에는 은비녀 하나만 꽂아 틀어올리고 귀에는 작은 은 귀걸이 한 쌍이 전부였다. 산차화 모양 비녀는 오랜 세월의 흔적 때문에 더욱 초라해 보였다.

까만 머리와 대조되는 하얗고 고운 얼굴은 창백하게 질려 있었고 물기를 머금은 두 눈은 새빨갛게 부어 있었다. 그녀는 마치 놀란 토끼마냥 안절부절못하고 있었다.

“오라버니….”

강유영은 떨리는 가슴을 애써 달래며 하얗게 질린 얼굴로 그를 불렀다.

그녀는 본능적으로 뒷걸음질 쳤지만 등 뒤에는 차가운 담벽이 가로막고 있었다. 소녀는 두 손으로 담벽을 짚고서 그의 품에 반쯤 안긴 상태로 있었다. 마치, 독수리에게 잡힌 토끼처럼 도망칠 수도, 물러설 수도 없었다.

조원철은 앞으로 한 걸음 더 다가섰다.

그의 체취가 압도하듯 그녀를 감쌌다. 준수한 얼굴이 가까이 다가오자, 그녀는 길고 풍성한 속눈썹 아래 드리워진 짙은 그림자까지 선명히 볼 수 있었다. 강유영의 마음은 또다시 혼란스러워졌다.

그녀는 입술을 깨물며 등을 벽에 바짝 붙였다. 두 손은 무의식적으로 뭔가를 잡고 싶어 안달이 났고, 가슴에서 전해지는 떨림 때문에 정신을 차릴 수 없었다. 머릿속은 이미 하얘지고 온몸의 피가 거꾸로 솟는 듯했다. 심장이 목구멍까지 튀어나올 듯, 조여들었다.

그녀는 살며시 고개를 들고 그와 시선을 맞추었다. 위에서 내려다보는 그의 시선이 자꾸만 어젯밤을 떠올리게 했다.

조원철은 말없이 손을 뻗었다.

강유영은 화들짝 놀라며 몸을 움츠렸다.

바짝 긴장한 그녀와는 대조되게, 그는 느긋하게 품에서 백옥 약병을 꺼내 뚜껑을 열었다.

달콤한 연고의 향기가 퍼지며 두 사람의 체향과 어우러져 묘한 분위기가 풍겼다.

그는 손을 뻗어 그녀의 허리춤으로 가져갔다.

“오라버니, 뭘 하시려는 건가요?”

강유영은 긴장한 듯, 마른침을 삼키며 본능적으로 몸을 움츠렸다.

“약 발라야지.”

조원철은 당연하다는 듯이 짤막하게 대꾸했다.

“그… 그럴 필요까지는….”

강유영은 얼굴이 화끈거려 당장 어디라도 들어가서 숨고 싶었다. 그녀는 당황한 듯, 두 손을 저으며 그의 손목을 붙잡았다.

얇은 천 사이로 전해지는 그의 체온이 뜨거워, 이마에서 땀이 송골송골 맺혔다.

그녀와 조원철은 피가 섞인 남매가 아니었다.

강유영이 여덟 살 나던 해, 국공부는 친딸을 찾았다며 조연화를 집으로 데려왔다. 그러나 강유영이 누군지는 알려주지 않고 단지 그녀가 강씨라는 것만 전해주었다.

그날 이후로 강유영은 조유영에서 스스로 강유영이 되었다.

그나마 다행인 점은 인자한 국공부에서 친딸을 데려온 이후에도 그녀를 내쫓지 않고 집안에 두고 키워주었다는 점이었다.

그러나 정체도 불분명한 고아인 그녀가 이 저택에서 어떤 처지일지는 뻔한 일이었다.

그래도 장남인 조원철이 강직하고 공정한 사람이라, 불의를 보면 참지 못하는 성품이었다.

강유영은 그 덕분에 많은 고초를 면할 수 있었고 자연스럽게 그에게 남다른 마음을 품게 되었다. 하지만 감히 뭔가를 바라지는 못하고 그저 존경하는 마음을 담아 멀리서 바라볼 뿐이었다.

조원철은 그녀에게 있어 신과도 같은 존재라 감히 바라보기도 죄송스러운 존재였다.

어젯밤, 술을 많이 마신 조원철이 걱정되어 직접 끓인 숙취 해소탕을 들고 그를 찾아갔었다.

그런데 술에 취할 대로 취한 조원철이 그녀를 누구로 착각한 것인지 꿀이 떨어질 것 같은 다정한 목소리로 ‘내 사랑’이라 부르며 몸을 밀착해오기 시작했다.

마치 고독한 배가 파도에 휩쓸리듯, 고요했던 그녀의 마음에 거센 물결이 일기 시작했다.

그가 이 정도로 취한 모습은 처음이었고, 자신이 하룻밤 내내 그를 돌보게 될 줄은 꿈에도 상상하지 못했다.

그렇게 아무도 잠 못드는 밤이 이어졌다.

그는 마치 뜨거운 불길처럼 온몸으로 그녀를 감쌌다. 평소의 냉담하고 금욕적인 모습과는 사뭇 달랐다.

술에 취한 사람은 정말 감당하기 힘들었다. 그녀는 동이 틀 때까지 그에게 시달리며 몸이 산산조각 날 것 같은 고통을 겪었다.

강유영은 날이 밝기 전에 쑤시는 몸을 간신히 지탱하며 처소로 돌아와 겨우 치마만 갈아입고 사당으로 향해야 했다.

‘오라버니가 그토록 애타게 부르던 사람은 대체 누구였을까?’

그녀가 잠깐 넋을 놓은 사이, 허리는 이미 큰 손에 잡혀 있었다.

조원철은 능숙하게 허리띠를 잡아당겨 풀었다.

그녀가 미처 반응하기도 전에 허리춤이 갑자기 헐렁해지더니 치마가 아래로 흘러내렸다.

하얗고 보드라운 살결이 드러나고, 곳곳에 남은 붉은 흔적들이 시야에 들어왔다.

조원철의 숨결이 거칠어지고 청명하던 눈빛에 파문이 일기 시작했다.

그는 천천히 몸을 숙였다.

“오라버니….”

강유영은 도망치고 싶어도 도망갈 곳이 없었다. 수치심이 밀물처럼 그녀를 순식간에 집어삼키고, 홍조는 빠르게 온몸으로 번져갔다.

밤새 취한 그를 받아주느라 그녀는 지칠 대로 지쳐 있었다. 수치심에 발가락이 저절로 오그라들고 힘껏 깨문 입술 사이로 신음이 새어 나왔다. 그녀는 차마 볼 수 없어 조용히 시선을 돌렸다.

오랜 시간 칼을 잡아 굳은살이 배긴 그의 손길이 조금 거칠었다.

달콤한 연고의 향기가 점점 짙어지며 강유영의 이성을 어지럽혔다.

그녀는 저도 모르게 몸이 굳어지며 다리에 힘이 풀렸다. 그녀는 간신히 벽에 기대어 중심을 잡고 주저앉지 않도록, 손바닥에 힘을 주었다.

머릿속은 자꾸만 지난밤의 광경이 떠올라 정신을 차릴 수 없었다.

“세자는 아직인 것이냐?”

갑자기 문밖에서 진국공 부인 한씨의 목소리가 들려왔다. 세자는 조원철을 두고 하는 말이었다.

소리를 듣자마자 강유영의 얼굴에서 핏기가 싹 사라졌다. 손발이 차갑게 떨리고 숨이 멎을 것 같았다.

그녀와 조원철은 여전히 가문의 족보에 나란히 이름을 올린 남매였다.

한씨가 문을 열고 들어와 이 광경을 목격한다면 그들은 어떻게 되는 것일까?

“이상하군요. 소인이 분명 세자께서 이쪽으로 오시는 것을 보았는데… 혹, 별당에 들어가 계신 게 아닐까요?”

한 하인의 목소리도 이어서 들려왔다.

곧이어, 그 하인이 쪽문을 두드렸다.

“세자, 안에 계시옵니까?”

어린 하인의 한마디 한마디가 송곳처럼 강유영의 가슴을 찔렀다. 그녀는 마치 불가마에 올려진 개미가 된 기분이었다. 조급해진 그녀는 애원에 찬 눈으로 조원철을 바라보았다.

그러나 정작 그는 바깥의 소란은 전혀 듣지 못한 듯, 한쪽 무릎을 꿇은 채, 태연히 손에 연고를 다시 묻히고 하던 일을 계속했다.

마치 밖에 있는 한씨는 전혀 신경 쓰이지 않고 세상에 이것보다 중요한 일은 없는 듯했다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
55 Chapters
1.แขกวีไอพี
1แขกวีไอพี"เสี่ยเสรีมาอีกแล้วมิ้งค์"เจนจิราดึงแขนมาริษาเข้าไปในซอกตึก ก่อนหน้านั้นแอบได้ยินว่าเสี่ยเสรีคุยกับผู้จัดการให้หาผู้หญิงเข้าไปในห้องส่วนตัว จึงรีบมาเตือนมาริษาล่วงหน้ามาริษาเป็นผู้หญิงสวยใบหน้าจิ้มลิ้ม รูปร่างบอบบาง อกเป็นอก เอวเป็นเอว เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ปลายผมลอนโดยธรรมชาติ อายุของเธอเพียงแค่ยี่สิบสาม เป็นเด็กจบใหม่เพิ่งเข้าทำงานที่ไนต์คลับได้เพียงสองอาทิตย์ความโชคร้ายของมาริษาคือดันไปเตะตาเสี่ยเสรีเข้า เพราะความสวยจึงทำให้ถูกหมายปอง เธอเองก็คิดหนัก ใจหนึ่งกลัวแต่อีกใจยังอยากหาเงินที่นี่ต่อ ยิ่งเป็นสถานที่อันตรายกลิ่นเงินก็ยิ่งหอมหวาน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไนต์คลับนี้เงินดีมาก แค่มาทำงานได้สองอาทิตย์มาริษาได้ทิปจากแขกไปแล้วไม่ต่ำกว่าสามหมื่น ที่เลือกทำงานที่นี่ก็แค่คั่นเวลา ก่อนหน้านั้นสมัครงานทิ้งไว้หลายที่และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะถูกเรียกตัวไปสัมภาษณ์ในอีกไม่ช้า ระหว่างรองานประจำจึงมาทำงานเป็นเด็กชงเหล้าไปก่อน ดีกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปวัน ๆ เพราะชีวิตจำเป็นต้องกินต้องใช้ เพียงแค่มีรูปร่างและหน้าตาที่สะสวยก็สามารถเข้าทำงานที่นี่ได้ รายละเอียดงานที่ทำก็ไม่ได้ยุ่งอยากเหมื
Read more
2.คนนี้ลามปามไม่ได้
2คนนี้ลามปามไม่ได้มาริษาไม่ได้รู้สึกเบาใจเลยสักนิดแต่ก็ต้องจำใจรับเอาถังน้ำแข็งและบรั่นดีที่มีคนเตรียมไว้ให้เดินไปห้อง VIP03 เมื่อเปิดประตูเข้าไปอุณหภูมิข้างในเย็นเฉียบจนขนลุก โซฟามีชายวัยกลางคนหัวล้านพุงยุ้ยนั่งอยู่ เขามองเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในห้องจนถึงขณะนี้ก็ยังไม่ละสายตาขนลุก!มาริษาอุทานในใจอย่างหวาดหวั่น พยายามยิ้มให้เสี่ยเสรีอย่างเป็นมิตรทั้งที่ในใจขัดแย้งกัน เธอมั่นใจว่าแต่งตัวมาเซฟที่สุดแล้ว ถึงชุดมันจะรัดรูปแต่ก็เปิดไม่มากแต่เสี่ยบ้ากามนี่ยังมีความสามารถอ่านกินได้อีก"สวัสดีค่ะ"เสี่ยซาดิสต์มองไม่เลิก มองตั้งแต่ขาขาว ๆ ไล่ขึ้นจนถึงสะโพกผาย วันนี้มาริษาสวมชุดเดรสสั้นสีโรสโกลด์ประดับกลิตเตอร์ ยามขยับตัวแลดูระยิบระยับขับให้เรือนร่างบอบบางนั้นดูสวยหวานขึ้นไปอีกเธอเดินไปหยุดอยู่ใกล้โต๊ะกระจก วางถาดน้ำแข็งและบรั่นดีที่ยกมาอย่างเบามือ จากนั้นคีบน้ำแข็งใส่แก้วชงเหล้าตามที่เคยได้รับการสอนมา พอยื่นให้เสี่ยเสรีก็รวบมือเธอไว้อย่างรวดเร็ว มาริษาชักมือกลับทันทีดีที่แก้วไม่ตกแตกเสี่ยเสรีวางแก้วเหล้าแล้วมองเธอด้วยความขุ่นเคือง ในไนต์คลับแห่งนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิบัติต่อเข
Read more
3.หนีตาย
"หนูขอโทษค่ะเสี่ย"ได้ยินสรรพนามที่หญิงสาวเรียกตนธีร์ทาวัตรู้สึกแก่ขึ้นมาทันที เพิ่งผ่านวันเกิดปีที่สามสิบมาเมื่อวาน หากถามว่าแก่ไหมก็ไม่ เพราะหน้าของเขาดูเด็กกว่าอายุ อาจเป็นเพราะลักษณะการแต่งตัวที่เนี้ยบและเน้นไปทางโทนสีดำก็เลยทำให้เจ้าของร่างดูน่าเกรงขาม แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเรียกท่านสิไม่ใช่เสี่ย เด็กคนนี้มีตาแต่ไม่มีแววเลยจริง"ชื่ออะไร""หนูชื่อมาริษาค่ะ""ชื่อเล่นล่ะ""มิ้งค์ค่ะ"คนตอบเสียงสั่น ไม่รู้ว่าหนีจากห้องเชือดของเสี่ยเสรีมาได้แต่จะมาตายที่ห้องนี้อีกไหม เขาเป็นมาเฟียรึเปล่า ถ้าเป็นจะเอาเธอไปควักลูกตาค้าอวัยวะหรือว่าตัดแขนตัดขาส่งเร่ร่อนเป็นขอทานไหม มาริษาเริ่มคิดหนัก สิ่งที่ผู้จัดการร้านบอกเสี่ยเสรีเธอได้ยินชัดทุกคำ ถ้าคนระดับเสี่ยเสรีลามปามเขาไม่ได้แล้วคนระดับชั้นใต้ดินอย่างเธอจะรอดเหรอ"มานี่"ธีร์ทาวัตกวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหา มาริษาพรูหายใจเบา ๆ สองมือขยุ้มชายกระโปรงแน่นสืบเท้าเข้าหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทว่าเขากลับดึงเธอล้มลงบนโซฟาแล้วกดไหล่เธอไว้แต่ไม่ได้ทำสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากเอาแต่จดจ้องใบหน้างามอย่างพิจารณา"สะ...เสี่ยคะหนูขอโทษที่ล่วงเกินค่ะ"มาริษาไม่กล้าขยับต
Read more
4.ขอโทษ
4. ขอโทษ"ขับเร็ว ๆ""โอ๊ย จะเร่งอะไรนักหนา พี่มิ้งค์ไม่เห็นเหรอว่าเตบิดสุดแล้ว หนีเจ้าหนี้มาเหรอถามจริง"หลังจากกลับถึงบ้านมาริษาก็รีบลงกลอนประตูและหน้าต่าง เตวิชมองพี่สาวไปด้วยซดน้ำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปด้วย ปกติพี่สาวกลับมาถึงบ้านมักชอบมาแย่งของกินน้องเป็นประจำแต่วันนี้รู้สึกว่าเธอมีอาการแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด"ถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ตอบ ตกลงพี่มิ้งค์ติดหนี้รายวันจริงปะ""คนอย่างพี่ไม่มีเจ้าหนี้""อ้าว ก็เห็นผู้หญิงสมัยนี้ชอบใช้แบรนด์เนมกัน เผื่อพี่มิ้งค์ไปกู้เงินมาซื้อพวกกระเป๋าหรู กำไล สร้อยคอ เอ๊ะ...หรือกู้มาผ่อนมือถือรุ่นล่าสุด""แล้วเห็นเคยมีของแบบนั้นป้ะล่ะ""ไม่อะ ซอมซ่อแล้วยังจ๊นจน"สำรวจจนแน่ใจแล้วว่าล็อกทุกจุดอย่างแน่นหนาไม่น่าจะมีใครเข้ามาได้แน่ ๆ มาริษาก็เข้าไปที่ห้องนอนของตนเอง คืนนี้เธอหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะกังวลและหวาดระแวง กระทั่งสาย ๆ หลังจากตื่นนอนเดินงัวเงียออกจากห้องเห็นเตวิชกำลังเสียบกาน้ำร้อนเตรียมต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีก "ใจคอจะกินแต่มาม่าแต่เช้าเลยเหรอ""เช้าที่ไหนสิบโมงละ แล้วนี่ไม่ไปทำงานเหรอ อ๋อลืมไปพี่มิ้งค์เข้างานห้าโมงเย็น""ห้าโมงเย็นก็ไม่ไป"เตวิชเบ้ปาก ห
Read more
5. แจ้งความยัง
5. แจ้งความยัง"ไอ้บ้าเอ๊ย ! แม่ง ! มันชั่วขนาดนี้เรากลับเอาเรื่องมันไม่ได้เลย แล้วพี่เสร็จมันรึยัง"มาริษาส่ายหน้า น้ำตาร่วงกราว"ดีแล้ว ยังปลอดภัยอยู่ก็ดีแล้ว งั้นพี่กลับไปอยู่กับพ่อแม่ชั่วคราว""แล้วเตจะอยู่ยังไง""เตโตแล้วพี่มิ้งค์"โตที่ไหนกัน ในบางเรื่องเตวิชยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่เลย ใจจริงมาริษาไม่อยากหนี ถ้าหนีครั้งนี้ก็คงต้องหนีไปตลอดชีวิต อีกอย่างกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดจะมั่นใจได้อย่างไรว่าพ่อแม่จะปลอดภัยแล้วเตวิชจะไม่ต้องออกหน้าแทนจนโดนรุมยำเละอีก เสี่ยเสรีมันไม่ใช่คนชั่วธรรมดา แต่เป็นคนชั่วที่มีอำนาจในมือ"รอให้หายก่อนเตจะไปเอาคืนพวกเหี้ยนั่น""ไม่ได้ ! สู้อิทธิพลมันไม่ไหวหรอก ขืนไปยุ่งกับพวกมันจะตายเปล่า""แล้วจะให้ทำไง เจ็บตัวฟรีงี้เหรอ ถ้ามันราวีไม่เลิกพี่มิ้งค์จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง เตเคยได้ยินเพื่อนที่ม. เล่าว่าไอ้เสี่ยนี่มันวิตถาร""แต่ถ้ามันไม่เห็นพี่มันต้องยกพวกมารุมเตอีกแน่""เราไปแจ้งความดีไหม"มาริษากลั้นเสียงสะอื้นจนจุกในอก เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมีเด็กเอ็นในร้านถูกเสี่ยเสรีทำร้ายร่างกายขณะร่วมรักเจ็บหนักถึงขั้นกระดูกร้าวแต่เอาเรื่องเสี่ยเสรีไม่ได้ คดีไม่คืบแถมย
Read more
6.มีธุระอะไร
6.มีธุระอะไรวัดใจเอาล้วน ๆ เขาก็คงจะบอกว่าไม่รู้จักเธอ มาริษาเดาว่าธีร์ทาวัตคงพูดมาแบบนั้น เพราะเธอกับเขาเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว แถมเจอกันในระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งเขาก็คงจะลืมหน้าเธอไปแล้วก็เป็นได้ แต่เมื่อกระดาษเล็ก ๆ ถูกยื่นมาตรงหน้า รับกระดาษมาแล้วก้มอ่านมันคือที่อยู่ของธีร์ทาวัตเธอดีใจจนยิ้มออกมา รีบกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกจากบริษัททันทีมาริษาเรียกรถรับจ้างให้ไปส่งตามที่อยู่ บ้านของเขาใหญ่โตเหมือนคฤหาสน์ สวนหย่อมกว้างขวางจนต้องนั่งรถเข้าไปกว่าจะถึงตัวบ้าน เพราะถ้าเดินไปก็คงใช้เวลานาน พอมาถึงหน้าประตูแม่บ้านอายุราวสี่สิบปลายยืนรอรับ มาริษาถูกสั่งให้เดินตามเข้าไปในห้องห้องหนึ่งแล้วนั่งรอที่โซฟาอย่างเงียบ ๆ ผ่านไปราวสิบนาทีประตูก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงสแล็กรีดจนเนี้ยบไร้รอยยับเสียงฝีก้าวของธีร์ทาวัตทำให้มาริษาหัวใจเต้นตุบ ๆ เขาเดินมานั่งตรงข้ามในท่าไขว่ห้างปรายตามองเธอ"มีคนบอกว่าคุณอยากพบผม""ค่ะ""มีธุระอะไร""หนูมีเรื่องรบกวนเสี่ย อยากให้เสี่ยช่วยบางอย่างค่ะ""เสี่ย ?"หัวเราะในลำคอเพราะถูกเรียกด้วยสรรพนามที่ไม่ชอบใจนัก และในทุกครั้งที่เธอเรียกแบบน
Read more
7.กดดัน
7.กดดันหลังจากมาริษาออกไปแล้วชยินที่ยืนรอหน้าประตูก็เดินเข้ามาในห้อง เห็นว่าใบหน้าของเจ้านายหนุ่มประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ สร้างความประหลาดใจให้เป็นอย่างยิ่งเขาไม่ค่อยเห็นเจ้านายยิ้ม นานแล้วที่ธีร์ทาวัตไม่ยิ้มเลย หลายปีที่ผ่านมามักจะทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา หากเดาไม่ผิดสาเหตุทั้งหมดคงเป็นเพราะผู้หญิงที่เดินออกไปเมื่อครู่ แต่ถึงธีร์ทาวัตจะยิ้มได้ชยินกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าใดนัก"คุณธีร์อารมณ์ดีอะไรเหรอครับ""เปล่านี่""เธอมาหาคุณธีร์เพราะเรื่องเสี่ยเสรีเหรอครับ""อืม ส่งคนไปตามดูหน่อย""ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้จัดการได้เลยไหมครับ""ดูอย่างเดียวก็พอ ถ้าไม่หนักหนาก็ไม่ต้องช่วยอะไรทั้งนั้น""คุณธีร์กำลังกดดันเธออยู่เหรอครับ เอ่อ...ขอโทษครับผมปากมากเกินไป"พอเห็นสายตาดุดันที่มองมา ชยินจำต้องหยุดคำพูดของตัวเองไว้เพียงเท่านั้นแล้วถอยกลับไปยืนประสานมือก้มหน้าที่มุมห้อง มองดูควันอ้อยอิ่งที่ธีร์ทาวัตกำลังพ่นออกจากปาก บุหรี่มวนนั้นถูกบดลงกับที่เขี่ยบุหรี่จนควันมอด หลับตาลงช้า ๆ เอนศีรษะหนุนพ
Read more
8.คิดว่าจะปลอดภัยไหม
ที่หน้าประตูแม่บ้านคนเมื่อวานยืนรออยู่ เธอคือแก้วตาหรือที่ธีร์ทาวัตชอบเรียกสั้น ๆ ว่าป้าแก้ว ทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่นานแล้วจึงสนิทสนมกับธีร์ทาวัตเป็นพิเศษ เขาไม่เคยมองว่าแก้วตาเป็นคนรับใช้แต่มองเหมือนเป็นญาติสนิทอีกคน"เชิญค่ะ คุณธีร์รออยู่"แก้วตาพูดด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมเดินนำเข้าไปข้างใน ส่วนชยินเดินตามหลังไปติด ๆ เมื่อไปถึงหน้าห้องหนึ่งชยินก็รีบเดินเร็ว ๆ มาเปิดประตูให้ ด้วยความที่ไม่ชินมาริษาก้มศีรษะให้เขาอีกตามเคยธีร์ทาวัตมองอยู่ ชยินทำหน้าที่สำเร็จแล้วก็เดินออกไป เธอเข้ามานั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับชายหนุ่ม ส่วนเขาเลื่อนระดับสายตาจากใบหน้างามลงมองมือบอบบางที่กุมอยู่หน้าตักอย่างเกร็ง ๆ ไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก นึกในใจว่าจำเป็นต้องกลัวขนาดนั้นเชียว ?"อย่าก้มหัวให้ใครง่าย ๆ แบบนั้น""คะ ?"เขาคงจะหมายถึงตอนที่มาริษาก้มหัวให้ชยิน เธอทำเหมือนว่าเกรงอกเกรงใจมากเกินเหตุ"เข้าใจแล้วค่ะ"  ที่ทำไปแค่ทำตามมารยาท ชยินอายุน่าจะพอ ๆ กับพ่อของเธอ เธอให้เกียรติคนอายุมากกว่าผิดตรงไหน"วันนี้คงมีคำตอบแล้ว""หนูรั
Read more
9.จะดีเหรอ
9.จะดีเหรอ"หนูจะไม่ทิ้งค่ะป้าแก้ว"สุดท้ายมาริษาก็แพ้เสียงในหัว เธอไม่อยากโอนอ่อนผ่อนตาม ถึงจะรู้ว่านี่เป็นคำสั่งของเขาแต่เธอก็ควรมีสิทธิ์เลือกว่าจะทิ้งหรือไม่ทิ้ง เพราะของเหล่านี้มันเป็นของที่เธอซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง"จะดีเหรอคะ""หนูเสียดายของค่ะ เดี๋ยวหนูพูดกับคุณธีร์เอง จะไม่ทำให้ป้าแก้วลำบากแน่นอน"เข้าใจว่าผู้หญิงของคุณธีร์จะมาใส่เสื้อผ้าราคาถูกซอมซ่อแบบนี้ไม่ได้ แต่แค่ไม่อยากทิ้งในตอนนี้ คิดว่าถ้าหากไม่ได้หยิบมาใส่เก็บไว้ก่อนก็ยังดี ของทั้งหมดใช้เงินจากการทำงานพิเศษซื้อมาไม่ได้แบมือขอพ่อแม่เห็นทีไรก็ภูมิใจทุกครั้ง"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ที่นี่ทานมื้อค่ำหกโมงเย็น ถ้าวันไหนคุณธีร์อยู่คุณมิ้งค์ลงไปทานอาหารให้ตรงเวลาด้วยนะคะ""ขอบคุณค่ะ"หลังจากแก้วตาออกไปแล้วก็จัดการนำเสื้อผ้าของตัวเองพับเก็บในตู้อีกครั้ง เกือบจะเก็บของเสร็จอยู่แล้วแท้ ๆ  เสียงเปิดประตูทำให้ต้องหยุดมือ หันกลับไปมองเห็นว่าคนที่เดินมาหยุดอยู่กลางห้องคือธีร์ทาวัต"คุณไม่ยอมรับเสื้อผ้าที่ผมจัดไว้ให้เหรอ""หนูไม่ได้บอกว่าไม่ยอมรับค
Read more
10.คนอื่นหมายถึงใคร
10.คนอื่นหมายถึงใครพอเดินมาที่ชั้นล่างเห็นธีร์ทาวัตนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารวางเรียงรายมากมายเสียจนกินอิ่มได้ทั้งหมู่บ้าน มาริษาเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ เขา กวาดมองไปรอบ ๆ พบว่าข้าวถูกตักใส่จานรอไว้เพียงสองที่เท่านั้น"แล้วคนอื่น ๆ ล่ะคะ""คนอื่นหมายถึงใคร""ญาติของคุณธีร์""ตายหมดแล้ว"ที่แท้ธีร์ทาวัตก็เหลือตัวคนเดียว เพราะมีแค่ตัวคนเดียวก็เลยไม่ห่วงความเป็นความตาย เขาใช้ชีวิตโดดเดี่ยวแบบนี้มานานเท่าไรแล้วมาริษายังนึกสงสัย หรืออาจจะเป็นเพราะความเหงาเขาจึงอยากได้เธอมาอยู่เป็นเพื่อน แล้วทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นเธอล่ะ ผู้หญิงสวยข้างตัวเขามีมากมายถมเถไป  เธอจ้องเขาไม่วางตาเพราะคิดถึงฉากที่ถูกฉวยโอกาสแล้วนึกโมโห อับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าทำกับเธอแบบนี้มาก่อนและที่สำคัญเธอไม่สามารถต่อต้านหรือขัดขืนได้เลย ในช่วงเวลาที่เขาล้วงลึกเข้าไปร่างกายมันดันอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงเหมือนว่าสมยอม"เป็นอะไรไปทำไมไม่กิน ถ้าอาหารไม่ถูกปากเดี๋ยวสั่งแม่บ้านเปลี่ยนใหม่ให้ทั้งโต๊ะ""ไม่ใช่นะคะ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status