เหนือการควบคุมของใจ

1

แขกวีไอพี

"เสี่ยเสรีมาอีกแล้วมิ้งค์"

เจนจิราดึงแขนมาริษาเข้าไปในซอกตึก ก่อนหน้านั้นแอบได้ยินว่าเสี่ยเสรีคุยกับผู้จัดการให้หาผู้หญิงเข้าไปในห้องส่วนตัว จึงรีบมาเตือนมาริษาล่วงหน้า

มาริษาเป็นผู้หญิงสวยใบหน้าจิ้มลิ้ม รูปร่างบอบบาง อกเป็นอก เอวเป็นเอว เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ปลายผมลอนโดยธรรมชาติ อายุของเธอเพียงแค่ยี่สิบสาม เป็นเด็กจบใหม่เพิ่งเข้าทำงานที่ไนต์คลับได้เพียงสองอาทิตย์

ความโชคร้ายของมาริษาคือดันไปเตะตาเสี่ยเสรีเข้า เพราะความสวยจึงทำให้ถูกหมายปอง เธอเองก็คิดหนัก ใจหนึ่งกลัวแต่อีกใจยังอยากหาเงินที่นี่ต่อ ยิ่งเป็นสถานที่อันตรายกลิ่นเงินก็ยิ่งหอมหวาน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไนต์คลับนี้เงินดีมาก  แค่มาทำงานได้สองอาทิตย์มาริษาได้ทิปจากแขกไปแล้วไม่ต่ำกว่าสามหมื่น  

ที่เลือกทำงานที่นี่ก็แค่คั่นเวลา ก่อนหน้านั้นสมัครงานทิ้งไว้หลายที่และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะถูกเรียกตัวไปสัมภาษณ์ในอีกไม่ช้า ระหว่างรองานประจำจึงมาทำงานเป็นเด็กชงเหล้าไปก่อน ดีกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปวัน ๆ เพราะชีวิตจำเป็นต้องกินต้องใช้ เพียงแค่มีรูปร่างและหน้าตาที่สะสวยก็สามารถเข้าทำงานที่นี่ได้ รายละเอียดงานที่ทำก็ไม่ได้ยุ่งอยากเหมือนงานออฟฟิศ 

แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกขัดใจตลอดคือต้องคอยตามใจแขก ต้องรับมือกับพวกบ้ากามชอบลวนลาม และเสี่ยเสรีก็เป็นหนึ่งในรายชื่อที่สาว ๆ ในไนต์คลับลิสเอาไว้

"มาอีกแล้วเหรอพี่ เมื่อวานก็มา วันก่อนนู้นก็มา"

"มาเพราะมีเป้าหมายไง ระวังตัวไว้ก็ดีนะมิ้งค์ พี่เคยรับงานเสี่ยเสรีครั้งนึง คืนนั้นพี่เกือบตายโชคดีที่รอดมาได้ แต่เสี่ยก็ให้ค่าทำขวัญมาเยอะแหละ ถึงจะเยอะแค่ไหนก็ไม่คุ้มหรอก ถ้าเขาพลั้งมือฆ่าเราก็คงไปเรียกร้องอะไรกับใครไม่ได้ คนนี้เขาเส้นใหญ่"

งานที่เจนจิรารับหมายถึงงานอย่างว่า นอกจากคอยดูแลลูกค้าแล้วยังรับงานเอนเทอร์เทนแบบวีไอพีถึงเตียง เสี่ยเสรีมีรสนิยมทางเพศรุนแรงกว่าคนปกติหลายเท่า เป็นประเภทชอบซาดิสต์เห็นความเจ็บปวดของคู่นอนเป็นเรื่องสนุก

ครั้งที่แล้วเจนจิราเคยถูกเรียกให้เข้าไปบริการแบบส่วนตัว กว่าจะผ่านคืนนั้นมาได้ก็สะบักสะบอม ยังดีที่เสี่ยเสรีให้เงินมาก้อนหนึ่งไว้เป็นค่ารักษาตัว แต่ถึงอย่างนั้นเจนจิราก็ยังมองว่าไม่คุ้มเอาเสียเลย ความโหดร้ายในห้องเชือดทำให้หวาดผวามาจนถึงทุกวันนี้

"มิ้งค์เป็นแค่เด็กชงเหล้าไม่ได้รับงานวีไอพีแบบพี่เจน ผู้จัดการก็คงจะเซฟมิ้งค์อยู่มั้ง"

"เรื่องนั้นพูดยาก ใคร ๆ ก็กลัวอิทธิพลกันทั้งนั้น คนเราพอมันเห็นเงินก็ทำได้ทุกอย่างแหละ ถ้าเสี่ยเสรีถูกใจใครแล้วรอดยาก ถึงไม่รับงานก็ต้องระวังตัวนะ ด้านมืดของจิตใจคนมันน่ากลัว เกิดวันดีคืนดีมันส่งคนมาฉุดเราจะทำยังไง"

จริงอย่างที่เจนจิราบอก ไม่ว่าใครพอถูกอำนาจเงินครอบงำก็ทำเรื่องชั่วได้ทั้งนั้น มาริษารู้สึกขอบคุณเจนจิราที่มีน้ำใจเป็นห่วง ฟังคำเตือนรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์เอาไว้ก็ไม่เสียหายเผื่อว่าจะได้หาทางหนีทีไล่ได้ทัน

"ถ้าไม่เอ็นดูไม่เตือนนะบอกเลย ระวัง ๆ"

เจนจิราเตือนอีกครั้ง ก่อนจะดันยกทรงให้นมซิลิโคนดีดเด้งขึ้นมาแล้วสางผมเผ้าให้เข้าที่เข้าทรง

"ขอบคุณที่เตือนนะพี่"

"งั้นพี่ไปเข้างานก่อน"

สาวรุ่นพี่เดินกลับเข้าไปในห้อง VIP02 ซึ่งอยู่ติดกันกับห้องของเสี่ยเสรี ส่วนมาริษาเดินไปที่เคาน์เตอร์เอาบิลไปวางให้แคชเชียร์ จังหวะนั้นผู้จัดการไนต์คลับเดินเข้ามาหา

"มิ้งค์รับงานห้อง VIP03"

เป็นอย่างที่เจนจิราพูดไว้ไม่มีผิด เสี่ยเสรีชี้เอามาริษาเข้าไปบริการ เธอยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามกลับ

"ลูกค้าในห้องนั้นเป็นใครเหรอคะผู้จัดการ"

"ปกติเป็นใครก็ไม่ควรถามนะ ทำงานบริการมันก็ต้องเจอลูกค้ามากหน้าหลายตาอย่างนี้แหละ นี่คงไปฟังเจ้าพวกที่อยู่ก่อนมาเยอะล่ะสิ"

เรื่องของเสี่ยเสรีจากปากรุ่นพี่ก็รู้มาไม่น้อย มีใครบ้างไม่รู้ว่าเสี่ยเสรีชอบทำร้ายผู้หญิง ด้วยเหตุนี้เองมาริษาจึงหวาดกลัว

"เสี่ยเสรีลูกค้าประจำน่ะ ไม่มีอะไรหรอกก็แค่ทำหน้าที่ชงเหล้าของเธอไป เธอไม่ได้รับงานวีไอพีไม่ใช่เหรอ"