Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

"ไม่กลัวค่ะ เอ๋ยก็มีมือมีเท้าเหมือนกันถ้าเธอทำร้ายเอ๋ยกับคุณยายเอ๋ยก็สู้กลับไม่โกงหรอกค่ะ" หากเป็นผู้หญิงเหมือนกันเธอไม่กลัวและคิดว่าตัวเองสู้ได้แต่ถ้าผู้ชายนั่นอาจจะเจ็บตัวไปแล้วแต่ตาก็สอนเธอสู้กับผู้ชายว่าทำยังไงจะทำให้ตัวเองปลอดภัย“พี่ดีใจนะที่หนูเอ๋ยสู้คนแต่ถ้าเจอผู้ชายหนูเอ๋ยจะทำแบบนี้ไม่ได้นะครับมันอันตรายเพราะเขาแรงเยอะกว่าหากเกิดอะไรขึ้นเราจะเจ็บตัว” คีรีภัทรเอ่ยเตือนคนเก่งของเขาและคิดถึงวันที่เจอกับทาวัฒน์ที่จะทำร้ายเธอ“เอ๋ยรู้ค่ะ แต่ตาบอกว่าจุดอ่อนของผู้ชายมีที่เดียวก็ให้จัดการตรงนั้นเลยค่ะ” ลิปการ์พูดแล้วยิ้มเขินเมื่อพูดถึงจุดอ่อนของผู้ชายที่ตาบอกว่าถ้าเตะผ่าหมากกลางเป้าได้ก็ใส่เต็มแรงและถ้าฉุกเฉินจริงก็บีบไข่มันให้แตกไปเลย“หนูเอ๋ยรู้มั้ยว่าตรงนั้นมันเป็นทั้งจุดอ่อนและจุดแข็งขอผู้ชายนะครับ หึหึๆๆ..” ชายหนุ่มพูดแล้วมองใบหน้าหวานซับสีเลือดขึ้นก็หัวเราะขลุกขลักในลำคอ“พี่คีย์..” ลิปการ์ค้อนเขาก่อนจะยกยาดมขึ้นมาดมตอนนี้ไม่ได้อยากอาเจียนแต่มันเวียนหัววูบโหวงในท้องเพราะอาเจียนออกไปหมด“หนูเอ๋ยหลับตาสิครับแล้วมันจะดีขึ้น” ชายหนุ่มรั้งร่างเล็กมาพิงอกแกร่งของเขาเพื่อให้เธอได้พักส

“ไม่ค่ะ ถ้าคุณไม่ช่วยก็อย่ามาว่าฉันร้ายก็แล้วกัน” ในเมื่อสามียังยืนยันคำเดิมเธอก็จะทำตามที่ตัวเองคิดไว้“ผมก็ไม่อยากจะร้ายเหมือนกัน และคุณคงไม่รู้ว่าถ้าผมร้ายจะเป็นยังไงใช่มั้ย” ชาคริตพูดเสียงต่ำมอภรรยาที่คิดว่าเหนือเขาและคราวนี้เขาไม่ยอมอีกแล้วต่อให้แตกหักกันเขาก็จะทำ“ทำไม คุณจะทำอะไรฉัน กล้าหรือไง” ทิติพรยิ้มเยาะสามีผิดจากก่อนหน้านั้นที่เธอเอาอกเอาใจปรนเปรอเขาอย่างถึงพริกถึงขิง“งั้นไปถามพ่อของคุณดูสิ และบอกท่านด้วยว่าผมเอาจริง”“มีอะไรทำไมฉันต้องไปถามคุณพ่อ บอกฉันมานะคุณชา” ทิติพรถามสามีเสียงดังขึ้นเพราะเธอไม่ชอบเป็นรองใคร“ถ้าคุณไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนที่บ้านของคุณแม่ที่พิษณุโลกความลับนี้ก็จะอยู่กับผมไปจนตายแต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นไม่ใช่แต่ครอบครัวของเราแต่ครอบครัวของคุณด้วยที่จะอับอาย” ในเมื่อเธอขู่เขาได้ เขาก็มีไม้ตายขู่ได้เช่นกัน“ก็ได้ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ในเมื่อเขาไม่ช่วยลูกสาวเธอก็จะช่วยเองและยังมีพ่อแม่ที่คอยช่วยเธออีกแรงก่อนจะลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นสองด้วยความโกรธสามีและอยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรที่เขาบอกว่าอาจจะทำให้ครอบครัวอายชาคริตมองตามภรรยาแล้วถอนหายใจเขาคิดว่าคราวนี้อาจจะได้แตกหัก

“งั้นก็ฟ้องเลย และผมจะให้คุณเท่าที่ผมให้ได้เท่านั้นนะพรแล้วไม่ต้องเอาพ่อกับพี่ชายของคุณมาขู่ กว่าผมจะมาอยู่จุดนี้ได้คุณคิดเหรอว่าผมพึ่งพาอำนาจบารมีของพ่อคุณคนเดียว ผมก็มีพรรคพวกเพื่อนฝูงมากมายที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมานานและคุณจะทำอะไรก็คิดให้ดีละกันพร ผมขอตัวทำงานนะ” ชาคริจพูดจบก็ไล่ภรรยาที่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ“นี่คุณกล้าไล่ฉันเหรอชาคริต มันจะมากเกินไปแล้ว เพราะอีนังลูกคนใช้มันได้แต่งงานกับคนรวยใช่มั้ยคุณถึงได้ทำแบบนี้ ก็ได้ จะเอาแบบนี้ก็ได้แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ทิติพรพุดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานของสามีราวกับพายุด้วยความโกรธและไม่สนใจคำเตือนของพ่อแม่ที่บอกว่าให้ใช้สติเพราะตอนนี้ความโกรธเจ็บใจแค้นใจมันบดบังสติอันน้อยนิดของเธอจนหมดสิ้งและโทษทุกคนแต่ไม่โทษตัวเองชาคริตมองตามภรรยาแล้วถอนหายใจความอดทนของเขามันมาถึงที่สุดแล้วอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดเพราะที่ผ่านมาเขาก็กลายเป็นลูกอกตัญญูที่เห็นคนอื่นดีกว่าพ่อแม่ เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเด็กเอ๋ยกลัวจะทำให้ครอบครัวของเขามีปัญหาและเห็นหน้าทีไรทำให้เขารู้สึกผิดทุกครั้งที่ทอดทิ้งอรพินขณะกำลังท้องและพ่อแม่ของเขาก็ดูแลหลานดีอยู่แล้วจึงไม่ย

"แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆนังเอ๋ย บ้าๆๆ ยอมให้เขาจูบได้ยังไง" ลิปการ์พูดคนเดียวแล้วหน้าแดงเขินตัวเองและเขาก็ขยันหยอดจนเธอหวั่นไหว"ก๊อกกๆๆ..""หนูเอ๋ยเสร็จหรือยังครับ" คีรีภัทรเห็นคนป่วยเข้าห้องน้ำนานแล้วไม่ออกมาสักทีจนกระทั่งแต๋วยกอาหารมาให้เขาจึงเอาไปวางที่โต้ะตรงระเบียงก่อนจะมาเคาะประตูห้องเรียกคนป่วย"ยะ ยังค่ะ" ลิปการ์สะดุ้งเสียเคาะประตูเพาะเธอกำลังคิดเพลินๆ“พี่รออยู่หน้าประตูนะครับ” เสียงห้าวบอกคนป่วยที่คงจะเขินเขาถึงได้ไม่ยอมออกจากห้องน้ำ“ค่ะๆ..” ลิปการ์ตอบเขาแล้วล้างหน้าและเช็ดตัวลวกๆเพราะวันนี้เธอนอนอยู่ในห้องทั้งวันเมื่อเสร็จแล้วก็ทำธุระส่วนตัวก่อนจะดูแลความเรียบร้อยของตัวเองและยืนปั้นหน้านิ่งใส่กระจกจนคิดว่าพร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาแล้วก็เดินไปเปิดประตูเห็นเขายืนรออยู่“กินข้าวก่อนครับ แล้วหนูเอ๋ยจะได้กินยา” คีรีภัทรรออยู่แล้วพอคนป่วยเปิดประตูเขาก็ประคองเธอไปนั่งที่ระเบียงที่เขายกอาหารมาวางไว้รอคนป่วย“เอ๋ยยังไม่หิวเลยค่ะ” ลิปการ์พูดเบาๆแล้วเมินหน้าหนีดวงตาคมเข้มแพรวพราวที่มองเธอราวกับจะกลืนกิน“ไม่หิวก็ต้องกินครับ ไม่งั้นก็ไม่หายแต่พี่ยินดีดูแลหนูเอ๋ยนะครับ” บุรุษพยาบาลจำเป็นพูดแ

“ถึงเอ๋ยจะไม่มีพ่อแต่เอ๋ยมีแม่มีปู่ย่าตายายที่รักเอ๋ยไม่ใช่เหรอลูก อีกอย่างคนบ้านนั้นก็ไม่มีใครรังเกียจเอ๋ยและพวกเราเลยลูก” ยายน้อมลูบศีรษะของหลานสาวเบาๆด้วยความรักใคร่“เอ๋ยไม่ได้คิดมากนะคะยาย แค่พูดเปรียบเทียบเฉยๆ สำหรับเอ๋ยไม่ได้สนใจอยู่แล้วเพราะเอ๋ยไม่ได้อยู่ในสังคมไฮโซเอ๋ยกลัวจะทำให้ครอบครัวของคุณย่าฉายพลอยเสียชื่อไปด้วยมากกว่าค่ะ”“อย่าเพิ่งไปคิดมากเลยลูก ตอนนี้มันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะคุณหญิงท่านและคุณกานต์คุณกรองคุณกรณ์คุณอายและทุกคนไม่ได้รังเกียจเอ๋ยและคุณคีย์เขาก็เต็มใจแต่งงานกับเอ๋ยไม่มีใครรังเกียจเอ๋ยทุกคนให้เกียรติครอบครัวของเราแม้กระทั่งตายายก็ยังได้รับเกียรติด้วย ยายเชื่อว่าความดีกตัญญูรู้คุณของเอ๋ยจะทำให้เอ๋ยมีความสุขลูก” ยายน้อมพูดกับหลานสาวที่กังวลเรื่องฐานะหน้าตาและชื่อเสียงของคุณหญิงฉายฤดีกับครอครัว“ค่ะยาย” ลิปการ์ยิ้มให้ยายแล้วกินขนมจีนน้ำยาฝีมือยายจนหมดถ้วยก่อนจะเอาไปล้าง “เย็นนี้ยายทำเมนูอะไรคะ”“คุณหญิงท่านอยากกินน้ำพริกกะปิน่ะ ยายก็เลยจะทำน้ำพริกกะปิไข่ชะอมกับผักสดปลานึ่งและปลาทอดสมุนไพรน่ะ”“ดีค่ะยาย เอ๋ยก็อยากกินพอดีแล้วทำไข่เจียวเพิ่มด้วยค่ะ”จากนั้นสอง