Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

“ไม่ไกลครับ จากนี่ไปก็หกสิบกว่าโลก็ประมาณครึ่งชั่วโมงครับ” สรชัยตอบนายหญิงที่มองด้านนอกรถอย่างสนใจ“มีใครอยู่บ้านบ้างพี่สร” คีรีภัทรถามศรชัยเขาคิดว่าญาติพี่น้องของตายายน่าจะมากันเยอะแน่“ก็หลายคนอยู่ครับ” สรชัยตอบแล้วยิ้มเพราะว่าหลายคนของเขาเกินสิบคนเพราะญาติอยากเห็นหลานสะใภ้นายหัวเหลียงกับนายแม่ปันตาจากนั้นคีรีภัทรก็เล่าให้ว่าที่เจ้าสาวฟังว่าตายายเขามีญาติพี่น้องเยอะและยังมีเพื่อนๆของท่านที่มักจะนัดกินข้าวดื่มกาแฟคุยกันตามประสาคนแก่ขี้เหงาเพราะลูกหลานต่างก็ไปทำงานจนกระทั่งถึงบ้านของนายหัวเหลียงที่อยู่ริมถนนใหญ่มีสวนปาล์มสวนยางล้อมรอบบ้านหลังใหญ่และมีตึกสามชั้นอยู่ห่างจากบ้านไปห้าสิบเมตรชั้นล่างเป็นออฟฟิศห้องกระจกล้อมรอบชั้นสองเป็นห้องทำงานของสรชัยกับยงยุทธและห้องรับรองแขกห้องประชุมส่วนชั้นสามเป็นห้องเก็บรังนกมีระเบียงล้อมรอบพร้อมกับกล้องวงจรปิดป้องกันความปลอดภัยและเดือนหน้าก็จะเก็บรังนกแล้วและคนที่จะเข้าได้มีแค่สามคนคือคีรีภัทร ยงยุทธและสรชัยส่วนคนอื่นไม่มีใครมีสิทธิ์ขึ้นไปชั้นสามและหน้าบ้านของนายหัวที่สร้างมุขเพิ่มสำหรับหนั่งเล่นคุยกันกับเพื่อนหรือทานอาหารตอนนี้มีคนนั่งอยู่เต็ม“มี

พนักงานทั้งสี่ก็มองตามหลังเจ้านายกับนายหญิงที่เดินไปขึ้นรถต่างก็คิดเหมือนกันว่าทั้งสองเหมาะสมกันมากและนายหญิงก็ไม่หยิ่งยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นกันเองต่างจากรันดาที่อยากเป็นเมียนายคีย์ที่ที่ผู้ชายไม่ได้สนใจแต่ทำตัวเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้“ฉันว่าแล้วนายหญิงต้องสวยน่ารัก แล้วแบบนี้คนที่ปั๊มจะไม่ดิ้นเหรอพี่ยาตา” ส่าหรีชมนายหญิงและพูดถึงรันดาที่ชอบนายคีย์แต่เขาไม่ได้ทีท่าทีจะสนใจหากรู้ว่านายคีย์พานายหญิงมาคงอกแตกตายแน่“จะเหลือเหรอสาหรี ฉันอยากรู้นักว่านางจพะทำยังไงอุตส่าห์เฝ้าปลาย่างมาตั้งนานสุดท้ายไม่ได้กิน” วินนาพูดแล้วยิ้มและสมน้ำหน้ารันดาที่พลาดโอกาสเป็นหลานสะใภ้นายหัวเหลียงกับนายแม่ปันตาเศรษฐีเมืองพังงา“แต่นางมีแบล็คดีนะ ขนาดทำงานไม่ได้เรื่องยังไม่ถูกไล่ออกเลย” ส่าหรีอดหมั่นไส้รันดาไม่ได้ทั้งที่ไม่ได้ทำผลงานอะไรเลยแต่กลับได้เป็นผู้จัดการปั๊มน้ำมัน“พวกเราทำงานกับนายคีย์มานานน่าจะรู้ว่านายคีย์จริงจังเรื่องานมากแค่ไหน ไปๆแยกย้ายกันกลับบ้านดีกว่า” ยาตาไม่ได้คิดเหมือนเพื่อนร่วมงานเพราะรันดาเป็นหลานสาวของเพื่อนนายหัวเหลียงทำให้นายคีย์ไม่อยากทำอะไรหักหน้าบังต้อยและที่ย้ายไปเป็นผู้จัดการปั๊มก็น่า

“ก็ตามที่เราได้ข่าวมาครับ รันดาออกไปเวลาสี่โมงเย็นทุกวันแล้วโยนงานให้ผู้ช่วยทำและวันนี้ก็ออกไปก่อนจะอ้างว่าไปทำธุระให้ตาของเธอ ผมเลยให้ผู้ช่วยของรันดาขึ้นตำแหน่งผู้จัดการแทนและพรุ่งนี้ให้มาคุยที่บ้านครับ” ข่าวของคีรีภัทรก็คือเรื่องรันดาไปมาหาสู่กับนายหัวโอภาสที่ตาของเขาก็รู้เช่นกัน“คีย์ก็จัดการไปตามสมควรเถอะลูก หากบังต้อยจะเชื่อหลานสาวก็คงต้องปล่อยเขาเพราะทุกคนทำงานรับเงินเดือนเหมือนกันจะมาเอาเปรียบกันแบบนี้ไม่ได้” นายหัวเหลียงพูดกับหลานชายเพราะท่านไม่เคยเอาเปรียบลูกน้องและไม่ชอบใช้เส้นสายแต่ครั้งนี้เห็นแก่เพื่อนที่มาขอให้หลานสาวทำงานท่านจำต้องให้หลานชายรับไว้จากนั้นทั้งสี่ก็คุยกันต่ออีกพักใหญ่แล้วคีนีภัทรกับลิปการ์ก็ไปอาบน้ำเพื่อพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้ทั้งสองจะไปเที่เกาะปันตาหลังจากจัดการเรื่องของรันดาเสร็จ หลังจากอาบน้ำเสร็จลิปการ์ก็โทรหาย่าและยายเล่าให้ท่านฟังว่าตายายของคีรีภัทรใจดีมากทั้งสองท่านต้อนรับเธอดีมากรวมถึงญาติๆของท่าน ทำให้คุณสิรามนกับตายนต์ยายน้อมเบาใจพอวางสายก็นอนเล่นคุยไลน์กับเพื่อนและทุกคนก็บอกว่ารอของฝากจากพังงาเมื่อวางสายจากเพื่อนก็ปิดไฟนอนหลับไปด้วยความเหนื่อยส่วน

“เอ่อ ตาคีย์ว่ายังไงบ้างลูก” นายแม่ปันตาตกใจเมื่อได้ยินเสียงของรันดา“นายแม่กับนายหัวก็รู้เห็นเป็นใจให้นายคีย์ไล่รันดาออกจากงานใช่มั้ยคะ” รันดาหยุดเดินแล้วหันถามนายแม่ที่หยุดเดินห่างจากเธอไม่ถึงสองเมตรด้วยความไม่พอใจ“เรื่องงานทั้งหมดตาคีย์เป็นคนดูแลจัดการ นายแม่กับนายหัวไม่รู้เรื่องเลยและเรื่องที่ตาคีย์ให้รันดาออกจากงานมันต้องมีเหตุผลไม่ใช่ว่าเป็นเจ้าของแล้วจะมาไล่พนักงานออกง่ายๆได้ยังไงกัน” นายแม่ปันตาพูดอย่างใจเย็นมองหลานสาวขอบังต้อยด้วยความเห็นใจ“นายแม่ไม่ช่วยรันดา ทั้งที่รันดาดูแลนายแม่กับนายหัวมาตลอดทำไมไม่ช่วยรันดา ทำไมคะ..” รันดาเดินไปหานายแม่ปันตาด้วยท่าทีคุกคาม“รันดา” นายแม่ปันตามองรันดาที่เดินมาหาท่านท่าทีขึงขังจึงเดินถอยหนี“คุณยายคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ลิปการ์เดินมาพอดีก็หยุดยืนข้างนายแม่ปันตา“ไม่มีมีอะไรลูก ยายคุยกับรันดาเขาน่ะ”“มีสิ ทำไมจะไม่มีเพราะแกคนเดียว แกคนเดียวทำให้นายคีย์ไม่สนใจฉัน” รันดาชี้หน้าลิปการ์ที่เดินมายืนข้างนายแม่ปันตาเพราะผู้หญิงคนนี้จะแต่งงานกับคีรีภัทร“รันดาพูดเกินไปแล้วนะ เรื่องงานมันไม่เกี่ยวกับหนูเอ๋ยเลยอย่าพาลไปทั่วสิ” นายแม่ปันตาพูดเสียงแข็

“ถ้าขึ้นเรือบ่อยๆพอชินแล้วก็หาย ตอนนี้หนูเอ๋ยไปล้างหน้าก่อนพี่นุ้ยตั้งโต้ะอาหารรอแล้วครับ” ชายหนุ่มบอกว่าที่เจ้าสาวของเขาที่ตอนนี้หน้าตาดูสดใสขึ้น“กว่าเอ๋ยจะชินก็คงได้อ้วกแตกหลายรอบแน่ค่ะ” ลิปการ์พูดกับเขาก่อนจะเดินไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าทำธุระส่วนตัวคีรีภัทรนั่งรอลิปการ์ที่โซฟาไม้และแอบคิดเล่นๆว่าพายุน่าจะมานะเย็นนี้จะได้ค้างที่เกาะมีเวลาได้อยู่กับว่าที่เจ้าสาวและอดคิดถึงเรื่องของรันดาไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ร้ายจริงและยังคบค้ากับนายหัวโอภาสอีกเขาไม่ไว้ใจทั้งสองและคงไม่ให้เข้าใกล้ยายเพราะท่านแก่แล้วจึงต้องจัดหาคนมาดูแลป้องกันไว้ก่อน“เสร็จแล้วค่ะ” ลิปการ์เดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นเขานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่เปิดผ้าม่านทิ้งไว้ให้ลมพัดเข้ามา“ครับ” คีรีภัรทยิ้มให้คนตัวเล็กก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากบ้านพักหลังเล็กตรงไปบ้านของยงยุทธเพื่อทานอาหารกลางวัน“ที่นี่เหมือนหมูบ้านเลยนะคะ” เธอเคยไปเที่ยวเกาะล้านที่มีแต่โรงแรมและรีสอร์ต เกสต์เฮ้าส์ร้านอาหารเต็มไปหมดเพราะเป็นเกาะท่องเที่ยวต่างจากที่นี่ที่มีบ้านพักหลายหลังและบ้านพักของยงยุทธต่างจากหลังอื่นมีสองชั้นเพราะชั้นบนเอาไว้เก็บรัง