All Chapters of นางบำเรอขัดดอก: Chapter 21 - Chapter 30

หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็ตวัดสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ เธอป่วยและบอบช้ำขนาดนี้เขายังจะทำร้ายเธออีกหรือ เขามันซาตานชัดๆ“คิดอะไรอยู่ ตัวมีแต่รอยแผลฉันเอาเธอไม่ลงหรอก”“ก็คุณไม่ใช่หรือยังไงที่เป็นคนทำรอยบ้าๆ พวกนี้บนตัวของฉัน”“ถอดมันซะ อย่าให้ฉันต้องพูดมาก”“แต่วันนี้หนูขอไม่ทำได้ไหม” เธอพูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาพร้อมกับน้ำตาคลอชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็จะชูมือพร้อมกับบางอย่างขึ้นมาให้เธอดู “เธอคิดบ้าอะไร ฉันกำลังจะทายาให้เธอ” เมื่อเธอรู้สาเหตุที่เขาสั่งให้เธอทำ ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความอาย เธอหน้าแตกอย่างนั้นหรือ “มะ ไม่ต้อง ฉันทำเองได้”“เธอทำเองไม่ได้หรอก” “หนูทำได้”“น้ำค้าง ฉันสั่ง” “โอเค ได้ค่ะ คุณอยากทำอะไรก็ตามใจคุณเลย” หญิงสาวถอดเสื้อผ้าที่คลุมร่างกายเอาไว้ ก่อนจะโชว์เรือนร่างที่เปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้า และก้าวขึ้นไปนั่งอยู่บนเตียง“นอนคว่ำหน้า ฉันจะทายาให้”เธอได้ยินดังนั้นก็ทำตามเขาอย่างว่าง่าย ‘เขาเป็นคนทำก็ต้องเป็นคนผิดชอบรอบแผลพวกนี้มันก็ถูกแล้ว’ เธอคิดอยู่ภายในใจ แต่ทว่าตัวเธอกลับแดงจนเห็นได้ชัดเจน“แตะนิดแตะหน่อยทำเป็นตัวแดง จะอายอะไร ฉันเห็นเธอมาแล้วท

ตั้งแต่วันนั้นที่เธอบอกเขาว่าต้องทำวิจัย เขาก็ไม่รบกวนเธออีกเลย มีแต่เข้ามาดูเธอบ้างเป็นบางครั้ง และไปส่งเธอไปเรียนบางครั้งเช่นเดียวกัน แต่ถ้าวันไหนเขาไม่ได้ไปก็จะมีคนขับรถคอยไปรับไปส่ง แท้จริงแล้วเธอสามารถเดินทางไปเรียนคนดียวได้ แต่เขาไม่ยอมและให้คนคอยไปรับและส่งเธอตลอด“น้ำค้าง ทางนี้ๆๆ” เอวายืนเรียกเธออยู่ใต้ตึกของคณะหญิงสาวที่รีบวิ่งและหอบของพะรุงพะรังก็รีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนของเธอ“เร็วๆ เดี๋ยวไม่ทันพรีเซนต์จบหรอก ทำไมวันนี้แกถึงมาสายขนาดนี้”“ฉันตื่นสายน่ะสิ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสามกว่าแล้ว วิจัยของฉันเกือบไม่เสร็จทันเวลา”“เกือบไปแล้ว งั้นเรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวอาจารย์ล็อคห้อง”“โอเคๆ” ทั้งสองพูดจบก็รีบพากันไปพรีเซนต์วิจัยเรียนจบในวันสุดท้ายของเทอมทันทีทั้งสองนั่งอยู่ในห้องเรียนทั้งวันจนปาเข้าไปเกือบเย็น ก่อนจะเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยความโล่งใจ“เย้ ในที่สุดก็เสร็จสักที ยัยวิจัยตัวร้าย” น้ำค้างบ่นออกมา“ใช่ เสร็จสักที ฉันจะได้ไปเที่ยวพักผ่อนแล้ว”“หื้ออ!! ไปเที่ยวอย่างนั้นเหรอ”“ก็ใช่น่ะสิ ครอบครัวของฉันรอฉันทำวิจัยเสร็จก็พากันจองตัวเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว”“ไปพักผ่

กว่าจะจบบทรักหญิงสาวก็ฟุ่บคาหน้าอกชายหนุ่มที่ในห้องน้ำไปเสียแล้ว เธอหลับไปโดยไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย แสงรุ่งเช้า สาดส่องเข้ามาที่ใบหน้าของเธอ ทำให้เธอลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าเธอแอบเผลอไปกอดเขาอีกแล้ว เธอค่อยๆ ดึงมือออกจากอกแกร่งของเขาเบาๆ แต่ทว่าสายตาของเธอกลับจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลของเขาไม่วางตา ในตอนที่เขาหลับเขาดูหล่อ และไม่มีพิษภัย ดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก แต่ทำไมทุกครั้งที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา คำพูดของเขาในบางคำมันถึงทำให้เธอเจ็บไปถึงทรวงกันนะ ถ้าเขามอบบทรักอันเร่าร้อนแบบเมื่อวานไปเรื่อยๆ เธอคงตกหลุมรักเขาได้มันอยาก มันคือสิ่งที่เธอโหยหาจากตัวเขา ความอ่อนโยนและทุกการสัมผัสของเขา เธอยอมรับตามตรงว่าชอบเอาเสียมากๆ มากกว่าครั้งก่อนๆ ที่เขาเอาแต่ทำร้ายเธอจนเธอเจ็บปวด“มองมากๆ ระวังจะไม่ได้ลงไปกินข้าว”“เฮือกกก” หญิงสาวที่รู้ตัวว่าถูกจับได้ก็รีบลุกขึ้นทันที แต่ชายหนุ่มกลับเร็วก่อนเธอยังคว้าตัวเธอเข้ามากอดเอาไว้“หนูไม่ได้แอบมองคุณสักหน่อย” เธอพูดโป้ปดคำโตออกไป“โกหกผู้ใหญ่มันบาปนะรู้ไหม” เขาพูดพร้อมใช้มือบีบจมูกของเธอเบาๆ“คุณทำอะไร อย่านะหนูเจ็บ” “หึ รีบลุกไปอาบน้ำแล้วกินข้าวเช้าซะ ฉัน

ในขณะที่หญิงสาวใบหน้าแดงระเรื่อจากชายหนุ่มจูบเธอไม่หยุด รถก็เคลื่อนตัวไปยังถนนที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานรถก็จอดนิ่งทำให้ทั้งสองต้องผละริมฝีปากออกจากกัน เมื่อเธอรู้สึกได้ว่ารถจอดสนิทก็รีบจัดแจงเสื้อผ้าของเธอและเปิดประตูออกจากรถอย่างรวดเร็ว เธอตื่นตาตื่นใจกับที่นี่เป็นอย่างมาก เขาพาเธอมายังบ้านหลังใหญ่ที่หนึ่ง เธอคิดว่าน่าจะเป็นบ้านพักตากอากาศที่ถูกตกแต่งสไตส์คอจเทจร่วมสมัย เธอวิ่งไปทั่ววิลล่าหลังนี้เพื่อดูวิวรอบๆ อย่างถือวิสาสะ มันใหญ่มากๆ วิลล่าที่นี่เป็นสองชั้นซึ่งสามารถมองเห็นวิวทะเลเมดิเตอร์เรเนียนได้แบบจุใจ แถมยังมีสระว่ายน้ำที่มองเห็นวิวทะเล แล้วยังมีมุมนอนอาบแดดดูพระอาทิตย์ตกอีกด้วย“กรี๊ดดดด สวยมาก สวยจริงๆ” เธอยิ้มออกมา ก่อนจะวิ่งไปหาคาลอสที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ เธอกระโดดกอดเขาจนเขานั้นแทบเซล้มลงไป จนเขานั้นเกือบประคองตัวเองเอาไว้ไม่ทัน“อย่าดื้อ อยู่นิ่งๆ หน่อย”“ขอโทษค่ะ คือหนูตื่นเต้นไปหน่อย”ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าพร้อมกับเดินจากไป ซึ่งหญิงสาวเห็นดังนั้นก็เดินเร่งฝีเท้าก้าวตามเขาทันทีเมื่อขึ้นไปชั้นสองก็พบห้องสองห้อง ซึ่งชายหนุ่มก็เดินเข้าไปยังห้องใหญ่ ส่วนเธอก็รีบเด

เขาผลักเธอชิดกับผนังอย่างแรง ก่อนจะเปิดน้ำจากฝักบัวไหลผ่านมารดที่ตัวของเธอ เธอไม่สามารถยื้อแย่งหรือทำอะไรได้เลย ทำไมกันนะ ทำไม่เธอถึงไม่มีทางที่จะสู้เขาได้เลย คาลอสและเธอฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในห้องน้ำ เขาจับเธออาบน้ำจนเสร็จสรรพ กว่าจะเรียบร้อยก็กินเวลาไปครึ่งชั่วโมง ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูหอบเธอมายังโต๊ะกระจกภายในห้อง ส่วนเขาก็มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวเช่นกัน“นั่งอยู่เฉยๆ แล้วก็เลิกร้องไห้ได้แล้ว” เขาพูดออกมา พร้อมกับนำไดร์เป่าผมออกมาเป่าให้เธออย่างเบามือ เมื่อเธอเห็นดังนั้นความรู้สึกของเธอมันก็ปะปนตีกันไปหมด คนบ้าอะไรเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เธอตามอารมณ์เขาไม่ทันแล้ว“ไม่ต้องทำค่ะ หนูจะทำเอง”“ฉันบอกให้เธออยู่นิ่งๆ” เมื่อเธอเห็นใบหน้าที่แววตาคุกกรุ่นของเขา เธอก็ปล่อยให้เข้าเป่าผมของเธอไปอย่างเงียบ และไม่นานเธอก็อยู่ในชุดนอนกระโปรงสีขาวน่ารักที่เขาเอามาให้เธอ รวมทั้งเขาเองก็ใส่ชุดนอนซาตินสีขาวเช่นเดียวกัน‘ทำไมเหมือนคู่รักจังเลยนะ’ เธอก้มหน้ามองบีบมือตัวเองเบาๆ เพื่อเก็บอาการว่าเธอกำลังเขินเขาอยู่ ไม่นานเขาก็จูงมือเธอไปนอกห้องก็พบว่าบนโต๊ะอาหารมีอาหารวางเรียงราย หน้าตาน่าทานเต็มไปหมด เขาดึงตัวเธอแ