All Chapters of นางบำเรอขัดดอก: Chapter 31 - Chapter 40

ชายหนุ่มพูดปลอบเธอ ก่อนจะกอดเธอแน่นมากขึ้น มันคงเป็นความผิดของเขาใช่ไหม แต่เขาจะขอโทษเธอทำไมกันนะ ในเมื่อเธอก็เป็นแค่ลูกหนี้ที่มาขัดดอก หรือเขาควรจะพูดออกไป‘ช่างมันเถอะ ถ้าพรุ่งนี้ตามใจเธอ เธอก็คงจะหายโกรธ’เขาปลอบเธออยู่หลายเกือบชั่วโมง เสียงสะอื้นของเธอก็เบาลงและเงียบหายไป เสียงหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอ เขาจึงจับตัวเธอเอนลงนอนบนเตียงอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาน้ำตาที่ไหลอาบแก้มแห้งเหือดไปเขาก็เดินไปน้ำผ้าชุบน้ำอุ่นมาซับที่ดวงตาของเธอเบาๆ ให้เธอผ่อนคลาย เมื่อตื่นขึ้นมาเธอจะได้สบายตัวเขาปิดไฟห้องลง ก่อนจะเอนตัวลงตามเธอพร้อมกับดึงเธอเข้ามากอด‘วันนี้เขาคงใจร้ายกับเธอมากเกินไป พรุ่งนี้เขาจะตามใจเธอหนึ่งวันก็แล้วกัน’รุ่งเช้า...หญิงสาวค่อยๆ ตื่นลืมตาขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่ามีแสงแดดเข้ามารบกวน เธอมองดูวิวทะเลด้านนอกห้องนอนที่มีวิวมหาสมุทรสีน้ำเงินและสายลมพัดมากระทบใบหน้าเธอเบาๆ ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมา “อยากอยู่ต่อจัง ทะเลสวยขนาดนี้ยังไม่ได้สัมผัสน้ำทะเลที่นี่เลย” เธอมองก่อนจะยิ้มเศร้าๆ ออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ อาบน้ำแต่งตัวออกมาจากห้องน้ำก่อนจะลากกระเป๋า เดินมายังชั

จ๊อกกกก!!หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความหิว และมองดูนาฬิกาที่แขวนไว้ตรงผนังเธอก็หน้ามุ้ยออกมาทันที เพราะตอนนี้มันเป็นเวลาบ่ายสามโมงเย็นแล้ว เขาหลอกเธอ เขาบอกว่าจะตามใจเธอหนึ่งวัน แต่นี่มันเลยเวลาไปค่อนวันแล้ว เขาเอาแต่รังแกเธอ ข้าวเช้า ข้าวเที่ยง เธอก็ไม่ได้กินเลย“คนเจ้าเล่ห์มาหลอกให้ฉันดีใจ” เธอทุบมือลงบนเตียงอย่างแรง เขาหลอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก่อนจะโกรธและโมโหไปมากกว่านี้ เธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาที่ห้องทำให้เธอต้องหันไปมอง ก็พบว่าชายหนุ่มเดินเข้ามาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เธอจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความไม่พอใจ“ไง ตื่นแล้วเหรอ”“คุณหลอกหนู”“ฉันหลอกอะไร”“คุณบอกว่าจะตามใจหนูหนึ่งวัน”“ก็ตามใจไง” “แต่คุณทำแบบนั้นกับหนูทำให้หนูต้องตื่นมาช่วงบ่าย”“ก็เธออ่อนแอเอง เรื่องนี้ฉันช่วยไม่ได้”“นี่คุณ!!”“หยุดเถียง แล้วไปกินข้าว จะได้ไปเที่ยว”“...”“ถ้าเธอยิ่งดื้อกับฉันแบบนี้ เวลาก็จะหมดไปเรื่อยๆ แล้วเธอจะไม่ได้รับโอกาสนั้น”“คุณขู่หนู”“ฉันพูดความจริง” “หึ้ย!!” ท้ายที่สุดเธอก็ต้องรีบลุกขึ้นจากเตียงและรีบเดินไปทานข้าวทันที “กินช้าๆ เดี๋ยวก็ติดคอ” เขาพูดขณะนั่งจิบไวน์และมองเธอนั่ง

เธอสังเกตตามตัวของเขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไรจะมีเพียงแค่มุมปากและตรงหลังมือของเขาที่เป็นรอยช้ำเทานั้น เธอจึงจัดการทำแผลให้เขาอย่างเบามือ โดยนั่งอยู่บนตัวเขาไม่ขยับไปไหน ชายหนุ่มจึงใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บกอดรั้งเอวเธอไว้ไม่ให้ขยับไปไหน“คุณไปทะเลาะกับใครมาคะ” “เธอไม่ต้องรู้หรอก อยากทำแผลให้ฉันก็ทำไป” เขาพูดออกมา เธอก็ไม่อยากเซาซี้เขาเหมือนกัน เพราะเดี๋ยวเขาจะไม่พอใจขึ้นมาอีก และหลังจากนั้น“อาบน้ำให้ฉันหน่อยสิ”“คะ แต่คุณไม่ได้เป็นอะไรมาก ยังช่วยเหลือตัวเองได้นี่คะ”“แต่เธอดึงฉันมาที่ห้องนี้ ตอนนี้ฉันบาดเจ็บเธอต้องดูแล”“มะ ไม่เด็ดขาด” เธอปฎิเสธเข้ากลับไป เพราะกลัวว่าการอาบน้ำให้เขาจะเลยเถิดไปมากกว่านี้“เธอลืมบุญคุณฉันอย่างนั้นหรือ ตอนเธอตกลงไปในทะเลฉันยังลงไปช่วยเธอขึ้นมา”“แต่นี่มันแผลเล็กน้อยมากนะคะ” เธอพูดออกไปตามตรง“เธอลืมไปแล้วหรือว่าอยู่ในฐานะอะไร หรือต้องให้ฉันต้องคอยย้ำเตือน”และในที่สุด เธอก็ต้องมาคอยอาบน้ำให้กับเขา เธอพยายามรีบอาบน้ำให้เขาให้จบๆ ไป แต่ทว่าตัวเขาสูงมากกว่าเธอจึงลำบากต่อการอาบน้ำเป็นอย่างมาก“ย่อตัวลงหน่อยได้ไหม หนูสระผมให้คุณไม่ถึง” เขาได้ยินดังนั

หญิงสาวตื่นลืมตาขึ้นมาในกลางดึกก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องของชายหนุ่มและตอนนี้เธอก็กำลังกอดเขาอยู่ เธอจึงค่อยๆ ผละตัวออกจากเขาและเดินย่องไปยังห้องของตัวเอง“จะไปไหน”กึก!!“เอ่อ คือ จะกลับห้องค่ะ” “มานอนกับฉัน”“แต่หนูอยากนอนห้องตัวเอง ตอนนี้ไม่สบายตัว อยากจะอาบน้ำค่ะ”“ก็อาบที่นี่”“แต่ว่า..”“ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก”“สัญญาแล้วนะคะ” “จะอาบหรือไม่อาบ”“อะ อาบค่ะ” หญิงสาววิ่งเข้าไปในห้องน้ำและล็อคประตูอย่างแน่นหนา ก่อนที่จะรีบอาบน้ำด้วยความเร็ว ก่อนจะย่องเท้าเบาๆ มาสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มของเขาและหลับไปในอ้อมกอดของเขาเช่นเคยเธอตื่นขึ้นมายามเช้าก็พบว่าไม่พบชายหนุ่มอยู่บนเตียงเสียแล้ว เธอจึงเดินไปยังห้องครัวเพื่อช่วยแม่บ้านทำอาหารในยามเช้า “คุณหนูตื่นแล้วเหรอคะ หิวไหมคะ” ป้านิ่มถามออกมา“หิวนิดหน่อยค่ะ เมื่อวานหนูกลับมาถึงที่นี่กี่โมงเหรอคะ”“อ๋อมาถึงสองทุ่มค่ะ พอมาถึงก็หลับไปในอ้อมแขนนายท่านแล้ว ครั้งหน้าอย่าเที่ยวเยอะแบบนี้อีกนะคะ นายท่านบอกว่าคุณหนูน้ำค้างเที่ยวจนหมดแรง”หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีเธอแทบไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลย คนที่ทำให้เธอหมดแรงก็คนที่อุ้มเธอกลับมายังที่คฤหาส

“กรี๊ดดดดด หนูไม่ได้ทำ อึก” หญิงสาวที่นอนสลบไปหลายชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาด้วยอาการหวาดผวาชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็แอบตกใจ นี่เขาทำร้ายเธอรุนแรงขนาดนี้เชียวหรือเขาเดินมากอดเธอเอาไว้ เมื่อเธอเห็นก็แสดงอาการหวาดกลัวและสั่นเทา“ฮึก อย่าทำอะไรหนูเลยนะ หนูจะไม่ทำอีกแล้ว หนูขอโทษค่ะ” เธอยกมือไหว้อ้อนวอน การกระทำของเธอเขาควรจะสะใจไม่ใช่หรือ แต่ทำตอนนี้เขากลับรู้สึกหน่วงๆ ที่ขั้วหัวใจของเขายิ่งนัก“ไม่ต้องร้อง ฉันปลอบคนไม่เก่ง” เขากอดเธอเอาไว้แน่นและลูบหลังปลอบเธอเบาๆ จนหญิงสาวหลับตาลงและนอนลงอีกครั้งด้วยความเหนื่อยล้า เขาเห็นดังนั้นจึงลุกออกไปด้านนอกทันที เขาทำเกินไปหรือเปล่านะ เขาแย่งเธอมาจากไอ้หมอนั่นก็จริงๆ แต่มันไม่ใช่ความผิดของเขา มันเป็นความผิดของพ่อเธอต่างหากที่กล้าทำแบบนี้กับเขา แต่เธอก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ต้นเหตุทั้งหมดมันมาจากพ่อของเธอ ตอนนี้เขายืนอัดบุหรี่เข้าเต็มปอดอยู่หน้าระเบียงห้อง ความคิดของเขากำลังสับสนและตีกันวุ่นวายไปหมด หรือว่าเขาควรจะปล่อยเธอไปดี แต่เมื่อนึกถึงว่าเธอกับไอ้หมอนั้นกลับไปคบกัน เขาก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที“โธ่เว้ย” เขาตะโกนร้องออกมาเสียงดังลั่น เขาควรจะทำอย่