All Chapters of ล่ามร้ายพันธะหัวใจ : Chapter 11 - Chapter 20

ผ่านไปหลายนาที มิลินายังคงปล่อยน้ำตาไหลพรากอาบแก้มนุ่มนิ่ม วันนี้เธอทั้งเหนื่อยและรู้สึกแย่มาก พอเจอคำพูดของกฤตภาสเข้าให้จึงร้องไห้ง่าย ๆ อย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “ฮือ ๆ”“มิ้นต์” มือหนาลูบหลังเล็กอย่างนุ่มนวล ไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ส่งผลให้คนตัวเล็กเงยหน้ามองเขา“ปล่อยมิ้นต์ไปเถอะ มิ้นต์ไม่ไหวแล้ว”“ไม่”ยิ่งนานวันยิ่งไม่สามารถปล่อยเธอไป ความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่ ไม่เข้าใจเลยแค่ไม่อยากห่างจากกัน“พี่ภาสคะ ช่วยบอกมิ้นต์หน่อยได้ไหม ทำไมถึงเกลียดมิ้นต์มากขนาดนี้” เธอทำอะไรผิดเหรอ หรือแค่เกิดเป็นน้องสาวของซีนายก็เลยพลอยโดนเกลียดไปด้วย“...” ไม่มีเสียงตอบจากริมฝีปากหยัก ชายหนุ่มจับศีรษะเล็กซบหัวไหล่แกร่งและลูบเบา ๆหากจะพูดว่าเกลียดเธอก็คงตอบได้ไม่เต็มปากนัก มันคือความรู้สึกอะไรกันแน่ เขาเองก็อธิบายไม่ถูก“ขอตัว” หลังจากร้องไห้จนพอ มิลินาผละออกห่างคนตัวโตและย่างเท้าเข้าไปในห้องนอน ทิ้งคนตัวโตมองตามหลังกับพฤติกรรมของเธอ“เฮ้อ” กฤตภาสพิงหลังกับโซฟาพลางพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนยกแขนก่ายหน้าผากด้วยความรู้สึกสับสน“นี่เราเป็นอะไรวะ” ไม่ว่าจะหาเหตุผลอะไรมารองรับก็ไม่สามารถไขข้อสงสัยในใจ“พี่ภาสยั

รถคันหรูแล่นตามถนนมุ่งสู่ปลายทางท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน ซึ่งภายในรถไม่มีแม้เสียงใดเล็ดลอดจากปากคนทั้งสองมิลินาชำเลืองมองคนตัวโตกำลังจดจ่อกับบางอย่างในจอแท็บเล็ตที่อยู่ในมือ‘ท่าทางจะงานยุ่งมากสินะ’เธอพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่ง จากนั้นพิงศีรษะกับกระจกรถเพื่อทอดสายตามองวิวข้างทาง ปลดปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายพลางข่มตาหลับลงด้วยความเหนื่อยล้ากระทั่งไม่นานรถคันหรูเคลื่อนตัวหยุดยังตึกของคอนโด เสียงทุ้มกฤตภาสดังขึ้นส่งผลให้มิลินาลืมตา“ลงมาสิ”“ไม่เอาค่ะ มิ้นต์อยากกลับ”“อย่าดื้อสิ ลงมาเดี๋ยวนี้” ท่าทางน่าเกรงขามของคนตัวโต ทำให้หญิงสาวไม่กล้าขัดขืนจำใจเดินลงไปหาคนที่เปิดประตูรอ“ก็แค่นี้ ทำมาเป็นเรื่องมากอยู่ได้”“มิ้นต์เจ็บขา”“ถอดรองเท้าสิ”“จะให้มิ้นต์เดินเท้าเปล่าเหรอคะ ไม่เอาด้วยหรอก”“ก็บอกให้ถอดไง” สั่งเสียงเข้ม“เอาแต่ใจที่สุด” เสียงหวานบ่นอุบอิบ ถึงกระนั้นยอมทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย“ถืออันนี้ด้วย” เขายื่นแท็บเล็ตให้เธอ ก่อนโน้มตัวไปหยิบรองเท้าส้นสูงและอุ้มเธอด้วยแขนแกร่งข้างหนึ่ง“ว้าย! พี่ภาส”“อยู่เฉย ๆ สิ เจ็บขาไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันพาเข้าไปข้างในเอง”“ปล่อยมิ้นต์นะคะ มิ้นต์อาย”

หลังจากเกิดเหตุการณ์ในวันนั้น ชมพิงค์ยังคงเจ็บปวดกับความรัก จากคนร่าเริงและสดใสเริ่มกลายเป็นคนเก็บตัว ตอนอยู่ต่อหน้าทุกคนจะทำตัวตามปกติ แต่อยู่คนเดียวมักเผลอร้องไห้บ่อยครั้ง มีแค่มิลินาเท่านั้นที่รับรู้ถึงพฤติกรรมของเพื่อน“ฉันกลับก่อนละมิ้นต์”“พิ้งค์ ถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วยก็บอกได้เสมอ”“ขอบใจนะ” ส่งยิ้มอ่อนให้แก่เพื่อนสนิท ก่อนเดินจากไปด้วยท่าทางหมองเศร้า“ฉันขอให้แกผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้เร็ว ๆ นะ” มิลินาพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความเป็นห่วงเพื่อน“มานี่เลย”“พี่ภาส” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง อยู่ ๆ กฤตภาสไม่รู้โผล่มาจากไหนเข้ามาคว้าข้อมือเล็กและพาไปยังรถคันหรู“ทำไมฉันโทรหาไม่ยอมรับสาย อยากให้ฉันอกแตกตายหรือไง” น้ำเสียงที่เอ่ยบอกคนตัวเล็กเต็มไปด้วยอารมณ์เดือดพล่านสองสัปดาห์ที่ติดต่อมิลินาไม่ได้ เพราะงานยุ่งบวกกับต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อยครั้ง ทำให้เขาโกรธเธอมากที่คนตัวเล็กเมินต่อกัน พอเครื่องบินลงจอดในวันนี้ก็มาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว“ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ”“มิ้นต์แค่ไม่อยากรับสายค่ะ” เบือนหน้าหนีไปอีกทาง“ทำไมล่ะ” มือหนาทั้งสองข้างจับหัวไหล่บอบบางพร้อมเขย่าแรง ๆ เพื่อเค้นถาม“ปล่อยนะคะพี่

“วันนี้ฉันจะนอนที่นี่” หลังเดินตามเข้ามาถึงในห้องของมิลินา กฤตภาสบอกจุดประสงค์ของตัวเองทันที ไม่รอให้หญิงสาวเอ่ยปากไล่“ตามใจ” เธอเดินเข้าไปในห้องนอน ทิ้งคนตัวโตไว้กลางห้องมิลินาหายเข้าไปในห้องนอนเกือบสิบกว่านาที ก่อนออกมาในสภาพชุดสบาย ๆ สำหรับอยู่ห้อง“เธอหิวไหม” ทันทีที่กายสาวปรากฏ เขาไม่รอช้าถามขึ้น“ช่วงนี้มิ้นต์กินอะไรไม่ค่อยลง พี่ภาสอยากกินอะไรก็สั่งกินเองนะคะ” พูดจบ มิลินาเดินเข้าไปในห้องครัว เพื่อหาอะไรกินง่าย ๆ เหมาะสำหรับคนตั้งท้อง“ไม่สนใจออกไปกินข้าวนอกบ้านกับฉันเหรอ” ชายหนุ่มเดินตามหลังคนตัวเล็กเข้ามาในห้องครัว“ไม่ค่ะ”“เธอรู้หรือเปล่า ช่วงนี้ยัยพิ้งค์เป็นอะไร” ว่าพลางย่างเท้าไปนั่งตรงข้ามคนตัวเล็ก“ไม่รู้ค่ะ”“แต่ฉันว่าเธอน่าจะรู้ เมื่อกี้ก็เห็นคุยกับยัยพิ้งค์”“พี่ภาสไปถามพิ้งค์เองได้ไหม ทำไมถึงต้องมาคาดคั้นเอาคำตอบจากมิ้นต์” เอ่ยบอกอย่างโมโห ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินจากไป“แค่ถามนิดเดียวเอง อะไรจะหงุดหงิดขนาดนั้น” ปรายตามองตามหลังคนตัวเล็กอย่างงุนงง ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่เหมือนเธอจะแตกต่างจากที่ผ่านมากฤตภาสยืนงงครู่หนึ่งก่อนเดินไปหามิลินาในห้องนอน ซึ่งกำ

ตั้งแต่เดินทางมายังฝรั่งเศสเป็นเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ กฤตภาสแทบไม่ได้พูดกับมิลินา นั่นเพราะไม่ว่าจะโทรหาหญิงสาวมากแค่ไหน แต่ไม่มีท่าทีคนปลายสายจะกดรับ แถมไม่ติดต่อกลับมาอีกต่างหาก“จะเป็นอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มเดินวนไปมาภายในห้องพักด้วยความร้อนใจ ก่อนนั่งลงปลายเตียงและต่อสายหามิลินาอีกครั้ง ทว่าไม่มีการตอบรับจากเธอเหมือนเดิม“ทำไมถึงไม่รับสายฉันวะมิ้นต์ น่าโมโหชะมัด” เขาโยนสมาร์ตโฟนลงบนที่นอน ก่อนเงยหน้าขึ้นและหลับตาพริ้ม ถอนหายใจยืดยาว เพื่อระงับโทสะไม่ให้เดือดพล่านหลังจากวันนั้น กฤตภาสทำงานหนักขึ้นกว่าเดิม เพื่อต้องการสะสางงานให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้กลับไปหามิลินาชายหนุ่มเดินทางกลับไทยก่อนเวลาที่กำหนดสี่วัน ทันทีที่เครื่องบินลงจอดเขารีบตรงไปที่คอนโด“มิ้นต์” เขาเปิดประตูเข้าด้านในพร้อมตะโกนดังลั่น ทว่ากลับว่างเปล่าไร้ร่างเล็กของมิลินา“ไม่อยู่เหรอ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ก่อนย่างเท้าไปยังห้องนอน ซึ่งพบกับกล่องบรรจุสร้อยข้อมือที่เขาเคยซื้อให้เธอ สร้างความแปลกใจมากกฤตภาสไม่รอช้าติดต่อทางคอนโดเพื่อขอดูกล้องวงจรปิด ทำให้ได้รู้ว่าเธอเดินทางออกจากคอนโดช่วงเย็นของวันเดียวกัน ที่เขาไปทำงานต่าง