All Chapters of ล่ามร้ายพันธะหัวใจ : Chapter 21 - Chapter 30

รถคันหรูเคลื่อนมาจอดยังจุดหมายปลายทาง ตามโลเคชั่นที่น้องสาวเป็นคนส่งให้เมื่อสัปดาห์ก่อน กว่าเขาจะมีโอกาสมาหาคนที่หายไปตลอดสามปีได้ ใช้เวลานานหลายวันเพราะต้องสะสางงานกายแกร่งของกฤตภาสยังคงนั่งนิ่งในรถ ไม่มีวี่แววจะเปิดประตูลงจากรถ เนื่องจากกำลังสังเกตการณ์พร้อมเฝ้ามองแม่ของลูก ทันใดนั้นสายตาคมกริบสะดุดกับหนูน้อยวัยสองปีกว่า หน้าตาจิ้มลิ้ม“ลูกเหรอ” เขาจ้องมองเด็กน้อยอย่างไม่ละสายตาด้วยความเอ็นดูในท่าทาง จากที่เห็นคาดเดาได้ว่าหนูน้อยคงจะพูดเก่งน่าดูรอยยิ้มที่อบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ขณะจ้องมองลูกสาวตัวน้อยในร้านขนมไทย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อมิลินาปรากฏตัว“มิ้นต์” วินาทีนั้นเขาอยากจะเปิดประตูและวิ่งไปกอดเธอทันที ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ทว่าต้องยั้งใจไว้ก่อนเพราะไม่อาจทำให้เธอตกใจเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาที กฤตภาสยังคงนั่งอยู่ในรถ กระทั่งเห็นชายคนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลา แต่งกายสุภาพ บ่งบอกถึงรสนิยมได้เป็นอย่างดี กำลังชวนมิลินาคุยด้วยท่าทางสนิทสนม และเอ่ยทักทายหนูน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ“อย่าบอกนะว่ามิ้นต์แต่งงานแล้ว ไม่ยอมเด็ดขาด”จากตอนแรกไม่กล้าเผชิญหน้ากับมิลินาตรง ๆ กลับกลายเป็นว่าเมื่

แสงแดดในยามเช้าสาดส่องมายังปลายเตียง ปลุกมิลินาตื่นจากการหลับใหล“โมจิ” เสียงหวานตะโกนดังลั่นห้องพร้อมเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองหาลูกสาวตัวน้อยด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากวันนี้เธอตื่นสายกว่าปกติ“ไปไหนกันนะ” ไม่รอช้าหย่อนเท้าแตะพื้นห้องและย่างเท้าเดินไปชั้นล่าง ก่อนจะเห็นลูกสาวตัวน้อยอยู่กับกฤตภาส“หม่ามี๊ตื่นแล้ว” หนูน้อยวิ่งมาหาอย่างดีใจ“หิวไหมคะ หม่ามี๊ขอโทษนะวันนี้หม่ามี๊ตื่นสาย โมจิคงหิวแย่เลยใช่ไหม” มิลินาย่อตัวลงระดับเดียวกับลูกสาว มือเรียวลูบหัวเล็กของโมจิ“อิ่มแล้ว”“หืม” คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างสงสัย“พี่ป้อนข้าวลูกแล้วนะครับ” ชายหนุ่มเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว“ยังไม่กลับอีกเหรอ” มิลินาเด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชันหน้ากับคนตัวโตเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ยอมรับเลยว่าแค่ความปรารถนากับมีอารมณ์เท่านั้น แต่เธอยังคงไม่ยอมยกโทษให้ง่าย ๆ กับสิ่งที่ผ่านมา กลัวว่าหากให้อภัยกันง่าย ๆ อาจจะโดนทำร้ายจิตใจเหมือนเดิม“เรายังไม่ได้คุยกันอีกนะครับ”“มิ้นต์ไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ภาสทั้งนั้น”“มิ้นต์!!” กฤตภาสถึงกับร้องเสียงหลง คาดไม่ถึงเธอจะพูดเช่นนี้ ทั้งที่เมื่อคืนเพิ่งผ่านบทรักสุดเร่

บรรยากาศร่มรื่นที่มีสายลมพัดพลิ้วเย็นสบาย ภายในสวนสาธารณะของโรงพยาบาล กฤตภาสนั่งอยู่บนม้านั่งข้าง ๆ ซีนาย ผ่านไปหลายนาทีคนทั้งสองยังคงเงียบไม่มีท่าจะเอ่ยพูด แต่ละคนกำลังตกอยู่ในความคิดของตัวเอง“เด็กคนเมื่อกี้เป็นลูกกูกับมิ้นต์” กฤตภาสเป็นฝ่ายเอ่ยพูดขึ้นทำลายบรรยากาศ“ไอ้ภาส! นี่มึงทำขนาดนี้กับน้องกูเลยเหรอ” ด้วยความอารมณ์ฉุนเฉียว ซีนายเด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตั้งท่าจะซัดหมัดใส่อีกคน ทว่ากฤตภาสคว้าไว้“กูอยากคุยกับมึงดี ๆ นั่งลงซะ”“โธ่เว้ย!” ซีนายไม่มีทางเลือก จำใจทิ้งตัวนั่งลงข้างเพื่อนเหมือนเดิม ย่อมทราบดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นตัวเองมีส่วนเกี่ยวข้องเช่นกัน“สิ่งที่มึงเคยทำกับกู กูจะยอมยกโทษให้ละกัน แต่...”“แต่อะไรของมึง” ตวัดสายตามองหน้าเพื่อน“กูไม่อยากให้มึงเข้ามายุ่งเรื่องของกูกับมิ้นต์ กูจะจัดการเอง”“พูดง่ายไปไหมไอ้ภาส มิ้นต์เป็นน้องสาวกูนะ” เอ่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์“กูไม่ได้จะล้อเล่นกับมิ้นต์ กูจริงจัง กูรักมิ้นต์ กูไม่อยากให้มึงขัดขวางกูในเรื่องนี้”คำพูดของคนข้างกายทำซีนายคาดไม่ถึง ไม่คิดจะได้ยินคนอย่างกฤตภาสพ่นประโยคเช่นนั้น“มึงรู้ตัวบ้างไหม พูดอะไรออกมา”“กูรู้” “ไหนม

อาการของมิลินาเริ่มดีขึ้น หลังจากนอนรักษาตัวนานนับเดือน ซึ่งความทรงจำในอดีตกลับมาหมดแล้ว ทำให้รับรู้ว่าก่อนเธอจะรักษาตัวยังโรงพยาบาลเกิดอะไรขึ้นบ้างทว่าแทนที่เธอจะโกรธและเกลียดกฤตภาส กลับกลายเป็นว่าเริ่มใจอ่อนให้เขา นั่นเพราะทั้งพี่ชายกับชมพิ้งค์ต่างก็พูดถึงความดีของกฤตภาสให้ฟัง ในระหว่างเธอรักษาตัว“มิ้นต์ อีกไม่กี่วันพี่ต้องเดินทางกลับอังกฤษแล้ว”“ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะคะ” ส่งยิ้มหวานให้แก่พี่นายอย่างซาบซึ้งใจ ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน ซีนายยังคงดูแลเธอเป็นอย่างดีเสมอ“เรื่องไอ้ภาส มิ้นต์จะเอายังไงก็คิดดี ๆ ละกัน” เขาแค่ไม่อยากให้มิลินาเสียใจและจมปลักกับอดีตแสนเจ็บปวด“พี่นายคะ มิ้นต์กับพี่ภาสเราจะรักกันได้จริงเหรอ”ความทรงจำที่ไม่ดีระหว่างเธอกับเขาที่ผ่านมา ทำให้มิลินาไม่กล้าเปิดใจให้กฤตภาส แม้ว่าลึก ๆ ในใจยังคงรักเขาเหมือนเดิมก็ตาม แต่ไม่กล้ามากพอจะใช้ชีวิตร่วมกัน“มิ้นต์รู้สึกยังไงกับไอ้ภาสล่ะ รักมันบ้างหรือเปล่า”“อืม” ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไม่ได้รักเขา“เรื่องนี้พี่ให้มิ้นต์เป็นคนตัดสินเอง ถ้าอยากพาโมจิไปอยู่อังกฤษ พี่ก็ยินดีต้อนรับเสมอ”“ขอบคุณนะคะ”“งั้นพี่กลับก่อนละกัน ต้องกลับไ

แสงแดดในยามเช้าสาดส่องมายังปลายเตียง ที่มีพ่อแม่ลูกนอนด้วยกัน กฤตภาสตื่นขึ้นก่อนมิลินาเพื่อมองดูเธอในยามหลับ นิ้วยาวลูบไล้พวงแก้มขาวเนียนแผ่วเบาบางอย่างกำลังสัมผัสแก้มนวล ปลุกหญิงสาวตื่นจากการหลับใหลซึ่งพบกับชายหนุ่มกำลังส่งยิ้มหวานมายังเธอ“อรุณสวัสดิ์” ไม่พูดเปล่า ประทับจูบบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา“ตื่นเช้าจังเลยนะคะ” เธอรู้สึกเขินอายที่มีใครมาจ้องในยามหลับทำเอาหน้างามแดงระเรื่อ“พี่อยากเจอหน้ามิ้นต์เร็ว ๆ ก็เลยต้องรีบตื่น”“ปากหวานจังเลยนะคะ” ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขกับช่วงเวลานี้เธอแอบเสียดายเล็กน้อยที่ปล่อยให้ความโกรธครอบงำจิตใจ จึงทำให้ที่ผ่านมาสูญเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์“มิ้นต์ครับ”“คะ” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นพลางมองดูริมฝีปากหยักได้รูป ทำท่าจะขยับพูดบางอย่าง“แต่งงานกันนะครับ”“แต่งค่ะ”“ห๊ะ”กลายเป็นว่ากฤตภาสตกใจกับคำตอบรับของมิลินา คาดไม่ถึงเธอจะตอบรับอย่างรวดเร็ว“มิ้นต์บอกว่าแต่งงานไงค่ะ ตกใจอะไรคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง“พี่ไม่คิดว่ามิ้นต์จะตอบรับเร็วขนาดนี้”“มิ้นต์ไม่อยากเสียเวลาอีกแล้วค่ะ อีกอย่างลูกของเราก็โตมากแล้วนะคะ”“คงลำบากแย่ใช่ไหมที่ผ่านมาต้องเลี้