All Chapters of ล่ามร้ายพันธะหัวใจ : Chapter 1 - Chapter 10

“เดินทางปลอดภัยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยบอกพี่ชายกับพี่สะใภ้พลางส่งยิ้มให้แก่คนทั้งสอง“พี่อยากให้มิ้นต์ย้ายไปอยู่กับพวกเราที่อังกฤษ” ซีนายเอ่ยบอกน้องสาวด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากเขากับภรรยาย้ายไปอยู่ที่โน่นเพื่อเริ่มต้นธุรกิจใหม่ จึงไม่อยากทิ้งมิลินาอยู่ไทยเพียงคนเดียว“พี่นายคะ มิ้นต์โตแล้วนะคะ”“พี่ไม่อยากทิ้งมิ้นต์ให้อยู่คนเดียวเลย” อดไม่ได้จะเป็นห่วงเนื่องจากพวกเขามีกันแค่สองพี่น้อง นับจากบุพการีเสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อน เขาดูแลมิลินาตามลำพังมาโดยตลอด“เอาไว้ถ้ามิ้นต์เหงา มิ้นต์จะบินไปหาพี่นายที่อังกฤษนะคะ”“สัญญาแล้วนะ” มือหนาลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู เนื่องจากเป็นครั้งแรกต้องแยกจากมิลินาจึงรู้สึกใจหาย“อะไรกันคะพี่นาย แค่นี้ก็จะร้องแล้วเหรอคะ” มัดหมี่ภรรยาของเขาเอ่ยบอกพลางขบขันในท่าทางของสามี“อย่าขำสิมัด นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มิ้นต์ต้องอยู่คนเดียว”มิลินาเผยยิ้มอ่อนกับบทสนทนาของคนทั้งสอง ก่อนจ้องมองใบหน้างดงามของพี่สะใภ้พลางนึกถึงคำพูดของกฤตภาสเมื่อหลายวันก่อน ที่เอาแต่เพ้อหาถึงมัดหมี่ด้วยความเจ็บปวดทำราวกับอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมัดหมี่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำความสัมพันธ์ระหว่างกฤตภาส มัดหมี่

“อื้อ”แสงตะวันยามเช้าสาดส่องกระทบมายังคนทั้งสองที่นอนกอดกันกลมบนเตียงหนานุ่ม มิลินาลืมตาขึ้นจากการหลับใหล ก่อนพบใบหน้าของกฤตภาสห่างกันไม่กี่คืบ‘เราเป็นของพี่ภาสแล้วสินะ’ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้เขารับผิดชอบ ในเมื่อคือข้อตกลงระหว่างกัน ภายในหัวขณะนี้ตีพันกันยุ่งเหยิงไปหมด ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะทำยังไงดีมิลินาค่อย ๆ ยกแขนแกร่งออกจากเอวคอดอย่างระมัดระวัง กลัวทำอีกคนตื่น“อื้อ จะไปไหน” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ขณะนัยน์ตาดำขลับยังคงปิดสนิท“มิ้นต์จะกลับแล้วค่ะ” เมื่อข้อตกลงระหว่างกันสิ้นสุด เธอยอมเป็นของเล่นให้เขาหนึ่งคืน ฉะนั้นนับจากนี้ไม่จำเป็นต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก“ใครอนุญาตให้เธอกลับ”“ทำไมมิ้นต์ต้องรอให้ใครอนุญาตด้วยคะ”“อย่าทำให้ฉันโมโหตั้งแต่เช้า” เบิกตาขึ้นมองคนตัวเล็กอย่างไม่พอใจกับประโยคเมื่อสักครู่“มิ้นต์ทำอะไรผิดล่ะคะ”“นอนซะ เมื่อคืนฉันเหนื่อยมาก” คนเอาแต่ใจสั่งเสียงเข้ม ก่อนข่มตาหลับลงพลางกระชับกอดเธอ เพื่อรั้งคนในอ้อมแขนไม่ให้หนี“เอาแต่ใจที่สุดเลย” เสียงหวานบ่นอุบอิบ“ฉันได้ยินนะ”“ปล่อยมิ้นต์ได้ไหมคะ มิ้นต์ยอมนอนก็ได้”“ไม่ได้” ปฏิเสธเสียงแ

ทันทีที่กลับมาถึง มิลินาพุ่งตรงไปยังห้องน้ำก่อนเปิดก๊อกน้ำให้ไหลชโลมเรือนร่าง จากนั้นทรุดกายลงบนพื้นห้องพลางโอบกอดตัวเอง“ฮือ ๆ” ร่างเล็กร้องสะอึกสะอื้นปานจะขาดใจกับสิ่งที่ต้องประสบการกระทำกับคำพูดของกฤตภาส ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอเหลือเกิน เขาช่างเป็นคนใจร้ายแบบที่คาดไม่ถึงมาก่อน ถึงกระนั้นก็ยังเกลียดเขาไม่ลงอยู่ดีกว่าหญิงสาวจะใช้เวลาสงบอารมณ์ได้ ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ จากนั้นไม่รอช้าทำความสะอาดร่างกาย เนื่องจากรู้สึกเหนื่อยและอ่อนเพลียเหลือเกิน จึงอยากนอนเร็วกว่าปกติเท้าเล็กก้าวออกจากห้องน้ำไม่กี่นาที เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอหยิบขึ้นมาดูก่อนพบว่าเป็นใครมิลินาสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ เนื่องจากกลัวคนปลายสายเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง“ว่าไงคะพี่นาย”(เป็นไงบ้าง อยู่คนเดียวเหงาไหม) เสียงทุ้มที่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงทำเธอน้ำตาไหลพราก“มิ้นต์โตแล้วนะคะพี่นาย ไม่ต้องห่วงหรอก” ว่าพลางปาดน้ำตาบนแก้มนุ่มนิ่ม(อีกไม่กี่เดือนจะเรียนจบแล้ว มาอยู่กับพี่ที่อังกฤษไหม)“ขอคิดดูก่อนนะคะ”(เป็นอะไรหรือเปล่า เสียงฟังดูแปลก ๆ)“เปล่าค่ะ พี่นายกับพี่มัดเป็นยัง

เมื่อถึงวันเดินทางไปเที่ยวทะเล กฤตภาสมารอรับมิลินาตั้งแต่เที่ยง แต่กว่าจะได้เดินทางกันจริง ๆ เป็นเวลาบ่ายสาม เนื่องจากหญิงสาวตื่นสายกว่าปกติ“เพราะเธอคนเดียว ถึงได้ออกช้ากว่าเวลาที่ตั้งไว้”“ในเมื่อเกลียดมิ้นต์ขนาดนี้ จะพาไปด้วยทำไม” เธอไม่ใช่โถส้วมนะที่เขาจะระบายอะไรก็ได้ โดยไม่สนใจความรู้สึกมิลินาเบือนหน้าไปทางฝั่งหน้าต่างกระจกรถ ภายในหัวเอาแต่คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาระหว่างตนเองกับคนข้างกาย ไม่รู้อีกนานแค่ไหนถึงจะหลุดพ้นจากคนใจร้ายอย่างเขาสักทีชายหนุ่มเห็นท่าไม่ดี ไม่ได้ตอบกลับคนตัวเล็ก ก่อนเหลือบมองดวงหน้างดงาม บ่งบอกถึงความทุกข์ใจตลอดระยะทางมุ่งหน้าสู่สถานที่หมาย ทั้งคู่ไม่ได้สนทนาสักประโยค บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด กระทั่งกฤตภาสทนไม่ไหวจึงพูดขึ้นทำลายความเงียบ“นี่เธอจะเงียบอย่างนี้ใช่ไหม”“แล้วจะให้มิ้นต์พูดอะไรคะ พี่ภาสเอาแต่ด่ามิ้นต์อยู่นั่นแหละ”“เธอนี่มัน...ช่างเถอะ” เขาขี้เกียจจะโต้กลับจึงตัดบท ก่อนสนใจขับรถต่อกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางเป็นเวลาค่ำพอดี ซึ่งก่อนกลับที่พักกฤตภาสแวะพามิลินารับประทานอาหารริมทะเลทั้งสองคนรับประทานอาหารกันเงียบ ๆ หญิงสาวมองวิวรอบกายด้

“ตื่นได้แล้วมิ้นต์ เธอต้องลุกขึ้นไปทำอาหารให้ฉัน” เสียงทุ้มพยายามปลุกคนหลับที่เหนื่อยจากบทรักเมื่อคืนให้ตื่น“อื้อ พี่ภาสสั่งเอาได้ไหมคะ มิ้นต์ง่วง” เอ่ยบอกอย่างงัวเงีย ก่อนพลิกกายหันไปอีกด้าน เธอเหนื่อยเหลือเกินจนไม่อยากลืมตาขึ้นมาทำอะไรทั้งนั้น“ฉันบอกว่าฉันหิวไง” กฤตภาสเริ่มหงุดหงิด“พี่ภาสไปหากินเองสิ”“งั้นฉันกินเธอแทนละกัน น่าจะอร่อยดี” คนเจ้าเล่ห์ขยับตัวแนบชิดแผ่นหลังขาวเนียนในสภาพเปลือยเปล่า ใบหน้าคมคายซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น“อื้อ พี่ภาส”“จะตื่นไหม ไม่อย่างนั้นฉันจะลักหลับแล้วนะ”“มิ้นต์ตื่นแล้วก็ได้” เบิกตาขึ้นพร้อมผลักคนตัวโตออกห่าง จ้องเขม็งเขาด้วยสีหน้าไม่พึงพอใจ จะโทษใครได้ล่ะก็เขานั่นแหละทำให้เธอเหนื่อย“นอนอะไรเยอะแยะ”“พี่ภาสนั่นแหละรังแกมิ้นต์”“งั้นเหรอ” ยักไหล่ใส่คนตัวเล็กอย่างไม่แยแส เขากระโดดลงจากเตียงและตรงไปยังห้องน้ำในสภาพล่อนจ้อน ไม่อับอายต่อสายตาเธอ“พี่ภาสไอ้คนบ้า ไม่อายบ้างหรือไง” ถึงจะเห็นกายแกร่งในสภาพไร้อาภรณ์ห่อหุ้มมาหลายครั้ง แต่เธอยังไม่ชินสักทีหลังจากมิลินาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ไม่รอช้าปรุงอาหารเช้าให้คนตัวโต เธอเลือกทำเมนูง่าย ๆ คือข้าวต้มป