All Chapters of พ่ายรักเธอคนเดิม: Chapter 11 - Chapter 20

มนิตาและมธุสรกำลังมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของเธอทั้งสองคน และเมื่อสอบเสร็จทั้งสองคนก็จะเรียนจบเป็นที่เรียบร้อย มธุสรออกจากห้องสอบด้วยใบหน้าสดชื่นจบแล้วสินะกับการเป็นนักศึกษา ต่อไปก็เป็นการก้าวเข้าไปเป็นผู้ใหญ่ที่ต้องทำงานแบบจริงๆ จังๆ แล้ว มธุสรยืนรอน้องสาวและเพื่อนที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำอยู่ด้านหน้าห้องสอบได้หลายนาทีแต่ก็ไม่เคยจะบ่นออกมาสักคำ สองคนนั้นคงจะเข้าไปเติมหน้ากันอีกเหมือนเคย ส่วนเธอแต่งทีเดียวตอนออกมาแค่เติมลิปนิดหน่อยก็พอแล้ว“ห้ะ!! แกคิดจะทำอะไรอ่ะนิ” ดารินร้องออกมาเสียงดังลั่นห้องน้ำจนทุกสายตามองเธอสองคนกันเป็นตาเดียว“อย่าคิดแบบนั้น ฉันแค่อยากจัดฉากให้พี่เชนน์มาเห็นว่าฉันกำลังนอนกับผู้ชายคนอื่นอยู่” มนิตารีบยกมือขึ้นห้ามความคิดเพื่อนสาวก่อนที่เพื่อนสาวจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้“ถ้าเขาเห็นแล้วอย่างไงต่อ แล้วแกมั่นใจได้อย่างไงว่าสรจะได้คบกับเขา” ดารินเองก็ยังไม่เข้าใจเรื่องนี้อยู่ดี“ฉันจะเป็นคนทำให้เขาต้องอยู่ด้วยกันเอง”มนิตาได้วางแผนไว้หมดทุกอย่างแล้ว หลังจากกลับมาจากเกาะส่วนตัวของราเชนน์ เธอได้ให้คนไปสืบมาว่าบริษัทราเชนน์มีปัญหาอะไร และเธอก็ได้

1 เดือนผ่านไป กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพของหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ในชุดแต่งงานสีขาวเรียบปักลายลูกไม้ตามขอบผ้า เนื้อผ้าบางเบาสไตล์เจ้าสาวเกาหลีแบบมินิมอล มธุสรกำลังส่องกระจกมองดูตัวเองอย่างมีความสุข แต่เมื่อเลื่อนสายตาขึ้นมามองที่หน้าตัวเอง แววตากลับเศร้าขึ้นมาเพราะกำลังคิดถึงคนที่หน้าตาเหมือนเธอ มนิตาหายไปได้เดือนกว่าแล้วหลังจากที่เธอหายไปมีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมายคุณปกรณ์ประธานกรรมการบริษัท SS Group. บิดาของราเชนน์เดินเข้ามาคุยกับครอบครัวของเธอ ว่าอยากให้เธอแต่งงานกับลูกชายของเขาและงานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นภายใน 1 เดือนข้างหน้า ซึ่งก็คือวันนี้ เป็นวันแต่งงานของมธุสรกับราเชนน์ สำนักข่าวต่างให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ที่ 2 บริษัทใหญ่ของประเทศกำลังจะเกี่ยวข้องกันในนามของ สามีและภรรยามธุสรไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับมนิตาเลยนับตั้งแต่วันที่เธอหายไป ไม่มีใครบอกเธอได้สักคนว่าน้องสาวของเธอหายไปไหน แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงหายไป “วันนี้เธอสวยมากสร ชุดนี้ส่งเธอสุดๆ ออร่ามาก” ดารินเข้ามาหาฉันหลังจากแต่งตัวเสร็จ พอไม่มีมนิตาแล้วก็คงจะมีแค่ดารินที่คอยอยู่ข้างๆฉันมาตลอด ดารินรับรู้เรื่องราวท

PD Pub “มึงยังมาที่นี่ได้อีกเหรอวะ กูนึกว่ามึงต้องอยู่ที่บ้านซะอีก” ออกัสและเจย์ที่เดินเข้ามาในห้องประจำของพวกเขา เห็นราเชนน์นั่งดื่มอยู่จึงเอ่ยถามขึ้น “แล้วเป็นไงบ้าวะ บ้านน้องเขาเอาไงต่อ” เจย์รู้สึกเป็นห่วงใครบางคนจึงแกล้งเอ่ยถาม “แม่เขาฝังสรไปแล้วไม่มีจัดงาน ส่วนเรื่องอื่นกูไม่รู้” ราเชนน์ตอบพลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนัก “มนิตากลับมาแล้ว ร้องไห้จนเป็นลมตอนนี้พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล”เจย์มองไปที่ราเชนน์ทันทีหลังเขาพูดจบ มุมปากด้านซ้ายกระตุกขึ้นพร้อมกับมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว “กูนึกขึ้นได้ มีธุระว่ะกูไปก่อนนะ” “เอ้าไอ้นี่ถามก่อนหน้านี้บอกวันนี้ว่างจนเบื่อทั้งวันนี่หว่า” ออกัสขมวดคิ้วหนามองตามหลังเพื่อนที่เดินออกไป ก่อนจะหันมาคุยกับราเชนน์ต่อ “แล้วเรื่องที่มึงกำลังทำอยู่ล่ะ มึงจะหยุดหรือเปล่า” “กูตั้งใจเข้ามายุ่งแล้ว” ราเชนน์ส่ายหน้าตอบกลับ “แล้วเรื่องที่กูให้มึงไปจัดการ เรียบร้อยไหม” “เออกูเจอแล้วให้กูพามันมาเลยไหม” “รอก่อน กูมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ” ราเชนน์ยกแก้วเหล้

ราเชนน์เดินเข้ามาในโกดังส่งของ ก็เจอเพื่อนทั้งสามคนกำลังยืนคุยกันอยู่ คืนนี้เขามีนัดส่งของกับลูกค้าวันส่งของพวกเขาทั้งหมดมักจะมาคอยดูงานด้วยตัวเอง กลัวว่าถ้าหากปล่อยให้เพื่อนคนใดคนหนึ่งมาส่ง เพื่อนจะโดนตลบหลังเอาได้ อยู่ด้วยกันเวลาเกิดอะไรขึ้นอย่างน้อยๆ ก็ยังช่วยกันได้ทัน” เป็นไงบ้างวะไอ้เชนน์” แทนไทเห็นเพื่อนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเครียดๆ จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“มึงเอาน้องไปไว้ที่ไหน” ราเชนน์มองไปยังเจย์คิ้วขมวด น้องที่เพื่อนพูดถึงหมายถึงใคร ถ้าหากเป็นนิตาแล้วเพื่อนเขารู้ความเคลื่อนไหวของเธอได้ยังไง“มึงหมายความว่าไง” ราเชนน์ถามออกไปด้วยความสงสัย“กูรู้ว่ามึงคิดจะทำอะไร ถ้ามึงอยากแก้แค้นน้อง กูขอเตือนว่าอย่าน้องน่าสงสารมากกว่าที่มึงคิด”“พูดอะไรของมึงวะไอ้เจย์ กูไม่เข้าใจไอ้เชนน์มันจะแก้แค้นใครวะ” ออกัสกับแทนไทที่ฟังเพื่อนคุยกันก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่“หึ มึงคงไม่ได้หมายถึง ผู้หญิงของกูหรอกใช่ไหม” ราเชนน์เน้นคำว่าผู้หญิงของกูอย่างชัดเจน ก่อนจะจ้องหน้าเพื่อนราวกับเขากำลังหวงของเพื่อนที่ยังไม่เข้าใจเรื่องราวอีกสองคนรีบห้ามขึ้นมาก่อนทันที กลัวว่าเพื่อนจะต่อยกันเสียก่อน ฟังดูแล้วเหมือน

ราเชนน์ยังคงนั่งหลับตานิ่งคิ้วหนาขมวดชนกัน โดยไม่รู้เลยว่าหญิงสาวเดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ มนิตาเปิดกล่องยาตั้งใจจะทำแผลให้เขา เธอหยิบสำลีออกมาเพื่อจะเช็ดเลือดที่ไหลออกมาก่อน ก่อนที่สำลีกำลังจะแตะเข้าที่แผลราเชนน์ก็จับเข้าที่ข้อมือเธออย่างรวดเร็ว ทั้งสองจ้องหน้ากันไม่มีใครหลบสายตา นานหลายนาทีที่ทุกอย่างเงียบสนิท ชายหนุ่มจึงดึงแขนเธออย่างแรง ทำให้มนิตาไม่ทันตั้งตัวล้มเข้าไปนั่งอยู่บนตักของชายหนุ่มเมื่อตั้งสติได้เธอพยายามดิ้นเพื่อจะหลุดออกจากตักเขา แต่เขากลับกอดเธอไว้แน่นไม่ให้ลุก พลางจ้องมองหน้าคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นจนมนิตาหยุดดิ้น “ธันวาขอให้ฉันมาทำแผลให้ค่ะ” “ทำสิ” “ปล่อยสิคะ จะได้รีบทำรีบเสร็จ” เธอกำลังจะลุกขึ้น แต่เขาก็ดึงเธอให้เข้ามาแนบชิดอกเขามากกว่าเดิม “นั่งทำแบบนี้แหละ ไม่ต้องลุก” มนิตากลอกตามองบนก่อนจะยอมทำแผลให้เขาทั้งแบบนี้ ในระหว่างทำราเชนน์มองหน้ามนิตาไม่หยุด เขามองทุกการกระทำของหญิงสาว พลางคิดอยู่ในใจ เขามีแผลอยู่บนหน้าขนาดนี้แต่เธอไม่เคยคิดจะถามเขาเลย มั่นใจว่าเธอเห็นแท้ๆแต่กลับไม่สนใจว่าเขาจะไปทำอะไรมา หรือว่าเธอหมดร