Semua Bab พ่ายรักเธอคนเดิม: Bab 1 - Bab 10

ประเทศไทย บนทางด่วนที่รถติดมากๆของวันในช่วงเช้า รถหรูพยายามขับแซงขับเบียดรถคันอื่น เพื่อให้เจ้านายด้านหลังไปเข้าเรียนได้ทันเวลา สาวสวยฝาแฝดนั่งอยู่ด้านหลังทอดมองรถบนท้องถนน ที่ต้องเจอแบบนี้แทบจะทุกเช้า อีกไม่กี่เดือนเธอทั้งสองก็จะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยกันแล้ว และคณะที่เธอสองคนเลือกเรียนนั้นก็ไม่ทำให้ต้องเดายาก บ้านเป็นเจ้าของบริษัท เธอสองคนก็ต้องเลือกที่จะเรียนบริหารอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ใช่คณะที่มนิตาฝาแฝดคนเล็กอยากเรียนเลยสักนิด หลังจากเรียนจบก็ไม่ต้องไปหาบริษัทไหนเข้าทำงานให้เสียเวลา เพราะครอบครัวของสองสาวเป็นเจ้าของบริษัทที่จัดจำหน่ายเครื่องดื่มทุกชนิด แต่สิ่งที่ขายดีและทำเงินให้กับบริษัทมากที่สุด เห็นจะเป็นเครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์ “ลุงโจคะ ขับเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ นิตาเบื่อจะแย่อยู่แล้ว ทำไมเขาไม่ทำถนนให้มันใหญ่ๆไปเลยนะ รถเยอะกว่าพื้นที่ถนนแล้ว” มนิตาฝาแฝดคนเล็กบ่นออกมาเล็กน้อย เพราะเธอไม่ชอบอยู่กับอะไรที่นิ่งนานๆ เหมือนคนสมาธิสั้น “ไม่ต้องบ่นเลยยัยนิ เพราะเรานั่นแหละตื่นสายเลยต้องออกมาสายเลยเนี่ย”เมื่อเห็นน้องสาวบ่นเป็นเด็ก มธุสรจึงยิ้มและส่ายหั

08.00 น.มนิตากำลังนั่งทานอาหารเช้าพร้อมกับทุกคนในบ้าน ไม่นานทุกคนก็พร้อมและขึ้นรถเพื่อเดินทางไปบริษัท MP ทันที นพนิตและมนธิชา บิดาและมารดาของเธอ นั่งอยู่ที่รถคันหน้า ส่วนเธอและมธุสรนั่งรถคันหลัง สองคันขับตามกันมาจนมาจอดหน้าประตูบริษัท เหล่าพนักงานต่างก็วิ่งมาต้อนรับเจ้านายของพวกเขาเป็นอย่างดี ลูกสาวทั้งสองก็ต่างเป็นที่รักของพนักงานทุกคน เวลาที่เธอสองคนตามผู้เป็นบิดามาที่ทำงานทีไร เธอมักจะชอบทักทายและเรียนรู้การทำงานจากพนักงานในทุกๆ ตำแหน่ง พนักงานจึงมองว่าพวกเธอสองคนนั้นช่างไม่เหมือนเด็กทั่วไปที่ไม่ต้องมาสนใจงานที่แม้แต่ผู้ใหญ่ยังทำกันยาก แต่เด็กสาวสองคนที่หน้าตาเหมือนกันนี้ไม่ใช่เลย เธอกลับเข้าใจมันเป็นอย่างดี และสามารถทำมันได้ตั้งแต่ยังเล็กเลยด้วยซ้ำทุกคนเดินเข้ามาในห้องประชุมและนั่งที่เก้าอี้ในตำแหน่งของตัวเอง มนิตาและมธุสร นั่งถัดจาก นพนิตทางด้านขวา โดยที่มนิตานั่งติดกับบิดา และตามด้วย มธุสร ส่วนมนธิชาก็นั่งอยู่ด้านซ้ายถัดจากนพนิตอีกที“เอาล่ะที่ผมนัดทุกท่านมาประชุมกันในวันนี้ เพื่อที่จะแนะนำลูกสาวของผมทั้งสองให้ได้รู้จัก” เมื่อเห็นทุกคนพร้อม นพนิตไม่รอช้ากล่าวประเด็นที่ตั้งใจเอ

มนิตาเดินออกมาในสวนด้านนอกของอาคาร รีบหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋าขึ้นมาและกดเข้าไปที่แชตของราเชนน์ทันที โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครคนหนึ่งเดินตามเธอมาตั้งแต่เห็นเธอเดินออกจากงานแล้ว“ว๊ายยยย….” เสียงมนิตากรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อมีแขนของใครไม่รู้มารั้งเธอให้เข้าไปในอ้อมกอดจากทางด้านหลัง“เสียงดังทำไม นิคงยังไม่อยากเปิดตัวพี่หรอกนะ” ราเชนน์ว่าพลางรั้งอ้อมกอดให้แน่นขึ้น“พี่เชนน์เล่นอะไรคะเนี่ย นิตกใจหมด ปล่อยนิเดี๋ยวนี้เลยนะ”“พี่หวงนะ ไม่ชอบให้นิคุยกับผู้ชายคนไหนเลย”มนิตาแกะแขนของราเชนน์ออกและหันหน้ากลับมายืนคุยกับเขา ใจของเธอมันเต้นแรงจนเหมือนจะออกมาจากอก พึ่งเคยได้ยินแฟนหนุ่มพูดคำนี้เหมือนกันแฮะ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยเธอก็มั่นใจขึ้นมาอีกนิด ว่าราเชนน์ผู้ชายเพลย์บอยคนนี้รักเธอจริงๆ“หืมมม จะให้นิทำหน้าตึงใส่เขาแทนเหรอคะ เสียมารยาทหมด”“ก็ไม่ต้องยิ้มเหมือนเวลาคุยกับพี่ขนาดนั้นก็ได้ พี่อยากเห็นมันคนเดียว”“ฮ่าๆๆ คนอะไรหวงได้แม้กระทั่งรอยยิ้ม” พี่เชนน์นี่จะยิ่งทำให้ฉันหลงไปถึงไหนกันนะ แค่นี้ฉันก็รักเขาจนหาทางออกไม่ได้แล้วนะ ถ้าเกิดหลอกให้ฉันรักขึ้นมา ฉันจะทำอย่างไงเนี

[ราเชนน์]หลังจากวางสายจากนิตา ผมก็เดินกลับมาที่ห้อง VIP ของผับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ผับของไอ้ออกัส หลังจากที่ผมต้องแยกกับนิตาที่งานเลี้ยงกระทันหัน ทั้ง ๆที่ผมยังคุยกับเธอไม่จบ ผมก็มานั่งดื่มอยู่กับไอ้พวกนี้ได้สักพัก จนทนความคิดถึงของตัวเองไม่ไหว ก็เลยออกไปโทรหานิตาในห้องทำงานของไอ้กัสมันผมแปลกใจนิดหน่อยที่นิตาชวนผมไปเที่ยวต่างจังหวัด แต่ช่างเถอะนิตาอาจจะอยากเปิดตัวผมมากขึ้นแล้วก็ได้ นิตาบอกผมว่าอยากไปเที่ยวทะเลสวยๆ บรรยากาศดีๆ คนไม่เยอะ มีแค่เราสองคนยิ่งดี เพราะอยากมองไปทางไหนก็เจอแค่ผม ผมก็เลยเลือกเกาะส่วนตัวของผมที่ซื้อไว้ทางภาคใต้ตั้งนานแล้วจริงๆแล้วผมตั้งใจอยากพานิตาไปที่นี่ตั้งนานแล้ว และตั้งใจเอาไว้แล้วว่าถ้าเมื่อไหร่ที่นิตาเปิดตัวผม ผมจะขอเธอแต่งงาน และยกเกาะนี้ให้เธอทันที ผมซื้อมันมาไว้ให้เธอโดยเฉพาะ นึกอยู่สักพักผมก็ยิ้มเหมือนคนบ้า นี่ผมเสียอาการขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ชักเริ่มคิดว่าตัวเองไม่ปกติซะแล้วสิ นิสัยเดิมของผมเป็นคนยิ้มยากแท้ๆ แต่กลับยิ้มไม่หยุด และยิ้มเหมือนคนบ้าทุกทีเวลาอยู่กับนิตากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมรู้สึกรักมากที่สุด แฟนคนก่อนๆที่ผ่านมาถึงผมใ

ฉันเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ พี่เชนน์ไม่ยอมเว้นช่วงเวลาให้ฉันได้มีโอกาสหนีเลยแม้แต่นิดเดียว เขากดแขนของฉันทั้งสองข้างด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือก็ซุกซนอยู่ใต้เสื้อของฉันไม่ยอมหยุด และก่อนที่ฉันจะขาดอากาศตาย พี่เชนน์ที่แกล้งฉันจนพอใจจึงยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ฉันรีบหายใจเข้าเอาออกซิเจนเข้าในปอดให้มากที่สุด สายตาของเขาตอนนี้เหมือนเสือที่หิวโหยมานาน และเมื่อมันเจอเหยื่อที่มันอยากจะขย้ำแล้ว มันจะไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อนี้หลุดมือไป“พี่เชนน์ จะทำอะไรคะ” ฉันที่พยายามถ่วงเวลาเขาไว้ เผื่อเขาจะคิดเปลี่ยนใจ“ให้พี่ได้ไหม พี่รอนิมาเป็นปีเลยนะ” มือของเขาที่เคยอยู่ใต้เสื้อของฉันขยับออกมา เขาใช้นิ้วเกลี่ยเข้าที่แก้มของฉัน เชิงยั่วยวนให้ฉันใจอ่อน “คือ…. นิ…ไม่เคยค่ะ นิกลัวเจ็บ” เสียงของฉันราวกับว่าเป็นเสียงกระซิบที่กลัวเขาจะได้ยิน ก็คนมันไม่เคยมีอะไรกับใครเลยจนตอนนี้อายุจะเข้า 24 อยู่แล้วเขาจะคิดว่าฉันแปลกไหมนะ“พี่รักนินะ พี่ไม่มีวันทำร้ายนิ เชื่อใจพี่นะ”“แต่พี่ชะ…...อื้มมมม” เขาไม่ปล่อยให้ฉันได้พูดอะไรต่อ กลับใช้โอกาสตอนที่ฉันอ้าปากจะพูด ดันลิ้นเข้ามาชิมน้ำหวานจากปากฉันไม่หยุด ใช้