All Chapters of พ่ายรักเธอคนเดิม: Chapter 41 - Chapter 50

ผู้จัดการนางแบบสาวเร่งฝีเท้าเข้ามาในห้องเพื่อตั้งใจมาปลุกหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติ พอเข้ามาได้แต่กุมหัวตัวเอง สภาพของเธอเมาเละนอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา ตรงหน้ามีแค่ไวน์ขวดเดียวตั้งคู่กับแก้วสองใบ ก่อนจะเขย่าตัวเธอให้เธอตื่นขึ้นมาได้แล้ว “น้ำหวาน ตื่นเดี๋ยวนี้เดี๋ยวขึ้นเครื่องไม่ทัน” “อื้ออออ…ขึ้นเครื่องไปไหน ยังไม่ถึงเวลากลับสักหน่อย” “ลืมไปแล้วหรือไงเมื่อคืนให้พี่โทรไป เซ็นสัญญารับงานกับใคร ตอนนี้ต้องกลับไทยไปทำงานได้แล้ว หมดเวลาพักผ่อนแล้ว ลุกเดี๋ยวนี้” นางแบบสาวสดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ เมื่อคืนเธอจำได้ว่ากำลังจะจูบราเชนน์ แต่แล้วก็ภาพตัดไปเลย รีบก้มสำรวจตัวเองว่ายังเหมือนเดิมไหมแต่ก็ต้องงงเมื่อเธอยังอยู่ในสภาพเดิม บอดี้สูทที่ใส่มาก็ยังติดไว้เหมือนเดิมทุกชิ้นยังอยู่ที่เดิม แล้วเขาหายไปไหนแล้วหรือว่าเธอโดนหลอก หลอกแบบไม่เสียตัวเนี่ยนะ นางแบบสาวขมวดคิ้วงงจนเริ่มปวดหัวประเทศไทย ทันที่ที่ลงเครื่องเขารีบสั่งให้ลูกน้องพาเขากลับไปหาแม่ของลูกทันที เมื่อถามว่าวันนี้เธอไปทำงานไหม เป็นต้องเร่งให้ลูกน้องรีบขับกลับบ้านให้เร็วที่สุด

มนิตาเดินกระแทกเท้าเข้ามานั่งด้านข้างผู้กำกับ กอดอกมองทั้งคู่ด้วยหางตา ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไม่พอใจ เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมต้องหงุดหงิดใส่เขาขนาดนี้ ช่างเขาสิอยากจะกอดกับใครที่ไหนไม่เห็นจะแคร์ แต่หัวใจดันทำงานตรงข้ามกับสมองบวกกับฮอร์โมนคนท้องทำให้อารมณ์คูณสองไปเลย “น้ำหวานดีใจจังเลยค่ะที่เจอคุณเชนน์ที่นี่ด้วย แบบนี้น้ำหวานทำงานหนักแค่ไหนก็ไม่เหนื่อยค่ะ เพราะมีคนมาให้กำลังใจ” ราเชนน์กับนางแบบสาวเดินเข้ามายืนใกล้ๆกับเธอ ฟังเสียงพูดใส่เขาหวานๆจนเผลอขยับปากตามอย่างน่าหมันไส้ “คุณน้ำหวานเชิญเข้าไปยืนในฉากได้เลยค่า ตอนนี้จะเป็นการถ่ายภาพนิ่งก่อนนะคะ” “น้ำหวานไปทำงานก่อนนะคะ” ยิ้มตาหยีอ่อยชายหนุ่มก่อนจะเดินตามสตาฟเข้าไปในฉาก ชายหนุ่มได้แค่มองหน้านางแบบสาวนิ่งไม่พูดอะไรออกมา พอหันไปมองหน้าแม่ของลูกที่กำลังมองเขาด้วยหางตา จำต้องหลุดขำออกมาแล้วเข้าไปนั่งข้างๆ “ดูสนิทกันจังเลยนะคะ” พูดลอยๆน้ำเสียงประชดเขาไม่รู้ตัว “อย่าบอกนะว่านิ…หึง” ไม่พูดเปล่าพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนเธอดันอกเขาออกแล้วโวยวายออกมาเสียงดัง “หึงบ้

3 เดือนต่อมาการทำงานในช่วงตั้งครรภ์ค่อนข้างลำบากสำหรับหญิงสาว เพราะตอนนี้อายุครรภ์ของเธอเท่ากับหกเดือนแล้ว พุงที่เคยแบนราบตอนนี้ขยายใหญ่ยิ่งกว่าลูกแตงโมเสียอีก ส่วนเรื่องงานแต่งงานที่ปกรณ์และเสาวณีย์เข้าไปคุยกับที่บ้านของเธอวันนั้น มนิตาเองก็เห็นว่าราเชนน์อยากจะให้เธอได้มีงานแต่งงาน เพราะคิดว่าเป็นเรื่องที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน ซึ่งเธอก็ไม่คิดที่จะขัดใจเพียงแต่ขอให้เธอคลอดลูกก่อนเท่านั้น งานแต่งงานครั้งเดียวในชีวิตทั้งทีใครบ้างจะไม่อยากแต่งตัวสวยๆ เธอเองก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ต้องการสวยที่สุดในวันแต่งงาน ทุกคนก็เข้าใจเธอกันเป็นอย่างดี ช่วงนี้ดีหน่อยอาการแพ้ท้องหายไปหมดแล้ว เธอจึงเข้ามาทำงานที่บริษัทได้ ถึงแม้ว่าการสั่งงานผ่านช่องทางออนไลน์จะไม่ติดปัญหา แต่การที่เธอเข้าบริษัทมาทำงานย่อมดีกว่าอยู่แล้ว “ท้องโตขึ้นเยอะแล้วยังไม่ยอมพักอีกนะคะคุณนิตา” เลขาสาวที่เป็นทุกอย่างสำหรับเธอ เข้ามาทักทายเมื่อเห็นว่าคุณแม่มือใหม่ยังดื้อที่จะทำงานไม่หยุด เห็นทีคงจะทำงานจนวันคลอด“ตอนนี้ไม่แพ้แล้วค่ะอาจจะทำอะไรลำบากหน่อยเพราะติดพุง” ยิ้มตาหยีตอบกลับไปเขินๆ“คุณราเชนน์ไม่คลั่งตายแน่เลยเหรอคะเนี่ย ปกติเห

ตอนนี้อายุครรภ์ของมนิตาเข้าเดือนที่เก้าแล้ว ท้องเธอใหญ่จนเธอเดินหรือลุกแทบไม่ไหว ยังดีที่มีพ่อของลูกคอยช่วยเหลือตลอด ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเขาจะดูแลเธอได้ดีขนาดนี้ ไม่ว่าเธอจะงอแงหรือไบโพล่าขนาดไหน ราเชนน์ก็ตั้งรับและอดทนกับสถานการณ์ได้ดี พอเข้าช่วงใกล้คลอดก็สั่งห้ามไม่ให้เธอไปข้างนอกเด็ดขาด ยิ่งเรื่องงานยิ่งไม่ให้ทำทำให้ตอนนี้งานที่บริษัทข้าวหอมเป็นคนดูแลทั้งหมดแทนเธอ ความจริงเธอก็รู้สึกเกรงใจข้าวหอมอยู่เหมือนกัน ที่ต้องมาทำงานหนักกว่าเดิม “ทำอะไรอยู่ครับ” หญิงสาวละสายตาออกจากไอแพดมองไปตามเสียง เห็นพ่อของลูกเดินเข้ามาหาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มตัวเข้ามากอดจากด้านหลัง มือทั้งสองข้างของเขาประสานกันอยู่ระหว่างช่วงหน้าอก ใบหน้าซบตรงซอกคออย่างอ้อนๆ “เช็คงานนิดหน่อยค่ะ เหนื่อยไหมคะ” “ตอนแรกก็เหนื่อยครับพอได้เห็นหน้าที่รักก็หายเหนื่อยเลย” “ไม่ต้องทำเป็นพูดเลยค่ะ ไปอาบน้ำก่อนสิคะจะได้ทานข้าวกัน” ราเชนน์จุํบเข้าที่ขมับของหญิงสาว ก่อนจะเดินขึ้นไปอาบน้ำตามที่เธอบอก แต่ไม่ทันได้ก้าวเท้าขึ้นบันไดจำต้องกลับมาหาแม่ของลูกด้วยสีหน้าแตกตื่น

มนิตากลับมาอยู่ที่บ้านได้เดือนกว่าแล้ว ชีวิตของเธอไม่มีเวลาให้คิดอะไร อยู่แต่ที่เดิมๆทำอะไรเดิมๆเหมือนทุกวัน อย่างเช่นตอนนี้หญิงสาวมองไปยังนาฬิกาที่บอกเลข 03.00 น. ตอนนี้ตีสามแล้วแต่เธอต้องลุกขึ้นมาปั๊มนมทุกๆสามชั่วโมง ถ้าไม่ปั๊มออกน้ำนมก็จะตันและไม่มีนมให้ลูกชายกิน ถ้าเมื่อไหร่ที่ท่อน้ำนมตันขึ้นมาวันนั้นจะเป็นวันที่ทรมานที่สุด เพราะทั้งมีไข้ทั้งปวดระบมแต่ก็ยังต้องกลั้นใจบีบเอาน้ำนมออก มันทรมานจนราเชนน์เองที่เห็นเธอร้องไห้ออกมาแต่ยังต้องอดทนเจ็บปวดเพื่อให้มีน้ำนมให้ลูก เขาอยากจะช่วยคลายความเจ็บปวดให้เธอบ้างแต่ก็ทำได้แค่กอดให้กำลังใจ ทุกวันที่เธอต้องอดทน อดนอนอดใช้ชีวิตเป็นของตัวเองแต่เมื่อไหร่ที่เห็นหน้าพ่อของลูก เธอจะยิ้มออกมาเหมือนกับว่าเธอไม่เคยเหนื่อยหรือบ่นเลยสักครั้ง ยังดีที่มีพี่เลี้ยงช่วยเลี้ยงลูกชาย ไม่อย่างนั้นเวลากินข้าวเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวตัดออกไปได้เลย ชีวิตมนุยษ์แม่ทุกเวลาเป็นของลูกจริงๆ“เหนื่อยไหม”เงยหน้าขึ้นมามองพ่อของลูกที่ชอบตื่นตามเธอมาปั๊มนม พลางส่ายหน้าบอกว่าไม่เหนื่อยเลย คนตัวโตเห็นเธอไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย จึงนั่งลงข้างๆเป็นเพื่อนเธอ ถึงเขาจะทำอะไรไม่ได้อย่า