Todos os capítulos de ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง: Capítulo 21 - Capítulo 30

เมื่อรถม้ามาจอดที่ด้านหน้าจวนตระกูลลู่ จินซินก็กระโดดลงมาจากรถม้าโดยไม่ต้องรอให้ผู้ใดมาช่วยประคอง หญิงสาววิ่งเข้ามาในจวนอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงก็พบกับอาซีและอาหลิงที่กำลังยืนรอนางอยู่ยามนี้สาวใช้ทั้งสองดวงตาแดงก่ำคล้ายกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก"คุณหนู!"“เกิดเรื่องอะไรขึ้น"นางส่งห่อเครื่องเขียนและห่อขนมให้กับสาวใช้พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน อาซียกมือขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วจึงตอบด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น"พี่อาซานเจ้าค่ะ พี่อาซานตายแล้ว""เจ้าว่าอะไรนะ!"จินซินที่ได้ยินก็รู้สึกราวกับว่าเลือดในกายวูบวาบจนยืนไม่อยู่ อาซีกับอาหลิงที่เห็นจึงรีบเข้ามาประคองนางเอาไว้"พาข้าไปหาอาซานเดี๋ยวนี้ พาข้าไปสิ!"นางบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในลำคอแห้งผากไปหมด อาซีและอาหลิงรีบพาเจ้านายไปที่ห้องของหยางซานทันที เมื่อมาถึงก็พบลู่จื่อเซวียนที่กำลังเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องของหยางซาน บนศีรษะของเขามีผ้าสีขาวพันเอาไว้อีกทั้งยังมีโลหิตไหลซึมออกมาอีกด้วย"ลูกพี่ลู่!"ลู่จื่อเซวียนหันขวับมาทันที เมื่อเห็นว่าเป็นจินซินแววตาของเขาก็ฉายแววรู้สึกผิดขึ้นมา ชายหนุ่มยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด หญิงสาวก็พุ่งเข้ามาจับแข

เมื่อกินมื้อเย็นอิ่มแล้ว จินซินก็แวะมาดูหยางซานต่อทันที เมื่อเห็นว่าเขากำลังนอนหลับอยู่นางจึงไม่อยากจะรบกวน เพียงกำชับให้คนดูแลเขาให้ดี จากนั้นหญิงสาวก็กลับมายังเรือนพักของตน หลังจากจัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว นางก็สั่งให้อาซีและอาหลิงไปช่วยกันยกหีบสมบัติออกมาที่กลางห้องอาซีและอาหลิงแม้จะสงสัยแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามอะไรให้มากความ เพียงขมีขมันทำตามที่เจ้านายสั่ง เมื่อสาวใช้ทั้งสองนำหีบสมบัติมาวางเอาไว้แล้ว หญิงสาวจึงเปิดหีบสำรวจดูสมบัติแต่ละชิ้นอย่างพิจารณาสมบัติที่เก็บไว้มีอยู่มาก ต่อให้นางไม่ทำงานทำการก็ยังมีกินมีใช้ตลอดชาติ น่าเสียดายที่ชาติก่อนนางไม่รู้จักคุณค่าของทรัพย์สินเงินทองเหล่านี้นางจัดการรื้อค้นข้าวของทุกอย่างออกมาดูทีละชิ้น นอกจากตั๋วเงินและก้อนเงินแล้วยังมีเครื่องประดับราคาแพงอีกมากมาย นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับจำพวกปิ่นเงินรวมอยู่ด้วย นางคิดว่าจะมอบปิ่นเงินเหล่านี้ให้สาวใช้เพราะตนเองก็ไม่ได้ใช้จึงไม่อยากเก็บเอาไว้ให้ฝุ่นจับจินซินจัดการข้าวของอยู่เป็นนาน ในที่สุดนางก็เจอของที่ต้องการเสียที หญิงสาวยื่นมือไปหยิบกล่องใบหนึ่งขึ้นมาเปิดออก ในนั้นมีพู่หยกชิ้น

จินซินยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค อยู่ๆ ฉินอันหนิงก็ฟาดฝ่ามือตบเข้ามาที่ใบหน้าของนางอย่างแรง จนคนถูกตบเจ็บร้าวไปทั้งแก้มซีกขวา"มาเดินชมดอกไม้กับข้า แต่ทำหน้าตาเหมือนไม่เต็มใจ เป็นแค่บุตรสาวคหบดีแต่ทำตัวไม่รู้จักกฎระเบียบ เจ้าไปเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน อยากถูกลงโทษหรือ!"เจิ้งหลานที่เห็นเช่นนั้นก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ เจี่ยงหว่านหรงปรายตามองเจิ้งหลานแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดกับฉินอันหนิง"ทูลองค์หญิง วันนี้พวกเรามาชมดอกไม้เพื่อความสุนกสนาน ขอองค์หญิงโปรดละเว้นนางสักครั้ง อย่าทรงกริ้วเลยเพคะ"ฉินอันหนิงหันมามองเจี่ยงหว่านหรง จำได้ว่านางคือบุตรตรีของราชครูเจี่ยง ฐานะสูงส่งไม่ธรรมดา"คุณหนูเจี่ยงช่างมีเมตตายิ่งนัก ถึงขนาดออกรับแทนนางเช่นนี้ แต่นางไม่รู้มรรยาท ข้าควรจะต้องสั่งสอนนางสักหน่อย"ฉินอันหนิงตอบเจี่ยงหว่านหรงอย่างไม่ใส่ใจ เจี่ยงหว่านหรงคิดจะออกหน้าอีกครั้ง แต่จินซินกลับส่ายหน้าให้นางเป็นเชิงห้ามปรามเพราะไม่อยากให้เจี่ยงหว่านหรงต้องพลอยฟ้าพลอยฝนเดือดร้อนไปด้วย เจี่ยงหว่านหรงกำมือแน่นพลางตวัดสายตาคมมองเจิ้งหลาน นางคิดในใจว่าเจิ้งหลานน่าจะพูดเป่าหูอะไรองค์หญิงเพราะเ

ภาพความทรงจำในชาติก่อนย้อนกลับมาอีกครั้ง ทำเอาจินซินอดรู้สึกสะท้านในใจมิได้"สนมที่รัก วันนี้ข้าจะให้เจ้าเลือกเอาว่าชอบสิ่งไหนมากว่ากว่ากัน แส้ดีไหม หรือว่าจะเป็นน้ำตาเทียนร้อนๆ โอ้ หรือว่าจะให้ข้าตบตีเจ้้าก่อนดี ไม่ๆ จะให้ข้าตบตีเจ้า ข้าทำไม่ลงจริงๆ เจ้าเป็นสตรีคนแรกเลยนะที่ข้าทะนุถนอมถึงเพียงนี้ ฮ่าๆ"ฉินหงเยี่ยนกล่าวจบก็หัวเราะชอบอกชอบใจขึ้นมา จินซินรีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งหนี แต่ยามนี้ตำหนักเฉียนคุนกงถูกปิดเอาไว้ทั้งหมด นางวิ่งไปทางไหนก็ไม่รอด ยิ่งนางหนีและมีท่าทีหวาดกลัวก็ยิ่งเหมือนกระตุ้นความบ้าคลั่งในใจของฉิงหงเยี่ยน ทันทีที่เขาคว้าตัวนางได้ เขาก็จับนางกดลงกับเตียง ให้นางนอนคว่ำแล้วลงมือฟาดแส้ใส่นางไม่ยั้ง จากนั้นก็ฉีกทึ้งเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางออกจนหมด แล้วหลับนอนกับนาง หลังเสร็จกิจก็จะมีนางกำนัลยกของกำนัลราคาแพงมากมายมามอบให้ จากนั้นเขาก็จะปลอบประโลมบอกว่ารักนางที่สุด รักมากกว่าสตรีคนใดในวังหลัง นางต้องทนทุกข์เช่นนี้วันแล้ววันเล่า เจ็บแค้นทรมานเพียงใดก็มิอาจปริปากได้ เพราะนางต้องการยืมอำนาจของเขาไปทำลายตระกูลลู่หากจะกล่าวตามจริงนางจะโทษผู้ใดได้เล่า ทุกสิ่งที่นางประสบพบเจอ ล้วนเป็นน

หยางซานราวกับกลัวว่าลู่โหวจะไม่เชื่อ เขาจึงถอดเสื้อตัวนอกออก ที่หน้าอกฝั่งขวาของเขามีปานแดงรูปพระจันทร์เสี้ยวขนาดเท่าหัวแม่มืออยู่ ซึ่งปานนี้จะมีเฉพาะองค์ชายและองค์หญิงที่เกิดจากเชื้อพระวงศ์ตระกูลฉินเท่านั้นลู่โหวน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาดึงบุตรชายให้คุกเข่าลง แล้วจึงโขกศีรษะทำความเคารพทันที“ถวายพระพรองค์สามพ่ะย่ะค่ะ”ลู่จื่อเซวียนชะงักไปทันที องค์ชายสามอย่างนั้นหรือ องค์ชายสามหายสาปสูญไปนานแล้วนี่นาหยางซานรีบประคองสองพ่อลูกให้ลุกขึ้นแล้วส่งยิ้มให้พวกเขา“ไม่เจอกันนานเลยนะท่านอาจารย์ เพราะที่ผ่านมาข้าตกเขาจนความจำเสื่อม จำชาติกำเนิดตนไม่ได้ ยามที่เห็นปานแดงนี้ข้าก็ยังสงสัยว่ามันมีที่มาที่ไปอย่างไร จนกระทั่งจินซินมอบพู่หยกให้ข้า ข้าจึงจดจำเรื่องราวที่ตนเองหลงลืมไปได้ หากไม่ใช่เพราะได้ตระกูลจินช่วย ข้าคงตายไปนานแล้ว”“จิ่งไทเฮาทรงคิดถึงพระองค์มาโดยตลอด กระหม่อมเองก็ตามหาพระองค์อย่างไม่ลดละ สวรรค์ ผู้ใดจะคาดคิดว่าพระองค์จะอยู่ใกล้เพียงนี้ หากมีบ่าวไพร่คนใดในจวนที่กล้าล่วงเกินพระองค์ กระหม่อมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”“ไม่ต้องหรอก ข้าสบายดี ท่านโหว เรื่องที่ข้าเป็นใครท่านช่วยปิดเป