Todos os capítulos de ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง: Capítulo 31 - Capítulo 40

สองสามีภรรยาเมื่อได้เห็นว่าผู้มาใหม่คือใครก็ถึงกับสีหน้าดำคล้ำ รีบคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังปั๊ก ฉินอันหนิงปรายตามองสองสามีภรรยาครู่หนึ่ง เดิมทีนางไม่ชอบยุ่งเรื่องในบ้านของใคร แต่ในเมื่อจินซินต้องการมาช่วยสหายที่นี่เห็นทีนางคงต้องออกหน้าช่วยสักครั้ง"พวกเจ้าเหตุใดถึงทำทารุณกับนางเล่า"ฉินอันหนิงถามสองสามีภรรยาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นายท่านเวินและเวินฮูหยินรีบตอบทันที"ทูลองค์หญิง หลายวันก่อนอี๋เหนียงมารดาของเวินจื่อล้มป่วยตายจากไป นางจึงอาละวาดพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งยังทำร้ายบ่าวไพร่ นางนิสัยไม่ดี กระหม่อมกับฮูหยินจึงตกลงกันว่าจะส่งนางแต่งงานออกไป หากนางมีสามีแล้วนิสัยคงจะดีขึ้นบ้าง แต่นางกลับดื้อรั้นกระหม่อมจำต้องสั่งสอนให้นางหลาบจำพ่ะย่ะค่ะ""ไม่จริง เวินจื่อไม่มีนิสัยเช่นนั้น พวกท่านสองคนอย่าได้ใส่ร้ายนาง!"จินซินเอ่ยแย้งขึ้นมาทันควัน ทำเอาสองสามีภรรยาคู่นั้นเอ่ยวาจาใดไม่ออก จินซินจ้องหน้าคนด้วยแววตาหยามเหยียด ช่างต่ำช้านัก จะส่งนางไปแต่งงานเพื่อดัดนิสัยอะไรกัน นางยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเลยด้วยซ้ำ คงจะหาทางเอานางไปแต่งให้คนมีเงินแล้วเอาเงินมาเล่นการพนันเสียมากกว่า คิดว่านางไม่รู้หรือ ว่าใต้เท้าเ

ลู่จื่อเซวียนขี่ม้าตามมาส่งเจี่ยงหว่านหรงจนถึงจวนตระกูลเจี่ยง เจี่ยงหว่านหรงเมื่อลงมาจากรถม้าแล้วก็เอ่ยขอบคุณเขาอย่างประหม่าทำตัวไม่ถูก"ขอบคุณซื่อจื่อมาก"ลู่จื่อเซวียนพยัักหน้ารับคำ"ไว้พบกันใหม่ วันนี้เจ้างามมาก หวังว่าคราวหน้าที่พบกันเจ้าจะแต่งกายงดงามเช่นวันนี้นะ"เมื่อถูกเขาชื่นชมอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ เจี่ยงหว่านหรงก็รู้สึกขวยเขินขึ้นมา ไวกว่าความคิดนางใจกล้าเอ่ยถามเขาออกไป"แล้วที่ผ่านๆ มาข้าแต่งกายไม่งามเท่าวันนี้หรือ"เมื่อรู้ว่าตนเองพลั้งปากอะไรออกไป นางก็ยกมือขึ้นมาปิดปากตน ใบหน้าแดงระเรื่อ ท่าทางน่ารักน่าชังของนางทำเอาลู่จื่อเซวียนยิ้มไม่หุบ"ไม่เลย สำหรับข้าแล้วเจ้างามทุกวัน ต่อให้ไม่แต่งหน้าประทินโฉม เจ้าก็ยังงดงามกว่าสตรีใดทั้งนั้น"เจี่ยงหว่านหรงได้ฟังก็รู้สึกหวานซ่านไปทั้งหัวใจ นางยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน กว่าจะร่ำลากันได้ก็ใช้เวลาครู่ใหญ่ ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างไม่อยากแยกจากกันทางด้านจินซินเมื่อกลับมาถึงเรือนพักก็พบว่าเวินจื่อหลับไปแล้ว นางจึงไม่อยากรบกวนสหาย หญิงสาวนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกหน้าลานเรือน ไม่นานก็เห็นว่าหยางซานกำลังเดินเข้ามาพอดีระยะนี้หยางซานออกไปจัดก

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงเอ่ยกับฉินหงเยี่ยน"เสด็จพี่ ท่านเป็นถึงฮ่องเต้ ทุกสิ่งในใต้หล้าล้วนเป็นของท่านอยากได้สิ่งใดย่อมต้องได้อยู่แล้ว จะสนใจผู้อื่นไปทำไมกันเล่า ท่านดูอย่างข้าสิ ข้าเที่ยวเล่นเสเพลไม่สนใจใครทั้งนั้น คนเราเกิดหนเดียวตายหนเดียวย่อมต้องทำตามที่ใจตนปรารถนา”ฉินหงเยี่ยนตาเป็นประกายเห็นด้วยในสิ่งที่ฉินหงเย่กล่าว เขาคือเจ้าแผ่นดินจิ่งโจวมิใช่เสด็จแม่เสียหน่อย หากนางตกเป็นของเขาแล้วเสด็จแม่จะว่าอะไรเขาได้เมื่อคิดได้แล้วอารมณ์ของฉินหงเยี่ยนก็ดีขึ้นมาก ด้านฉินหงเย่ก็มีแผนการมากมายเอาไว้ในใจแล้ว เขาต้องไม่รีบร้อน ค่อยๆ เดินไปตามแผนที่วางเอาไว้ทีละก้าว เพื่อบัลลังก์มังกรที่เขาปรารถนา ยามนี้ฉินหงเยี่ยนกำลังเสพผงศิลาอย่างมัวเมาเพราะคิดว่าเป็นยาอายุวัฒนะ ดี! ให้มันเสพเข้าไปให้มากๆ จะได้เร่งวันตายเร็วๆ!ทางด้านจินซินนั้น เช้าวันต่อมาก็มีคนจากในวังมาหานางถึงจวนตระกูลลู่ บอกว่าจิ่งไทเฮามีพระเสาวนีย์เรียกนางเข้าไปที่วังหลวง เพราะต้องการจะพระราชทานรางวัลให้นางด้วยตนเอง จินซินเดิมทีไม่ได้อยากได้ของรางวัลอะไรทั้งนั้นและไม่คิดจะเข้าวังด้วย ในชาติก่อนของมีค่าใดบ้างที่นางไม่เคยมีไม่เคยได้

ฉินอันหนิงเมื่อได้ยินว่าพี่ชายมาก็กรอกตาอย่างเบื่อหน่าย นางตวัดตามองพี่ชายตนอย่างไม่ชอบใจ มีหรือนางจะมองไม่ออกว่าพี่ชายมาที่นี่เพราะเหตุใดจินซินลุกขึ้นทำความเคารพฉินหงเยี่ยนอย่างนอบน้อม"ไม่ต้องมากพิธี"ฉินหงเยี่ยนเดินเข้ามาหาจินซิน หมายจะประคองนางขึ้นมา แต่หญิงสาวกลับถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อหลบเลี่ยงเขาอย่างแนบเนียน แต่เขาก็มิได้มีอาการโกรธเคือง"เสด็จพี่มาหาน้องมีเรื่องอะไรเพคะ"ฉินอันหนิงถามพี่ชายด้วยน้ำเสียงเรียบๆฉินหงเยี่ยนยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งมองจินซินด้วยแววตาที่หวานล้ำ จินซินแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเพราะไม่อยากจะสานต่อวาสนาอะไรกับเขาอีกฉินหงเยี่ยนหาเรื่องชวนนางคุยอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่เพราะโชคดีมีฉินอันหนิงคอยพูดขัดจังหวะเอาไว้ จินซินจึงไม่ต้องรับมือกับฉินหงเยี่ยนมากนัก นางรอจนสบโอกาสเหมาะจึงขอตัวลากลับจวนทันที"ข้าก็กำลังจะกลับตำหนักพอดี มิสู้พวกเราเดินไปพร้อมกันดีกว่า ส่วนเจ้าอันหนิง อ่านตำราไป หากเจ้ากล้าบิดพริ้ว ข้าจะฟ้องเสด็จแม่"ฉินอันหนิงกระทิืบเท้าเร่าๆ ดึงดันจะตามไปส่งจินซินให้ได้ แต่จินซินบอกว่าไม่เป็นไรนางกลับเองได้ ฉินอันหนิงจึงไม่รบเร้าอีก และยังพูดอี

ไม่นานก็มีพระราชเสาวนีย์ของไทเฮาแจ้งไปยังจวนตระกูลเจี่ยงและตระกูลลู่ว่าจะให้พวกนางเข้ามาเป็นสหายเล่าเรียนขององค์หญิง ยามนี้เวินจื่ออยู่ในจวนตระกูลลู่ รายชื่อของนางจึงรวมอยู่กับจินซินด้วย แม้จะมีคำสั่งลงมาแล้วว่าใครบ้างที่ีมีรายชื่อได้เข้าไปเป็นสหายเล่าเรียน แต่อย่างไรก็ยังไม่ได้กำหนดเวลาเรียนที่แน่นอน คาดว่าต้องเตรียมการอีกสักระยะ ช่วงนี้จินซินจึงยังคงไปเรียนที่สำนักศึกษาตามปกติ ส่วนเวินจื่ออาการดีขึ้นมากแต่จินซินเกรงว่านางจะล้มป่วยอีก จึงบอกให้พักอยู่ที่จวนไปก่อนยังไม่ต้องรีบกลับไปเรียนเมื่อจินซินไปเรียนแล้ว เวินจื่อก็ออกจากจวนตระกูลลู่ไปที่บ้านเดิมของมารดานาง ก่อนไปนางได้ไปแจ้งโหวฮูหยินเอาไว้แล้ว และโหวฮูหยินก็ให้คนจัดเตรียมรถม้าให้นาง เวินจื่อคิดจะปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่โหวฮูหยินดีต่อนางยิ่งนักจึงรับไว้อย่างว่าง่าย อาซีและอาหลิงจะตามไปด้วย แต่เวินจื่อปฏิเสธเพราะนางบอกว่าตนเองไปเพียงไม่นานก็กลับมาแล้วไม่ต้องให้คนตามไปให้ยุ่งยาก เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย เวินจื่อก็นั่งรถม้าของจวนตระกูลลู่มุ่งหน้าไปบ้านเดิมของมารดาทันทีระหว่างทางนางคิดถึงสาวใช้ของตนเองขึ้นมาก็อดสะเทือนใจไม่ได้ เพรา