Todos os capítulos de ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง: Capítulo 51 - Capítulo 60

เมื่อเวินจื่อออกมาจากตำหนักเฉียนคุนกงแล้ว ก็กลับจวนตระกูลลู่พร้อมกับจินซิน แล้วขอตัวเข้าไปพักผ่อนในห้องนอนของตนเองอย่างรีบร้อน จินซินที่เห็นอย่างนั้นจึงคว้ามือฉินหงซานมาสนทนากันในเรือนพักของตน“อาซาน เจ้าว่าเวินจื่อดูแปลกไปหรือไม่”ฉินหงซานมองสบตาจินซินแล้วจึงสอบถาม“แปลกอย่างไร”“เจ้าไม่สังเกตหรือ”“ข้าไม่ได้สนใจสตรีใดนอกจากเจ้า”จินซินทั้งขบขันทั้งจนใจในคราวเดียวกัน นางดึงฉินหงซานให้มานั่งลงข้างกันแล้วจึงเอ่ยกับเขา“ข้าว่านางดูแปลกไปหลังจากได้พบกับฉินหงเยี่ยน ข้ารู้สึกว่า พวกเขาสองคนดูไม่ปกติ แต่ไม่ปกติตรงไหนข้าก็มองไม่ออก หากท่านเข้าวังหลวงเมื่อใด ช่วยสังเกตให้ทีสิ”ฉินหงซานย่นหว่างคิ้วแล้วจึงพยักหน้ารับคำ จินซินจึงพูดคุยกับเขาต่อ“วันนี้ข้าเพิ่งได้รู้มาเรื่องหนึ่ง ดูเหมือนฉินหงเย่จะเริ่มลงมือกับฉินหงเยี่ยนแล้ว ในสุราของฉินหงเยี่ยนมีผงศิลาผสมอยู่”ฉินหงซานเมื่อได้ยินก็เบิกตากว้างมองมาที่จินซินทันที“เจ้ารู้จักของพวกนี้ได้อย่างไรกัน”“ชาติก่อนฉินหงเย่เคยสอนข้าใช้ ข้าไม่เคยบอกเจ้า ขออภัยด้วย”ฉินหงซานฟังจบก็ไม่ได้โกรธอะไร แต่ในใจกลับใคร่ครวญถึงความหนักเบาของเรื่องนี้ ชาติที่แล้วฉินหง

สองวันต่อมาเป็นวันที่ตระกูลเจี่ยงจัดงานพิธีปักปิ่นให้กับเจี่ยงหว่านหรง พิธีจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่มีหน้ามีตา อีกทั้งวันเดียวกันนั้น ตระกูลลู่ยังพาแม่สื่อมาสู่ของเจี่ยงหว่านหรงอย่างสมเกียรติ ผู้คนต่างพากันชื่นชมในวาสนาของนาง มีหลายคนทอดสายตามายังจินซินที่นั่งอยู่ เดิมทีพวกเขาคิดว่านางจะอาละวาด แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น นางนั่งยิ้มแย้มอย่างมีความสุข สร้างความแปลกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมากฉินอันหนิงมาร่วมงานนี้พร้อมกับฉินหงซาน อีกทั้งยังนำของขวัญมามอบให้เจี่ยงหว่านหรงอีกด้วย จากนั้นสตรีทั้งสี่นางก็มานั่งสนทนากันอย่างสนิทสนม เจิ้งหลานที่มาร่วมงานด้วยปรายตามองพวกนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วฉินอันหนิงและเจี่ยงหว่านหรงจะใฝ่ต่ำเพียงนี้ ถึงขนาดไปสนิทสนมกับลูกคหบดีและลูกอนุเมื่องานทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ทุกคนจึงขอตัวกลับระหว่างทางฉินหงซานเดินตามติดจินซินไม่ห่าง ยามนี้สถานะของเขาชัดเจนแล้ว เพียงรอวันสถาปนาอย่างเป็นทางการ บรรดาหญิงสาวตระกูลสูงศักดิ์ต่างจ้องเขาตาเป็นมัน คิดจะหว่านเสน่ห์ทอดสะพานให้แก่เขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจพวกนางเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ตามติดจินซินไม่ห่าง นั่นยิ่งทำใ

เวินจื่อไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงมองเขาอย่างเงียบๆ คนอย่างฉินหงเยี่ยนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับสายลม ทำเอาคนคาดเดาความคิดของเขาไม่ออกเมื่อเห็นว่าเวินจื่อยังไม่ยอมไป เขาจึงตะคอกนาง“ก็บอกให้ไสหัวไป!”เวินจื่อยืนนิ่งไม่ไป ซ้ำยังยื่นมือมาคว้ากาสุราที่วางอยู่ใกล้ๆ ไปโยนทิ้งอีกด้วย ฉินหงเยี่ยนที่เห็นเช่นนั้นก็บันดาลโทสะ จะเข้ามาตีนางสักที แต่เวินจื่อกลับผลักจนชายหนุ่มเซล้มไปนั่งบนเตียง จากนั้นนางก็ยื่นมือมาบีบปลายคางเขาเอาไว้“ฝ่าบาท พระองค์ต้องดื่มยาเพคะ เพื่อรักษาอาการป่วยจากการเสพพิษเข้าไป ไม่เช่นนั้นอาจจะตายได้”“ข้าไม่กิน นั่นคือยาอายุวัฒนะ ไม่ใช่ของไม่ดี!”เวินจื่อคร้านจะสั่งสอนเขาแล้ว นางยกถ้วยยาขึ้นจิบคำหนึ่ง จากนั้นก็ใช้ปากป้อนยาให้เขาอย่างว่องไว ฉินหงเยี่ยนชะงักทำสิ่งใดไม่ถูก เขาไม่คิดว่านางจะกล้าทำเช่นนี้ จึงรีบร้อนผลักนางออกห่าง“เป็นบ้าหรืออย่างไร กล้าล่วงเกินข้า คิดว่าข้าไม่กล้าทำโทษเจ้าหรือ!”หญิงสาวไม่ตอบแต่กลับยกถ้วยยาขึ้นอมไว้และพุ่งเข้ามาใช้ปากป้อนฮ่องเต้หนุ่มอีกหน ยิ่งเขาขัดขืนนางยิ่งทำ จนสุดท้ายฉินหงเยี่ยนก็ไม่ขัดขืนอีก ยอมให้นางทำเช่นนั้นไม่ด่าทอเลยสักคำเมื่อป้อนยาเสร็จแล้ว

หลายวันต่อมาฉินหงซานก็นำของที่นางต้องการมามอบให้ ชายหนุ่มทำงานเร็วมาก จนนางอดชื่นชมเขามิได้ เมื่อได้ของมาแล้วนางก็จัดการทำตามแผนต่อไปทันทีของที่นางให้ฉินหงซานไปหาให้คือผงศิลา มันเป็นของเช่นเดียวกับที่ฉินหงเย่ใช้กับฉินหงเยี่ยนจินซินจัดการผสมมันลงไปในสุราที่นางจะมอบให้ฉินหงเย่โดยเฉพาะ จากนั้นก็บดก้านพลูและชะเอมเทศตากแห้งผสมลงไปในสุรา กานพลูนี้มีกลิ่นหอมแรงและรสเผ็ดร้อน ช่วยดับกลิ่นสาบของแร่ผงศิลาได้อย่างดีเยี่ยม ส่วนชะเอมเทศใช้เพื่อปรับรสชาติให้กลมกล่อมและลดความฝาดของผงศิลา ฉินหงเย่ย่อมคิดไม่ถึงและสืบไม่พบอย่างแน่นอน แม้สมุนไพรสองตัวนี้จะทำให้ผงนั้นเจือจางไม่รุนแรงมากเท่าที่เขาผสมให้ฉินหงเยี่ยนดื่ม แต่มันจะค่อยๆ สะสมในร่างกายทีละน้อย กว่าเขาจะรู้ตัวว่าตนเองโดนพิษผงศิลาก็ยากจะเยียวยาเสียแล้วอย่าโทษที่ข้าอำมหิตเลยฉินหงเย่ เพราะคนเช่นเจ้าหากปล่อยเอาไว้จะต้องสร้างหายนะครั้งใหญ่อย่างแน่นอนเมื่อทำเสร็จนางจึงนำสุรามาไว้ที่ร้านและห้ามผู้ใดแตะต้อง นางเชื่อว่าฉินหงเย่จะต้องมาที่ร้านตอนนางอยู่อย่างแน่นอน เช่นนั้นนางจะเป็นคนมอบให้เขาเองกับมือเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จินซินก็เข้าวังพร้อ

เจิ้งชิงหย่าเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับการตายของน้องสาวเท่าใดนัก นางต้องสู้รบปรบมือกับบรรดานางสนมก็เหนื่อยพอแรงแล้ว ไม่มีเวลามาสนใจหรอกว่าหลังจากน้องสาวตายไปแล้วจะถูกนำไปฝังที่ไหนยามนี้นางมีเรื่องให้ต้องใคร่ครวญมากกว่า ดูเหมือนฉินหงเยี่ยนจะพอใจสตรีคนใหม่ที่ชื่อว่าเวินจื่อ วันที่นางไปเยี่ยมเขา เห็นฉินหงเยี่ยนไม่ยอมให้หมอหลวงป้อนยา แม้แต่นางยังเข้าใกล้ไม่ได้ แต่พอเป็นสตรีนางนั้นกลับเข้าใกล้เขาได้อย่างง่ายดายเจิ้งชิงหย่าคิดจะจัดการกับเวินจื่อ ทว่ามีเรื่องให้ต้องทำเสียก่อน อีกไม่นานก็จะถึงวันสถาปนาแคว้นแล้ว นางต้องรับหน้าที่เดินทางไปกราบไหว้ขอพรที่วัดชิงเหลียงอานเพื่อให้งานคราวนี้ราบรื่นและต้องถือศีลอยู่ที่นั่นสามวันจึงจะกลับวังหลวงได้ นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ทำกันมาจากรุ่นสู่รุ่น ฮองเฮาทุกพระองค์จะต้องทำเช่นนี้สืบต่อกันมาจนมาถึงยุคสมัยของนางยิ่งคิดเจิ้งชิงหย่าก็ยิ่งกลุ้มใจ แต่นางไม่อาจบ่ายเบี่ยงได้ ได้แต่คิดว่ารอให้จัดการเรื่องนี้จบแล้ว ค่อยมาเอาเรื่องเวินจื่อก็ยังไม่สายจวนชินอ๋อง“นางตายแล้ว?”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”ฉินหงเย่เมื่อได้ยินว่าเจิ้งหลานตายแล้วก็พริ้มตาลง ก่อนจะเขวี้ยงจอก