Todos os capítulos de ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง: Capítulo 11 - Capítulo 20

"พวกข้าสองพ่อลูกติดหนี้บุญคุณท่าน ต่อไปหากท่านจะให้พวกเราเป็นวัวเป็นม้าคอยรับใช้พวกเราก็ยินดีเจ้าค่ะ เมื่อท่านช่วยใช้หนี้แทน เช่นนั้นเรือนหลังนี้ก็เป็นของท่านแล้ว ขอเพียงให้พวกเราได้อยู่ต่ออีกสักระยะ ตั้งตัวได้เมื่อใดพวกเราจะรีบย้ายออกทันที"จินซินเงยหน้ามองร้านยาสมุนไพรตระกูลเสิ่นครู่หนึ่ง ก่อนจะเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ"อาหลี เจ้าพอจะมีความรู้เรื่องสมุนไพร ใช่หรือไม่”“ก็มีบ้างเจ้าค่ะ""ดียิ่งนัก ข้าอยากจะเปิดกิจการร้านสมุนไพรอยู่พอดี ได้เจ้ามาช่วยอีกแรงก็ยิ่งดี พวกเจ้าไม่ต้องย้ายออก เคยอยู่ที่นี่เช่นไรก็อยู่ต่อไปเถอะ คอยช่วยข้าทำกำไรเข้าร้านก็พอ ข้าจะจ่ายเงินเดือนให้พวกเจ้าทุกเดือน"เสิ่นหลีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจมากหันไปยิ้มกว้างให้บิดาตน แล้วหันมาเอ่ยกับจินซินว่า"ท่านพูดจริงหรือ""จริงสิ”"ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณหนู ต่อไปนี้ข้าคือคนของท่าน ข้าจะภักดีและช่วยท่านอย่างสุดความสามารถ"“เอาเถิด หากพวกเจ้าตั้งใจทำงานข้าไม่มีทางทำแย่ๆ อย่างแน่นอน เสิ่นหลี เจ้าวางใจได้ ในเมื่อเจ้าเป็นคนของข้าแล้วข้าก็จะคุ้มครองเจ้าเอง เจ้านำเงินนี่พาบิดาเจ้าไปหาหมอก่อน หากขาดเหลือสิ่งใดก็ไปแจ้งข้าที่จวนตระกู

จินซินพยักหน้าแล้วลุกเดินตามเสิ่นหลีเข้าไปที่ด้านหลังของร้านสมุนไพร เมื่อมาถึงก็พบว่าด้านหลังร้านมีโรงเก็บสมุนไพรอยู่ เป็นโรงเก็บสมุนไพรที่ค่อนข้างกว้างขวางพอสมควร อีกทั้งรอบๆ บริเวณยังมีสมุนไพรจำนวนมากปลูกเอาไว้อีกด้วย จินซินยิ้มเต็มใบหน้าก่อนจะหันมาพูดกับเสิ่นหลี"เยี่ยมมาก เสิ่นหลีเจ้าฟังข้านะ ข้าอยากจะเปิดร้านเครื่องหอมสมุนไพร ทำกำยานจากสมุนไพร ถุงหอม รวมไปถึงอาหารบำรุงสุขภาพ ทั้งยังคิดจะเปิดร้านเสริมความงามของสตรีจากสมุนไพรอีกด้วย ข้าจะเริ่มขายถุงหอมและกำยานก่อน โดยใช้ร้านเจ้าเปิดทำการค้า แรกเริ่มกำไรอาจจะไม่มากนัก แต่ข้ามีแผนการในใจแล้ว เจ้าแค่ทำตามที่ข้าบอกก็พอ หากมีรายได้งามๆ พวกเจ้าย่อมไม่ขาดกำไรในส่วนนี้"เสิ่นหลีดีใจเป็นอย่างมาก นอกจากไม่ต้องหาที่อยู่ใหม่แล้ว ยังได้ทำงานที่ตนเองรักอีกด้วย คุณหนูจินซินไม่ได้ไล่นางแล้วยังจะช่วยให้นางกับบิดามีหนทางทำกิน เสิ่นหลีจึงยิ่งซาบซึ้งใจเข้าไปใหญ่จินซินใช้เวลาครึ่งค่อนวันในการขลุกอยู่กับบรรดาสมุนไพรตรงหน้า นางสอนให้เสิ่นหลีทำถุงหอมและกำยานจากสมุนไพรเหล่านั้น ถุงหอมและกำยานที่จินซินทำนั้นเป็นสูตรลับ มีกลิ่นหอมไม่เหมือนกับร้านอื่น ไม่ฉุน

ด้านจินซินเมื่อกลับมาถึงจวนแล้วก็พบกับลู่จื่อเซวียนที่เพิ่งกลับมาจากค่ายทหารเข้าพอดี ชายหนุ่มกวาดสายตามองหญิงสาวแล้วจึงถามขึ้นมา"ออกไปก่อเรื่องที่ใดมาอีกเล่า"จินซินกลอกตาไปมาพลางเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม“ข้าเพียงไปที่ร้านสมุนไพรตระกูลเสิ่นมา ไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรเลย ลูกพี่ลู่ ท่านนี่ชอบจับผิดข้าเสียจริง ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว ขี้เกียจตอบคำถาม”กล่าวจบนางก็เดินกลับเรือนของตนเอง วันนี้เหนื่อยมาครึ่งค่อนวันแล้วอยากจะพักเสียหน่อย ลู่จื่อเซวียนมองตามนางไปจนลับสายตา ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกองค์รักษ์ลับออกมา องค์รักษ์ผู้นั้นปรากฏตัวแล้วจึงคำนับเขาอย่างนอบน้อม พร้อมกับรายงานความเคลื่อนไหวของจินซินให้ลู่จื่อเซวียนได้ทราบ"เรียนซื่อจื่อวันนี้คุณหนูจินไปที่ร้านสมุนไพรตระกูลเสิ่นมาจริงๆ ขอรับ นางอยู่ในร้านถึงค่อนข้างวันแล้วจึงกลับจวน จากนั้นก็แวะไปที่ร้านซาลาเปานางซื้อซาลาเปาทั้งหมดในร้านไปเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยนะขอรับ”“หา?”ลู่จื่อเซวียนถึงกับอุทานขึ้นด้วยเสียงอันดัง เขาคิดว่าตนเองหูไม่ดีแน่นอน ถึงได้ยินว่าจินซินยอมจ่ายเงินเพื่อให้เด็กๆ กำพร้าได้กินอิ่ม“เจ้ามองดีแล้วหรือ ใช่นางแน่นะ”“ขอรับ บ่าวไม่มีทาง

เมื่อตกลงกันได้แล้วว่าจะส่งจินซินไปเข้าเรียนที่สำนักศึกษาไป๋กววนฮวา เช้าวันต่อมาโหวฮูหยินจึงพานางไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่นอกจวนทันที ส่วนมากจะเป็นพวกเครื่องเขียนที่นางต้องใช้ตอนอยู่ในสำนักศึกษา ส่วนเสื้อผ้านั้นจะมีร้านชื่อดังในเมืองหลวงมาทำการวัดตัวตัดชุดให้นางที่จวน จินซินรู้สึกเกรงใจมาก นางคิดจะจ่ายเงินเอง แต่โหวฮูหยินกลับบอกว่ายามนี้นางเป็นคนตระกูลลู่ ย่อมเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของตระกูลลู่ จินซินซาบซึ้งใจมาก นางจึงขอบคุณโหวฮูหยินหลายต่อหลายครั้งครั้งนี้หยางซานไม่ได้ติดตามมาด้วย เพราะนางให้เขาไปจัดการเรื่องสมุดบัญชีของร้านค้าต่างๆ ในเมืองหลวง หนึ่งในร้านนั้นก็คือร้านสมุนไพรตระกูลเสิ่น ที่จินซินเพิ่งจะได้มาใหม่ แม้ร้านนี้จะเป็นร้านค้าของจินซินอย่างชอบธรรมแล้ว แต่นางก็ไม่คิดจะเปลี่ยนชื่อร้าน เพราะนางก็มิได้อยากจะยึดร้านนี้มาจากพ่อลูกตระกูลเสิ่นอยู่แล้วด้านหยางซานนั้นเมื่อจัดการร้านอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว ก็มุ่งหน้ามาที่ร้านสมุนไพรตระกูลเสิ่นทันทีที เมื่อเดินเข้ามาในร้านก็ได้พบกับเสิ่นหลีและบิดาของนาง หยางซานประหลาดใจมาก เมื่อได้ยินเสิ่นหลีเล่าว่า ถุงหอม กำยานที่วางขายอยู่นั้นเป็นจิน

เจิ้งหลานเกรี้ยวกราดเป็นอันมากที่ถูกจินซินตอกกลับเช่นนี้ นางจึงยื่นมือเข้ามากระชากแขนของจินซินให้ลุกขึ้นมาเชิญหน้ากับนาง จินซินมองเจิ้งหลานด้วยแววตาเย็นชา แล้วยื่นมือไปกระชากผมของฝ่ายตรงข้ามอย่างแรง"เอาสิ เจ้าลงมือได้คนเดียวหรือ หืม!"บรรดาแม่นางน้อยที่นั่งอยู่ต่างพากันตื่นตระหนก แต่ไหนแต่ไรพวกนางได้ยินชื่อเสียงด้านไม่ดีของจินซินมาก็มาก แต่ไม่คิดว่านางจะใจกล้าลงมือกับคนในสำนักศึกษาเช่นนี้เจี่ยงหว่านหรงสีหน้าไม่สู้ดีเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ส่วนเจิ้งหลานก็รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก"จินซิน เจ้าปล่อยข้านะ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้าคือน้องสาวของเจิ้งฮองเฮา เจ้ากล้าล่วงเกินข้าหรือ!"จินซินที่ได้ยินก็ส่งเสียงเหอะออกมา นางมีหรือจะไม่รู้จักเจิ้งฮองเฮาเจิ้งฮองเฮามีนามว่าเจิ้งชิงหย่า นางเป็นพี่สาวร่วมมารดาของเจิ้งหลาน ชาติก่อนนางเคยตบตีกับเจิ้งชิงหย่าเพื่อแย่งความโปรดปรานจากฉินหงเยี่ยนมาแล้ว ไม่คิดเลยว่าชาตินี้ยังต้องมาทะเลาะกับเจิ้งหลานน้องสาวของเจิ้งชิงหย่าต่อ ชาติก่อนนางไม่เคยมีเรื่องกับเจิ้งหลาน เพราะนางเป็นพระสนมชั้นสูง เจิ้งหลานย่อมไม่กล้าล่วงเกินนาง แต่ชาตินี้ไม่เหมือนกัน น