Todos os capítulos de ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง: Capítulo 41 - Capítulo 50

ด้านลู่จื่อเซวียนนั้น ยามนี้เขาและบิดากำลังแยกย้ายกันตามหาฉินหงเยี่ยนอย่างลับๆ แต่จนแล้วจนรอดกลับยังไม่พบตัวคน พวกเขาต่างร้อนใจกันมาก ยิ่งปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปมากเพียงใด นั่นเท่ากับภยันอันตรายจะยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นส่วนจินซินหลังกลับมาจากสำนักศึกษา ก็แวะไปจัดการเรื่องบัญชีที่ร้านค้า เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยนางก็มุ่งหน้ากลับจวนตระกูลลู่ในทันที เมื่อมาถึงกลับไม่พบเวินจื่อ หลังจากสอบถามเอาความกับอาซีและอาหลิง กลับได้ทราบว่าเวินจื่อออกไปที่บ้านเดิมตั้งแต่เช้าแล้ว ยามนี้ยังไม่กลับมาเสียที จินซินขมวดคิ้วแน่นรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา นางตั้งใจจะเดินไปหาหยางซานเพื่อให้เขาขับรถม้าไปส่งนางตามหาเวินจื่อ แต่กลับพบว่าหยางซานก็ไม่อยู่ที่จวนเช่นเดียวกัน คาดว่าเขาคงจะไปจัดการเรื่องธุระต่างๆ แทนนางเหมือนเช่นที่เคยทำมาโดยตลอดแล้วเหตุใดนางจึงไม่พบว่าเขาอยู่ที่ร้านค้าเลยเล่ารออยู่ไม่นานคนขับรถม้าก็มาถึง เขาคือคนทีี่พาเวินจื่อไปส่งที่บ้านเดิมมารดานาง จินซินร้อนใจถามเขาว่าเวินจื่ออยู่ที่ใด เขาจึงบอกว่าตนเองรออยู่นานก็ยังไม่เห็นเวินจื่อออกมาเสียที จึงเข้าไปตามหานางด้านในบ้านตระกูลเถา แต่กลับไม่พบตัวค

ทางด้านหยางซานนั้นยามนี้เพิ่งพ้นขีดอันตราย แผลที่หน้าอกและแขนก็เริ่มจะสมานเข้าที่เข้าทาง ส่วนฉินหงเยี่ยนอาการก็ดีขึ้นมากแล้วเช่นกัน ที่นอนซมอยู่หลายวันเพราะมีไข้เท่านั้นหยางซานนอนอยู่บนเตียงหลายวัน เมื่อตื่นขึ้นมาเขารู้สึกหนักอึ้งในหัวไม่น้อยเลย ก่อนหน้านี้เขาจำได้ว่าตนเองเข้าไปช่วยฉินหงเยี่ยนอย่างไม่คิดชีวิต จะอย่างไรฉินหงเยี่ยนก็ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายร่วมมารดาอย่างแท้จริงมิใช่ใครอื่น สัญชาตญาณความเป็นพี่น้องแม้จะห่างหายไปเป็นสิบปี ก็ไม่อาจทำให้เขาเมินเฉยต่อความเป็นความตายของฉินหงเยี่ยนได้ตอนเกิดเรื่องคนที่ช่วยฉินหงเยี่ยนเอาไว้ก่อนหน้านี้คือเวินจื่อ นี่ก็เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย ชาติแล้วไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นแล้วสาเหตุใดกันที่ทำให้ฉินหงเยี่ยนออกจากวังหลวงไปอย่างดื้อดึงเช่นนั้น แล้วนักฆ่าเหล่านั้นเป็นคนของใครกันแน่หรือจะเป็นฉินหงเย่คนที่ต้องการให้ฉินหงเยี่ยนตายมากที่สุดก็คือฉินหงเย่เมื่อใคร่ครวญแล้วแววตาของหยางซานก็ฉายแววเย็นชาขึ้นมาหลายส่วน เขาค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นมานั่งพลางคิดเรื่องนี้ไม่หยุด"อย่าเพิ่งลุกขึ้นมาส่งเดช เจ้าเพิ่งฟื้นตัวมิเช่นนั้นบาดแผลอาจจะอักเสบอีก”ชา

หลายวันต่อมา จินซินและเวินจื่อก็เดินทางเข้าวังหลวงมาเป็นสหายเล่าเรียนของฉินอันหนิงตามพระประสงค์จิ่งไทเฮา เวินจื่ออาการดีขึ้นมากแล้ว ทุกคนล้วนดูแลนางเป็นอย่างดี ทำให้เวินจื่อรู้สึกอบอุ่นใจมาก ส่วนจินซินก็เอาแต่คิดถึงหยางซาน เขาไม่อยู่เช่นนี้มันทำให้นางรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป"ข้าตื่นเต้นมากเลยจินซิน หากได้พบฝ่าบาทจะทำเช่นไรดี ยามนั้นข้าไม่รู้ว่าพระองค์เป็นใคร จึงเผลอล่วงเกินไปบ้าง"เวินจื่อพูดขึ้นมาระหว่างที่พวกนางสองคนกำลังนั่งอยู่ในรถม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังวังหลวง จินซินละจากความคิด แล้วจึงหันมามองเวินจื่อด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ไม่ต้องกังวล เจ้าไม่ได้ทำเรื่องไม่ดี วางใจเถอะ ตั้งใจเรียนให้ดีก็พอ”เวินจื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็วางใจลงได้ คนทั้งสองจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเป็นเรื่องอื่นแทน ไม่นานรถม้าก็มาจอดที่ด้านหน้าวังหลวง เมื่อพวกนางลงมาจากรถม้าจึงพบว่าเจี่ยงหว่านหรงก็เพิ่งเดินทางมาถึงพอดี สตรีทั้งสามคนจึงพากันเดินเข้าไปในวังหลวงพร้อมกัน โดยมีขันทีที่จิ่งไทเฮาส่งมารอรับเป็นคนเดินนำทางพาไปยังตำหนักที่เรียนหนังสือ เมื่อฉินอันหนิงเห็นว่าสหายมาถึงแล้ว จึงสั่งให้คนนำขนมมาต้อนรับสหายทั้งสามคน

ทางด้านจินซินก็ประคองเวินจื่อให้เดินออกมาพร้อมกัน สีหน้าของเวินจื่อซีดเผือดราวกับกระดาษ นางทั้งตกใจและไม่เข้าใจในเวลาเดียวกัน ที่ตกใจก็คือนางไม่คิดว่าฮ่องเต้หนุ่มจะเป็นคนเช่นนี้ และที่ไม่เข้าใจก็คือเขาไม่เอาผิดนางทั้งที่ทำได้เพียงแค่เอ่ยปากเท่านั้นความรู้สึกมากมายตีกันในหัวของเวินจื่อเต็มไปหมด นางไม่รู้ว่าตนเองไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงลงมือทำร้ายฉินหงเยี่ยนเช่นนั้น บางทีอาจเป็นเพราะเขามีความคิดบัดซบต่อจินซินแล้วยังดูแคลนนาง จึงทำให้นางเผลอพลั้งมือไปชั่วขณะจินซินเห็นว่าสหายรักเงียบไป จึงถามด้วยความเป็นห่วงเป็นไย แต่เวินจื่อปฏิเสธว่าไม่มีอะไรเพียงตกใจเล็กน้อยเท่านั้น จินซินจึงไม่ได้ถามอะไรอีก ก่อนออกจากวังหลวงทั้งสองคนได้ไปบอกลาฉินอันหนิงอีกครั้งแล้วพากันกลับจวนตระกูลลู่หยางซานติดตามมาด้วย ระหว่างทางเขาไม่ได้พูดอะไรออกมา อีกทั้งยังลอบมองปฏิกิริยาของจินซินเป็นระยะ นางดูเงียบไปอย่างเห็นได้ชัด หรือว่านางจะโกรธเขาหยางซานยิ่งคิดยิ่งนั่งไม่ติดเมื่อกลับมาถึงจวนตระกูลลู่แล้ว เวินจื่อก็แยกตัวออกไปพักผ่อน จินซินหันมามองหยางซานแล้วจึงบอกให้เขาตามนางเข้ามาด้านใน เมื่อเข้ามาด้านในเรือนแล้ว นางก็

ความเงียบปกคลุมจนบรรยากาศโดยรอบอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด จินซินไม่คิดเลยว่าเวินจื่อจะใจกล้ายื่นมือไปปัดมือของฝ่าบาทออกเช่นนั้น เห็นทีคราวนี้ต่อให้นางมีสิบหัวก็ยากจะรักษาเอาไว้ได้แล้วเวินจื่อเองก็ตกใจไม่ต่างกัน นางไม่รู้ว่าตนเองไปเอาความมั่นใจมาจากไหน หญิงสาวก้มลงมองสุราที่หกอยู่บนพื้นแล้วย่นจมูก รู้สึกได้ว่ากลิ่นมันแปลกๆ คล้ายกลิ่นของผงศิลาอย่างไรอย่างนั้นนางเคยได้ยินท่านตาพูดถึงเจ้าผงประหลาดนี่อยู่บ่อยครั้ง มันไม่ใช่ของดีอะไร ซ้ำยังทำร้ายร่างกายในระยะยาวอีกด้วย แต่ฉินหงเยี่ยนกลับใช้มันอย่างนั้นหรือด้านเจี่ยงหว่านหรงและฉินอันหนิงก็เพียงนิ่วหน้ายกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกเท่านั้น พวกนางเป็นสตรีอยู่แต่ในห้องหอย่อมไม่เคยรู้จักของไม่ดีสิ่งนี้ฉินหงเยี่ยนนิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนจะหันขวับมาจ้องมองเวินจื่ออย่างเอาเรื่อง เมื่อครู่นางถึงกับกล้าปัดมือเขาออก จะใจกล้าเกินไปแล้วกระมังเวินจื่อทำอะไรไม่ถูก เพียงหลับตาลงเพื่อรอรับโทษเท่านั้น ทว่ากลับไม่มีคำสั่งให้ลากนางไปโบย มีเพียงเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของฉินหงเยี่ยน จินซินมองประเมินคนทั้งสองด้วยความสงสัย เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าพวกเขาสองคนดูแปลกๆฉินหงเย