All Chapters of ชาตินี้นางร้ายเช่นข้าจะขอขีดเส้นด้ายวาสนาด้วยตนเอง: Chapter 61 - Chapter 70

ด้านจินซินนั้นยามนี้นางกำลังช่วยโหวฮูหยินตรวจนับสินสอดที่จะนำไปมอบให้กับจวนตระกูลเจี่ยง โหวฮูหยินใส่ใจเรื่องนี้มาก อีกทั้งยังจัดเตรียมทุกอย่างอย่างพิถีพิถัน“เป็นวาสนาของเจี่ยงหว่านหรงที่ได้แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ของท่านป้านะเจ้าคะ”จินซินเอ่ยพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ โหวฮูหยินมองหลานสาวก่อนจะยื่นมือมาลูบศีรษะของนาง“วันใดที่เจ้าแต่งงาน ป้าจะเตรียมสินเดิมให้เจ้าอย่างสมเกียรติ ไม่ให้ด้อยกว่างานแต่งพี่ชายเจ้าแน่นอน”“แค่ท่านป้าเอ็นดูข้าก็พอแล้วเจ้าค่ะ”จินซินยิ้มเต็มใบหน้า โหวฮูหยินที่เห็นเช่นนั้นก็นึกเสียดายในใจที่นางไร้วาสนากับบุตรชายของตน แต่ในเมื่อบุตรชายเลือกแล้ว และเจี่ยงหว่านหรง ก็เป็นสตรีที่ดีพร้อมไร้ข้อด้อย เช่นนั้นนางก็ควรจะสนับสนุนให้ถึงที่สุดหลังจากจัดการธุระเสร็จเรียบร้อย จินซินก็ไปจัดการเรื่องบัญชีร้านค้าของตนเองต่อ ส่วนเวินจื่อก็เข้าวังหลวงไปป้อนยาให้ฉินหงเยี่ยนตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว ส่วนฉินหงซานนั้นเขาก็กำลังวุ่นวายอยู่กับการดูแลเหล่าราชทูต คนเหล่านั้นกำลังทยอยเดินทางเข้าเมืองหลวงมาเรื่อย ๆ แต่ยังไร้วี่แววของเผ่าชิงหยวน คาดว่าข่านหลางจู่น่าจะมาถึงในอีกสองถึงสามวันข้างหน้าจินซินแปลกใ

เมื่อเจิ้งชิงหย่ากลับมาถึงวังหลวงแล้ว นางก็เริ่มทำตามแผนการที่วางเอาไว้กับฉินหงเย่ทันที ตอนนี้นางรู้ทุกอย่างที่ฉินหงเย่คิดจะทำแล้ว แรกเริ่มเขาใช้ผงศิลากับฉินหงเยี่ยน แต่ดูเหมือนระยะนี้ฉินหงเยี่ยนจะระวังตัวเรื่องสุรามากขึ้น และยังมีเวินจื่อคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ แผนเดิมจึงต้องยกเลิกไป และเปลี่ยนมาใช้แผนการใหม่แทนนางลอบนำกำยานที่มีส่วนผสมของยาพิษที่ฉินหงเย่มอบให้ไปวางเอาไว้ในตำหนักของฉินหงเยี่ยน มันเป็นพิษอ่อน ๆ หากสูดดมเข้าไปในร่างกายนานวันเข้า จะยิ่งทำให้อาการของเขาทรุดหนักลงเรื่อย ๆ เรื่องนี้ไม่มีใครสงสัยเพราะแต่ไหนแต่ไรเจิ้งชิงหย่าก็มักจะให้คนส่งกำยานกลิ่นหอมมาวางเอาไว้ในตำหนักของฉินหงเยี่ยนอยู่เสมอ จึงไม่มีพิรุธใดให้คนนอกสังเกตเห็นก่อนที่ท่านข่านหลางจู่จะเดินทางมาถึงเมืองหลวง จวนตระกูลลู่และจวนตระกูลเจี่ยงก็จัดงานมงคลขึ้น ลู่จื่อเซวียน และ เจี่ยงหว่านหรง ได้แต่งงานกันสมดั่งใจหวัง พิธีการถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ มีผู้คนมาร่วมอวยพรกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง สร้างความปิติยินดีให้กับทุกคนที่มาร่วมงานเป็นอย่างมาก จินซินและฉินหงซาน มองดูคู่รักทั้งสองตรงหน้าด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม พวกเขารู

สองวันต่อมาก็เป็นวันที่ฉินหงเยี่ยนต้องเดินทางออกไปล่าสัตว์ร่วมกับเหล่าราชทูตที่นอกเมืองหลวง สนามล่าสัตว์แห่งนี้อยู่บนเขาซึ่งห่างจากเมืองหลวงไปไม่ไกลมากนัก ทัศนียภาพโดยรอบล้วนดียิ่ง เมื่อขึ้นมาบนยอดเขาก็จะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงจิ่งโจวได้ทั้งหมดการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีเหล่าฮูหยินหรือคุณหนูติดตามมาด้วย เพราะเป็นเพียงการล่าสัตว์เพื่อความสำราญใจเท่านั้น ยามเย็นก็จะเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงแล้ว ในขบวนจึงมีเพียงตระกูลลู่และเหล่าราชทูต ส่วนฉินหงซานนั้น จู่ ๆ เขาก็เกิดป่วยขึ้นมากะทันหัน ทำให้ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่จวนตระกูลลู่ โดยมีจินซินและโหวฮูหยินคอยดูแล ส่วนฉินหงเย่นั้นเพราะเขาแสร้งเป็นคนไม่เอาไหนมานาน ครั้งนี้เขาจะมาร่วมล่าสัตว์หรือไม่ ฉินหงเยี่ยนล้วนไม่ได้ใส่ใจหลางจู่มองดูฉินหงเยี่ยนที่นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยแววตาเย็นชาปราดหนึ่ง ฮ่องเต้บัดซบผู้นี้ไร้ความสามารถไม่เอาการเอางาน มัวเมาแต่สุรานารีแต่กลับได้ครองอำนาจในจิ่งโจว ช่างไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง รีบ ๆ ตายไปเสียจะได้เปลี่ยนเจ้าผู้ครองแคว้นคนใหม่เสียที ส่วนสองพ่อลูกตระกูลลู่ วันนี้ย่อมเป็นวันตายของพวกมันทั้งหมด ฉินหงเย่ไม่เพียงนำ

จินซินและฉินหงซานมองภาพตรงหน้าแล้วก็ทนไม่ไหว จึงต้องเบนสายตาไปมองที่อื่น จิ่งไทเฮานั้นยามนี้หมดสติไปนานแล้วหลังจากรู้ว่าบุตรชายไร้หนทางรักษา“ข้าเหลือเวลาอีกเท่าใด”ฉินหงเยี่ยนหันไปถามหมอหลวง หมอหลวงมีสีหน้าย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด“รีบพูดมาเถอะ”“ทูลฝ่าบาท ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าพ่ะย่ะค่ะ”ฉินหงเยี่ยนที่รู้ว่าตนเองคงไม่อาจพ้นเคราะห์นี้ไปได้แล้ว เขาจึงสั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด เหลือเพียงเวินจื่อเพียงคนเดียวเท่านั้นเวินจื่อมองฉินหงเยี่ยนด้วยแววตาที่หนักอึ้ง น้ำตาของนางไหลลงมาอาบสองแก้ม ฮ่องเต้หนุ่มพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะยื่นมือมาเช็ดน้ำตาบนแก้มของนางอย่างแผ่วเบา แววตาที่เขามองนางดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาและนางไม่เคยคุยกันด้วยดีเลยสักครั้ง เมื่อได้มีโอกาสสนทนากันด้วยดีสักครั้ง ก็เหมือนจะเป็นลางบอกเหตุครั้งสุดท้าย"หงเยี่ยน""เวินจื่อ ข้าคงไม่รอดแล้ว คงไม่ทันอยู่ดูเจ้าตัวเล็กของเราลืมตาดูโลก ขอโทษด้วยนะ"พูดจบเขาก็กระอักโลหิตออกมาอีกที เวินจื่อที่เห็นก็ตกใจแทบสิ้นสติ รีบเข้าไปประคองเขาเอาไว้"ท่านไม่ต้องพูดแล้ว หยุดพูดเถอะ ข้าเข้าใจแล้ว"นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ก่อนจ

สงครามยืดเยื้อยาวนานถึงหนึ่งปีเต็ม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉินหงซาน ลู่จื่อเซวียน และลู่โหว แทบจะไม่ได้ข่มตาหลับอย่างสนิทใจเลยแม้แต่คืนเดียว บุตรชายของข่านหลางจู่นามว่า หลางเจี๋ย นั้นอำมหิตผิดมนุษย์ เขาปลุกปั่นกองกำลังและเปิดฉากโจมตีแคว้นจิ่งโจวอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดหย่อนฉินหงซานที่ต้องออกกรำศึกกลางสมรภูมิโดยไม่ได้พักผ่อน ร่างกายของเขาจึงดูซูบผอมลงไปถนัดตา ผิวพรรณกร้านแดดสีหน้าดูลุ่มลึกขึ้น หนวดเคราเริ่มขึ้นรกครึ้มดูองอาจสมกับเป็นนักรบ ก่อนหน้านี้พวกเขาสามารถกำราบทหารแคว้นน้อยใหญ่จนราบคาบ ในยามนี้เห็นจะมีเพียงเผ่าชิงหยวนเท่านั้นที่รับมือได้ยากเย็นนักหลางเจี๋ยนั้นเจ้าเล่ห์แสนกล นอกจากจะเก่งกาจเรื่องการวางแผนรบแล้ว ยังลอบส่งคนมาเผาคลังเสบียงของกองทัพจิ่งโจวอยู่บ่อยครั้ง โชคดีที่ลู่จื่อเซวียนมีปฎิภาณไหวพริบเป็นเลิศ จึงสามารถคลี่คลายสถานการณ์วิกฤตได้เสมอ ทั้งยังซ้อนกลเอาคืนหลางเจี๋ยด้วยการเผาคลังเสบียงกลับคืนบ้าง และใช้กลยุทธ์ทำศึกทางจิตวิทยาจนหลางเจี๋ยหัวเสียครั้งแล้วครั้งเล่าด้านเมืองหลวงก็วุ่นวายไม่แพ้กัน จิ่งไทเฮาต้องรั้งตำแหน่งผู้รักษาการแทนบุตรชายผู้ล่วงลับ ทรงตรากตรำทรงงานหนักจนแทบไม่ได