All Chapters of ENGINEER LOVER หวานใจยัยปากแจ๋ว: Chapter 151 - Chapter 160

The Chane Condoผมอุ้มเอาร่างหลับสนิทที่พึ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักหน่วงวางลงบนเตียงนุ่ม จุมพิตอ่อนลงกับหน้าผากมน ปลอบประโลมเธอผ่านความรัก"เค้าเคยพลาดใช้สารเสพติดเพราะความไม่รู้จนเกือบจะทำให้ป๊ากับแม่ต้องแยกทางกัน แล้วถ้าป๊ารู้เรื่องนี้ล่ะยูโร ฮือ…"สิ่งที่วีนัสกำลังทำหรือสิ่งที่จานิคถูกกล่าวหามันสามารถตัดอนาคตคน ๆ หนึ่งได้เลย แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมอยู่เคียงข้างจานิคเสมอ"พี่ขอเวลาหน่อยนะ ใครที่มันทำนิคมันต้องได้รับบทเรียน" เรื่องนี้มันต้องมีอะไรผิดพลาด ตั้งแต่รู้จักกันมาจานิคไม่เคยพูดถึงเรื่องยาเสพติดหรือมีพฤติกรรมเข้าข่ายผู้ซื้อหรือผู้เสพให้ผมได้เห็นเลยสักครั้งหลังจากส่งจานิคเสร็จผมรีบบึ่งรถกลับมายังมหาวิทยาลัยเพื่อขอต่อรองเจรจากับวีนัสและแม่ของเธอ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะแย่ลงมากกว่านี้มหาวิทยาลัย"ผมขอคุยด้วยหน่อยครับอาจารย์" ถือวิสาสะเปิดประตูห้องพักของอาจารย์สุปราณีเข้าไปโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ขณะนั้นสองแม่ลูกกำลังนั่งหัวเราะอย่างมีความสุขก่อนที่สายตาทั้งสองคู่สาดมองมาแล้วยกยิ้มขึ้น"ว่าไงล่ะ""ผมจะมาคุยเรื่องนิคครับ""ไม่ต้องคุยหรอกค่ะแม่ เสียเวลา" เสียงวีนัสบอกกับแม่ของตัวเอง

คอนโดของตาม"ไปล้างเท้าก่อน เดี๋ยวกูทำแผลให้" คนพูดลากตัวฉันยังห้องน้ำเพื่อล้างเอาคราบเลือดออก ก่อนที่มันจะหมุนตัวออกไปหาอุปกรณ์ทำเเผล"ไอ้เพื่อนบ้านี่ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ คิดว่าตัวเองตัวเบาหรือไง ดีนะเล็บไม่หลุด" ฉันบ่นมันลับหลัง พลางเดินกะเผลก ๆ มารอเจ้าของห้องบริเวณโซฟาตัวใหญ่ ทิ้งก้นลงกับที่นุ่ม ๆ รอคุณหมอจำเป็นมาจัดการแผลที่มันเป็นคนทำปริ"กูได้ยินนะที่มึงบ่นกู" ไอ้ตามมันจับเท้าฉันยกไปวางบนหน้าตักของตัวเอง ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนมันนั่งลงกับพื้นห้อง ใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดรอบบาดแผลจนสะอาด จากนั้นหยอดเบตาดีนใส่ ปิดด้วยผ้าก็อตเป็นขั้นตอนสุดท้าย"ขอบใจ" ยกขาขึ้นมานั่งขัดสมาธิ"มึงเป็นอะไร เล่ามาว่าทำไมต้องหอบเสื้อผ้าหนีพี่ยูโร?" หลังจากที่เอากล่องอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บมันก็กลับมานั่งข้างฉัน"กูถูกหักหลัง""หักหลัง?""ยูโรโกหกกู มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบคนโกหก" ฉันทำกับข้าวรอยูโรหลายอย่างเพื่อที่จะได้กินข้าวเย็นด้วยกัน แต่เขาเลือกที่จะไปหาวีนัสและยังโกหกฉันว่ามีธุระอีก ซึ่งกับข้าวพวกนั้นฉันไม่แตะเลยสักคำในเมื่อเขาไม่เห็นค่ามัน ฉันก็จะไม่เห็นค่าเขาเหมือนกัน"มึงคิดดีแล้วใช่ไหมที่ทำแบบนี้"

The Chane Condoผมขับรถกลับถึงคอนโดมิเนียมด้วยใจไม่สู้ดีแถมยังรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน ภายในห้องกว้างเงียบสนิทจนผิดสังเกต แต่เวลานี้เธออาจจะหลับแล้ว ถ้าเข้าไปกอดจานิคตอนนี้เธออาจจะได้กลิ่นน้ำหอมอื่นก็ได้ อาบน้ำเสร็จค่อยเข้าไปหอมเธอดีกว่าขายาวทั้งสองย่องไปทางห้องครัวอย่างเงียบ ๆ เพื่อไปหาอะไรกินสักหน่อย ตั้งแต่เลิกเรียนจนถึงตอนนี้ยังไม่มีอาหารตกถึงท้องสักอย่าง"นิคยังไม่กินข้าวอีกเหรอ" กับข้าวทุกอย่างที่จานิคทำไว้ยังวางอยู่ที่เดิม แม้มันจะเย็นไปบ้างแต่สีสันและกลิ่นหอมของมันยังไม่แปรเปลี่ยนหรือจางหายพลางหย่อนกายลงกับเก้าอี้หน้าบาร์ห้องครัวแล้วลงมือรับประทานอาหารทุกอย่างให้หมด ขนาดทำไว้นานขนาดนี้ยังอร่อยไม่เปลี่ยน เก่งจริงแฟนของผมถ้วยและชาม จานและช้อนส้อมถูกผมนำมาล้างทำความสะอาด เช็ดให้แห้งแล้วเก็บมันเข้าที่ให้เป็นระเบียบ จากนั้นจึงเข้าใช้บริการห้องน้ำทำความสะอาดร่างกายต่อ"กล้าดียังไงถึงได้มาแตะต้องตัวกู" พูดกับตัวเองในห้องอาบน้ำ ใช้ใยขัดตัวชโลมสบู่เหลวกลิ่นหอมละมุนถูตามพื้นผิวลบเอากลิ่นผู้หญิงคนอื่นออกไม่ใช่ว่าผมรังเกียจ แต่ผมไม่อยากให้ผู้หญิงหน้าไหนก็ตามที่ไม่ใช่คนร่วมสายเลือดและคิ

ผมยังจำแววตาตอนโอบกอดเธอไว้ได้ดี สายตาคู่นั้นมันมองผมด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งเวลาสบตากัน ไม่มีครั้งไหนเลยที่มองผมด้วยความสุขเหมือนครั้งก่อนตอนที่เรายังรักกันดีวิชานี้อาจารย์ใช้เวลาสอนแค่หนึ่งชั่วโมงกว่าที่เหลือก็ปล่อยให้นักศึกษาทำงานที่ได้รับมอบหมายส่งหรือรีบเคลียร์งานค้างให้เสร็จก่อนถึงวันสอบ"กูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว พวกมึงเห็นไหมว่านิคไม่คุยกับกูเลย""เมื่อก่อนน้องไม่คุยด้วยมึงก็ยังมีความพยายามเข้าหา""นั่นมันก่อนเป็นแฟนไงมาร์คแต่ตอนนี้เป็นแฟนกันแล้ว กูหาทางแล้วแต่ไม่มีวิธีไหนที่น้องจานิคของมึงเปิดไม่โอกาสให้กูเลยสักครั้ง"ไม่ใช่ว่าไม่พยายาม ไม่ใช่ว่าไม่ง้อ ผมพยายามคุยกับเธอเเล้วแต่โดนเมินตลอด จะให้ส่งข้อความหรือโทรไปเธอคงไม่ตอบ งานเลี้ยงคณะก็ใกล้เข้ามาทุกที ถ้าเสร็จงานนี้เราคงต้องจากกันทั้งที่ยังรักใช่ไหม?"เย็x ลากตัวไปคุยบนเตียง จับกดให้มิดเลยในเมื่อไม่ยอมคุยดี ๆ" ในหัวของไอ้ต้าร์คงมีแค่เรื่องนี้"เอาแรงที่ไหนไปเย็x แรงจะเดินมันยังไม่มี ข้าวปลาก็กินบ้างนะ" ไอ้มาร์คมันโต้เถียงกับไอ้ต้าร์ต่อ แม้แต่การเดินทางมาเรียนพวกมันสองคนยังต้องไปรับผม"แต่มันมีแรงจะฆ่าหลานรหัสของตัวเอง""บางทีกู

โรงพยาบาลประจำมหาวิทยาลัยน้ำตาของฉันไหลพรากเมื่อได้เห็นร่างยูโรสวมชุดผู้ป่วยนอนหลับสนิทไม่มีส่วนใดไหวติงอยู่บนเตียงในห้องพิเศษ จมูกทั้งสองมีสายออกซิเจนช่วยหายใจพยุงชีพเอาไว้ ผิวหน้าและผิวกายซีดลงกว่าครั้งล่าสุดที่เราเจอกัน มือที่เคยสวยตอนนี้มันแห้งเหี่ยว เห็นกระดูกและเส้นเลือดปูดบนหลังมือชัดเพราะน้ำหนักลดลง"เจฟฟ์…ยูโรจะไม่เป็นไรใช่ไหม?" เอ่ยถามเสียงสั่นปนสะอึกสะอื้น เงยหน้าขึ้นมองคนร่างสูงด้วยความหวังสลับกับมองร่างไร้สติอยู่บนเตียง เจฟฟ์เป็นหมอเขาต้องรู้ สายตาของฉันตอนนี้เริ่มพร่ามัวเพราะแพขนตาเปียกชื้น ต่อให้ยกมือน้อยขึ้นมาเช็ดกี่ครั้งก็ไม่หมด น้ำแห่งความเสียใจยังคงไหลออกมาต่อเนื่องฉันผิดเองที่ทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ยูโรเลยต้องกลายเป็นแบบนี้"ไม่เป็นไร" คุณหมอหนุ่มตอบแล้วดึงฉันเข้าไปกอดปลอบประโลม "ไม่ร้องนะ""ยูโรเป็นแบบนี้เพราะเค้า ฮือ…""อย่าโทษตัวเอง"สายตาทั้งสองคู่ของพี่มาร์คกับพี่ต้าร์มองฉันกับเจฟฟ์ไม่ละไปไหนคล้ายกับกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่กล้าถามหรือเอ่ยข้อสงสัยออกมา ได้แต่ยืนอ้ำอึ้งมองหน้ากันไปมาเก็บความข้องใจหรือสงสัยนั้นเอาไว้ ก่อนที่เพื่อนไทยแท้หน้าค