All Chapters of ENGINEER LOVER หวานใจยัยปากแจ๋ว: Chapter 171 - Chapter 180

"อาจารย์เล่นชู้กันเหรอคะ…?" เธอไม่ได้ตอบคำถามของอาจารย์สุปราณี แต่เลือกที่จะถามคณบดีแทน แววตาปวดร้าวมองอาจารย์เจตนิพัทธ์นิ่ง ๆเอาแล้วไง อยู่ดี ๆ เธอก็ถามคำถามสองแง่สองง่ามกับอาจารย์ทั้งสอง หาเรื่องใส่ตัวอีกแล้วแฟนผม บางทีผมอยากให้เธอลดความปากเร็วของเธอลงบ้างเพราะสิ่งนี้แหละที่มันนำพาความซวยมาให้ตัวเธออยู่บ่อยครั้ง"ผมไม่เคยนอกกายหรือนอกใจจุฑามาศสักครั้ง" อาจารย์เจตนิพัทธ์เป็นคนตอบเอง แต่แววตาที่เขามองแฟนผมนั้นไม่มีความโกรธแค้นเอาเรื่องเด็กปากไวอย่างเธอเลย"ก็ดีค่ะ" คนตัวเล็กตอบคนตรงหน้าก่อนจะกดโทรศัพท์โทรหาใครบางคน ["แม่คะว่างหรือเปล่า มาที่ห้องทำงานของอาจารย์เจตนิพัทธ์หน่อยค่ะ นิคมีเรื่องกับเพื่อนในคณะนิดหน่อย"]ในขณะที่รอผู้ปกครองตัวเอง จานิคได้อธิบายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในห้องน้ำให้ทุกคนในห้องฟังอย่างฉะฉาน เธอไม่มีพิรุธอะไรให้จับผิดเลยสักอย่าง ผมเองก็ไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือเธอ เพราะจานิคเคยพูดกับผมอยู่บ่อย ๆ ว่าเธอไม่เคยตบใครเลยสักครั้ง ที่ผ่านมาใช้หมัดสวนอย่างเดียว นักเลงไหมล่ะแฟนผม"เธอไม่ต้องมาแก้ตัว ฉันไม่ยอมแน่ เธอทำกับฉันและลูกสาวฉันขนาดนี้ หนูเจ็บไหมลูก""เจ็บมากเลยค่ะแม่

ฉันลงมาส่งคุณหมอที่เก่งที่สุดของฉันด้วยความเป็นกังวลกับสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่ในห้องทำงานของป๊าตัวเอง ถ้าป๊านอกกายหรือนอกใจแม่แม้แต่ครั้งเดียวฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขาเด็ดขาด ต่อให้ต้องตัดพ่อตัดลูกฉันก็ยอม ในเมื่อเขาตั้งใจทำให้ผู้หญิงคนที่ฉันรักที่สุดต้องเสียใจคุณจัสมินก้าวเท้าเดินฉับ ๆ ไปยังรถที่จอดอยู่หน้าคณะ สายตาของเธอจ้องมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ นี่ฉันทำให้แม่ต้องเสียเวลาเพราะเรื่องแค่นี้ใช่ไหม"แม่คะ ป๊าเคยนอกใจแม่ไหม?" ตัดสินใจเอ่ยถามให้มันหายข้องใจในเมื่อภาพนั้นมันยังติดตาฉันอยู่ตลอด อย่างที่เคยบอก เรื่องการทรยศต่อคนรักมันเป็นปมในชีวิตฉันไปแล้ว ต่อให้ไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเองแต่เมื่อเห็นเหตุการณ์คล้ายกันมันก็รู้สึกเจ็บจี๊ดภายในใจอยู่ดี ยิ่งผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่ทำให้ฉันได้เกิดมาอีกด้วย"ไม่เคยลูก ป๊าเราคงจะกล้าหรอกมีเมียเป็นหมอผ่าตัดขนาดนี้ เดี๋ยวเจตน์น้อยไม่เหลือ" ดูไปดูมาคุณจัสมินก็น่ากลัวเหมือนกันนะ"แต่นิคเห็นจริง ๆ นะคะว่าอาจารย์คนนั้นเกี่ยวคล้องแขนป๊า มันไม่เหมาะสมเลยนะคะที่ทำแบบนั้นเพราะป๊าก็มีเมียมีลูกแล้ว หนำซ้ำยังพูดคุยเหมือนคนสนิทกันมาก ๆ อีกด้วย" ฉันไม่อยากจะฟ้องหรอกแต่

หลังจากทำงานที่ได้มอบหมายเสร็จผมนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบไปพลาง ๆ เพื่อฆ่าเวลาที่เหลือ มาร์ค มาร์โก้ยกโทรศัพท์คุยกับใครก็ไม่ทราบเพราะผมเองก็ได้ยินไม่ชัด ส่วนต้าร์ รชตพิมพ์แชตสนทนาคุยกับเด็กในสังกัดของมันเอง"มึงว่าคนนี้สวยไหม" มันกดเข้ารูปโปรไฟล์ของใครบางคนให้ผมดู"สวย แต่น้อยกว่าเมียกู""ครับคุณเพื่อน เมียมึงสวยที่สุด""แน่นอน ไม่มีใครสวยเท่าเมียกูแล้วตอนนี้" พูดเต็มปากได้เลยว่าในสายตาของผมไม่มีใครสวยเท่าจานิคอีกแล้ว ไม่ว่าจะมองมุมไหนหรือตอนไหนไอ้เด็กแสบของผมก็สวยงาม น่ารักไปหมด เรียกว่าหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นก็ได้"มึงดูนี่ นมโคตรบึ้ม" มันกดซูมแล้วซูมอีก แต่ใหญ่จริง ถ้าผู้หญิงคนนั้นอยู่ตรงหน้ามันคงไม่ทำแค่นี้ เพื่อนผมคนนี้มันธรรมดาสักที่ไหน"กูจะฟ้องพลอย""ไอ้ยูโรมึงอย่า แค่นี้กูก็ง้อยากแล้ว" เพื่อนจานิคก็คงง้อยากเหมือนจานิคนั่นแหละ สมน้ำหน้า ใครบอกอยากให้มันแกล้งผมดีนัก ถึงคราวผมเอาคืนบ้างแล้วครืด ครืด//สายเรียกเข้าจากคนเป็นพ่อทำผมต้องหยุดสนทนากับไอ้ต้าร์>>["ไปคุยอะไรกับอาจารย์เจตนิพัทธ์?"]["อาจารย์เจตนิพัทธ์เป็นใครครับ ทำไมเขารู้เรื่องครอบครัวเราเยอะขนาดนี้?"] ผมไม่ได้ตอบพ่อแต่เลือ

"ถ้านิคเป็นพี่นิคจะรู้เองว่าแค่นี้มันยังไม่เท่าครึ่งนึงของพี่เลย"ผมเคลียร์งานของตัวเองเสร็จเรียบร้อยก่อนจะรีบไปเตรียมอาหารรอคุณผู้หญิงวชิรกานต์ เพื่อที่เธอตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ต้องบ่นว่าหิวจานิคเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของผมหลาย ๆ อย่าง จากที่ทำอาหารไม่เป็นตอนนี้ก็พอทำได้ จากที่ไม่กล้าเปิดใจให้ใครเพราะกลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยก็ยอมเปิดใจให้เธอคนเดียว จากที่เป็นคนใจร้อนก็กลับมาใจเย็นอีกครั้งเพราะเธอเองเป็นคนที่ใจร้อนมาก ๆ ถ้าต่างคนต่างร้อนคงไม่ใช่เรื่องดี"ตื่นได้แล้วไอ้ดื้อ ลุกมากินข้าวค่อยมานอนต่อ"เมื่อได้สติร่างเล็กดีดตัวออกจากที่นอนเดินดุ่ม ๆ ตรงไปยังห้องครัวที่ผมเตรียมอาหารรอไว้แล้ว"หอมจัง" จมูกโด่งเรียวเล็กทำท่าฟุดฟิดดมอาหารก่อนตักมันเข้าปาก"อร่อยไหมครับ""อร่อยที่สุดเลย" ไม่ว่าแกล้งชมหรือชมจริง แต่ผมโคตรดีใจหลังจากกินข้าวเสร็จเธอเก็บถ้วยชามไปไว้ยังซิงก์ล้างจาน เทเศษอาหารลงถังขยะ ทำการล้างทำความสะอาดมันให้เสร็จก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำต่อผมใช้เวลาจัดการตัวเองอยู่ครึ่งชั่วโมง รีบจ้ำเท้าเข้าไปหาเธอในห้องนอนแต่เจ้าตัวกลับนั่งอ่านหนังสือทำแบบฝึกหัดอยู่ ผมเองก็ไม่อยากเข้าไปขัดเท่าไรเลยปล่อยให้

ผลัก!ผมใช้แรงทั้งหมดที่มีตอนนี้ผลักผู้หญิงข้างกายออกเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่มันก็ไม่สามารถผลักดันตัวเธอออกไปได้"ปล่อยกูพรีม!!"เจ้าของงานคนก่อเรื่องยอมปล่อยเมื่อผมส่งเสียงร้องโวยวายจนทำให้คนที่อยู่แถวนั้นต่างวิ่งเข้ามาช่วย มีเพียงไม่กี่คนที่ยืนดูเหตุการณ์อย่างไม่สนใจ ทั้งที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเพื่อนร่วมสาขาแต่พวกเขากลับไปเห็นใจอะไรเลย คงต้องรอให้เกิดขึ้นกับครอบครัวของตัวเองสินะคนเหล่านี้ถึงจะเห็นใจผู้อื่น"ทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะ ทั้ง ๆ ที่ในแก้วไวน์มียามึงยังไม่ห้าม ไม่คิดจะบอกกูสักคำ โคตรชั่ว แม่ง เลวว่ะ" ผมสบถคำหยาบที่ไม่เคยคิดจะใช้คำพูดแบบนี้กับผู้หญิงออกมาต่อหน้าคนในงาน แต่เธอกลับยืนนิ่งไม่สะทกสะท้านต่อคำด่า"ทำไมพรีมต้องบอก ในเมื่อพรีมเป็นคนใส่เอง""ยูโรมึงเป็นอะไร?" ไอ้ต้าร์รีบขึ้นจากสระน้ำมาพยุงตัวผมแนบกับร่างเปียกของมันแทนเพื่อนคนอื่น "แล้วนี่ไอ้มาร์คไปไหน?" สายตาคนดูดกวาดดูจนทั่วงานแต่กลับไม่มีร่างของเพื่อนรัก"มึงทิ้งกูเหรอมาร์ค…?" ประโยคนี้ผุดขึ้นมาในหัว ความน้อยใจถาโถมเข้าใส่จนผมตั้งตัวไม่ทัน ครั้งล่าสุดที่ผมเห็นมันก็ตอนมาร์คมันสะกิดไม่ให้ผมรับไวน์จากพรีม จากนั้น