Denying Temptation with My Husband's Twin Brother のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 39

Faye’s Point of View Hindi rin naman kasi uusad ang relasyon namin. It's a platonic love that we have for each other. I love Matheo as a friend— and as a husband— pero syempre walang malisya ’yong pagmamahal ko sa kaniya bilang kaibigan at siguro bilang asawa na rin. Malinaw naman sa aming dalawa na kaya kami nagpakasal ay dahil sa kailangan ko siya at kailangan niya rin ako. Kung wala ako, hindi niya makukuha ang mana niya galing kay Lolo. Pero pagmakuha na niya ang mana, siguradong magkakaniya-kaniya na kami. Hahayaan ko na siyang makasama si Tyler o kahit na magpakasal pa sila— i'd be somewhere far, anyway. “Oh baka naman hindi lang si Matheo ang may pagkukulang? Maybe you’re not pushing it too?” Sipat sa akin ni Avon. Tinaasan ko siya ng kilay. “We don't need to push anything. Maayos naman kami, and we're very contented.” Sagot ko. Nagtaas siya ng kilay sa akin, parang ayaw maniwala. “You know, I trust you, Faye. Alam kong mapagkakatiwalaan ka bilang kaibigan... at

Faye's Point of View “Is that Matheo?” Tanong ni Avon. Nakatingin pa rin kami sa direksyon nila. Iginigiya sila ng waiter papunta sa isang bakanteng mesa. Mukhang kakain sila. Nakasuot pa rin ng puting long sleeve si Mikhael, pero hindi ko na mahagilap ang coat niya na sigurado akong dala-dala niya kaninang umaga. Nakatupi hanggang sa kaniyang siko ang long sleeve nito kaya nakikita ang kaniyang kamay. He's still wearing his black pants. Maayos iyon at walang gusot. Mukha siyang pormal tingnan, pero dahil kasama niya si Janice Lopez na naka-dress, parang hindi na sila mukhang galing sa opisina... parang sinadya nilang magtungo sa restaurant na ito para maglunch date together. “Is that Matheo?” Nag-aalang tanong ni Avon. Napatingin ako sa kaniya para mag-iwas ng tingin kay Mikhael at Engr. Lopez. “Are you okay, Faye?” Kinunutan ko siya ng noo, hindi maintindihan kung b

Faye's Point of View Kumuha rin siya ng handwash at pinabula sa mga kamay. Nakatingin siya no'ng una sa mga kamay niya, pero hindi nagtagal ay tumingin siya sa salamin para makita ang repleksyon naming dalawa. Hindi ako nakapagsalita. Binuksan niya ang gripo at binanlawan ang mga kamay, pero nanatili ang tingin niya sa akin. Pinapatuyo ko na ang mga kamay sa lababo, hindi ako makaalis kahit nasa isip ko nang lumapit sa hand drier para mabilis na matuyo ang kamay ko. “Sinong kasama mo?” Humarap siya sa akin at diretso na akong tiningnan. Malamig ang mga mata niya at parang may anino sa gilid ng mukha niya. Anino ng totoong emosyon na pilit niyang ikinukubli para magmukha siyang seryoso at walang pakialam. Napaatras ako. “I'm with my friend.” Alangan kong sabi.”Ikaw? Sino kasama mo?” Kilala ko na si Engineer Lopez. Isang tingin lang, makikilala ko na siya agad. “I'm with Engineer Lopez

Faye’s Point of View Well, I don't think that's true. Louis is not attracted to me. Ayaw kong isipin na may gusto sa akin si Louis dahil lang sa inimbitahan niya akong magdinner kasama si Avon. He's just... fond of me. Tyaka dinner lang naman iyon. Bakit ba ganito mag-isip si Avon? Dahil naibalik na sa kaniya ang kaniyang card, tumayo na siya. Tumayo na rin ako at handa nang umalis. Gusto kong lumingon sa direksyon kung nasaan sila Mikhael para makita sila sa huling pagkakataon, pero kinakabahan din ako. Pinapanood niya kaya ako? Aware ba siya sa presensya ko? Nakita niya ba 'yong paglapit ng mga kaibigan ni Louis sa mesa namin? Ano kayang naisip niya roon? Nagawa kong sumulyap sa direksyon nila Mikhael at halos mapatalon sa gulat nang makitang sinusundan niya ako ng tingin. Abala si Engineer Lopez sa pakikipag-usap sa waiter, hindi ko alam kung bakit, pero si Mikhael ang atensyon at ang mga mat

Faye's Point of ViewAno naman kaya ang ginagawa niya roon? Alam naman niyang wala siyang mahahanap na sekretong silid sa study... bakit siya naroon? Kumuha ako ng tasa at nagsimula nang gumawa ng kape. Judging by Mikhael's personality, mukhang hindi siya mahilig sa matamis, gusto niya ’yong puro at matapang. Kaya naman hindi ko na nilagyan ng asukal o krema ang tinimplang kape. Puro lamang iyon. Inilagay ko iyon sa platito saka maingat na dinala papunta sa study. Nakabukas pa rin ang pinto at naaninag ang liwanag galing sa loob. Itinulak ko iyon bahagya gamit ang isang paa saka unti-unting pumasok. Agad ko siyang nahanap, nakaupo sa swivel chair at parang problemadong nakatingin sa mga nagkalat na papel sa ibabaw ng mesa. Agad siyang nag-angat ng tingin at nang makita ako, napaayos ng upo at napakunot ang noo. “Kape mo.” Ani ko. Maingat kong inilapag sa ibabaw ng mesa ang kape habang nararamdaman