All Chapters of I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Chapter 91 - Chapter 100

@สองชั่วโมงต่อมา"เห้ยแก ทะ โทรศัพท์ฉัน..." ซีรีย์ร้องเสียงดังลั่น หลังที่เดินออกมาจากโรงหนังพร้อมเพื่อน เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ตั้งใจที่จะดูเวลาแต่ปรากฏว่า เบอร์ที่ไม่ได้รับ ปรากฏอยู่บนหน้าจอสิบกว่าสาย"ตอนเข้าโรงหนังฉันไม่ได้ปิดเสียงเพราะคิดว่าถึงยังไงก็ไม่มีใครโทรหา แก แต่ว่าพี่ลมโทรมา""เฉยไว้น่าแก เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าจากนั้นก็ยิ้มให้ฉันก่อน""หมายความว่าไงอ่ะ""หมายความว่าทันทีที่เรากลับไปถึงรถฉันจะบอกเหตุผลกับแกว่าเพราะอะไรฉันถึงปิดเสียงโทรศัพท์ของแก และเพราะเหตุผลอะไร ฉันถึงบอกให้แกยิ้มเยอะๆ" ซีรีย์กัดปากตัวเองเบาๆ แต่เพราะว่าต้องการฟังเหตุผลจากเพื่อนเธอจึงยอมยัดโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋าอย่างเก่า จากนั้นก็ยิ้มกว้างให้เพื่อนแบบที่เพื่อนต้องการ"ดีมาก กลับบ้านกัน" เยลลี่จูงมือเพื่อนรักหวังจะพากลับไปที่รถด้วยกันอย่างอารมณ์ดี แต่ทว่า..."พี่ลม" เยลลี่เองก็เห็นแบบที่เพื่อนเธอเห็น และเพื่อนเธอก็แทบจะฉีกยิ้มจนปากฉีกเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มคู่หมั้นยืนอยู่ตรงหน้าถัดออกไปไม่ไกลเท่าไหร่นัก เยลลี่บีบมือเพื่อนเบาๆ ส่งผลให้ซีรีย์หันกลับมามองเธอทันที"จำเรื่องที่เราคุยกันไว้ได้ไหม เร

หมับ~ "พี่ลม เดี๋ยว..." คำพูดของเธอไร้ความหมาย มือหนาคว้าหมับที่มือของเธอ ก่อนที่เขาจะพาเธอออกไปจากห้องน้ำพร้อมกัน สายตาหลายคู่ทอดมองมา แต่ทว่าชายหนุ่มคู่หมั้นขอ เธอกลับประสานมือกุมมือของเธอเอาไว้แน่น เขาพาเธอเดินออกมาจากตรงนั้นฝ่าฝูงสายตาของใครต่อใครโดยที่ไม่แคร์ใครเลย "พี่ลมฟังซีก่อน" เหมือนคนที่ระเบิดอารมณ์ออกมาเมื่อสักครู่ไม่ได้คิดที่จะเก็บเอาคำพูดของเธอไปใส่ใจ ขายาวมั่นคงยังคงก้าวไปที่เบื้องหน้า ในขณะที่มือของเรายังประสานกัน เธอก็จำเป็นต้องเดินเร็วๆ ตามเขาอย่างไม่มีทางเลือก "เดี๋ยวค่ะพี่ลม ช้าๆ ได้ไหมคะซีตามไม่ทัน" ปึก~ "อื้ออ~" อยู่ดีๆ เขาก็หยุดเดินกะทันหัน ส่งผลให้ร่างของเธอที่เดินตามหลังปะทะเข้ากับอกแกร่งเต็มแรง "ซีจะ..." "ขอโทษ" ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยคำว่าเจ็บออกมา อีกฝ่ายก็เลือกที่จะพูดในสิ่งที่เธอเองก็ตั้งตัวไม่ทัน "ฉันใจร้อนไปหน่อย อยากรีบเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบไวๆ" "บอกซีได้ไหมคะว่าพี่ลมจะเคลียร์แบบไหน" "แบบไหนก็อยู่ในใจของฉัน พอกลับไปถึงบ้านของเธอ เดี๋ยวเธอก็ได้รู้เอง" "พี่ลมจะไปบ้านของซีเหรอคะ" "ในเมื่อเธอบีบให้ฉันเลือกทางนี้ ฉันก็จะเดินทางที่เธอเลือกให

"ลูกสาวของฉันทั้งคนเลยนะ นายกล้าขอซึ่งหน้าแบบนี้เลยเหรอ" คำถามที่ชวนให้เสียวสันหลังวาบ ส่งผลให้ซีรีย์ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มของตัวเองลวกๆ กลบหลังฐานที่บ่งบอกว่าเธอร้องไห้กลัวว่าบิดาของเธอจะรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่ชายหนุ่มคู่หมั้นของเธอขอออกมา "การแสดงความรู้สึก การพูดตรงๆ อย่างลูกผู้ชายคือสิ่งที่ฉันชอบนะ" ซีรีย์หันหน้าไปมองชายหนุ่มคู่หมั้น เห็นเขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เสมือนกำลังรอลุ้นปฏิกิริยาตอบรับจากพ่อแม่ของเธอที่มีต่อเขาอยู่เหมือนกัน "อาเองก็เปิดรับลมตั้งแต่วันที่ยอมให้ซีหมั้นกับลมแล้ว แต่อามีลูกสาวคนเดียวนะ อย่างน้อยๆ การที่อาจะปล่อยลูกออกจากอ้อมกอดของตัวเองได้ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ต้องกลับมาคุยกันอีกครั้ง เพราะลมกับซีแค่หมั้น ยังไม่ได้แต่งงาน และยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน" "แต่กำหนดแต่ง ฤกษ์ที่ดีที่สุดคือเดือนหน้าเลยนะครับอาแพร" "สีหน้าของนายมันกำลังทำให้ฉันรู้สึกว่านายขาดลูกสาวของฉันไม่ได้นะ" "คุณพ่อคะ..." ซีรีย์มองบิดาตาละห้อย จริงๆ แล้วพ่อกับแม่ของเธอเป็นคนใจดีมาก และท่านก็มีเหตุผลมาก การมาได้ยินท่านพูดหรือถามอะไรตรงๆ แบบนี้ บอกตรงๆ ว่าเธอหายใจแทบไม่ทั่วท้อง

"สุดท้ายฉันก็ทำให้น้ำตาบนแก้มของเธอหายไป" คำพูดของชายหนุ่มคู่หมั้นส่งผลให้ซีรีย์ยิ้มกว้าง ความอบอุ่นจากแผงอกแกร่งที่ได้รับมันทำให้เธอรู้สึกดีมากจนลืมความผิดหวังในตอนแรก ความอบอุ่น คำพูดปลอบประโลมจากคนตัวโต มันช่วยทำให้เธอลืมความเศร้าได้เป็นอย่างดี "ทีนี้เธอรู้หรือยังว่าฉันเก่งแค่ไหน" เจ้าของคำพูดขยิบตาเป็นการหยอกล้อเธอในรูปแบบใหม่ ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยไปมาที่พวงแก้มขาวผ่อง บีบเบาๆ จนเธอย่นจมูกออกมา "ซีรู้ตั้งนานแล้วค่ะว่าพี่ลมเป็นคนเก่ง และพี่ลมก็เป็นคนที่ซีรักมากๆ ด้วย" "ฉัน ...พึ่งเข้าใจคำว่าคิดถึงเลยนะ" "ตอนที่ซีกลับบ้านน่ะเหรอคะ" "ตอนที่เธอก้าวขาออกจากห้องของฉันเลยต่างหากล่ะ บนหม้อชาบูที่ทำจากเตาแม่เหล็กไฟฟ้ามีน้ำซุปที่กำลังเดือด ความจริงมันควรเป็นภาพที่เราดันตะเกียบชนกันจังหวะที่ลวกเนื้อเพราะทั้งเธอและฉันต่างกำลังหิว แต่หม้อน้ำซุปว่างเปล่า ตรงหน้ามีตะกร้าใส่ผักและบะหมี่หยกที่เธออยากกินวางอยู่ตำแหน่งเดิม เนื้อหมูยังอยู่เต็มจาน สุดท้ายจานของเธอที่วางอยู่ตรงหน้าของฉันก็มีแค่ตะเกียบและช้อนที่วางอยู่บนนั้น แต่ตัวเธอหายไป" "กะ กินคนเดียวมันไม่อร่อยเหรอ" คนตัวเล็กน้ำตาคลอ สิ่ง

"ตอนซีไปอาบน้ำ พี่ลมเข้าไปคุยอะไรกับคุณแม่เหรอคะ" ซีรีย์เอ่ยถาม เพราะหลังจากที่เธอขึ้นไปอาบน้ำและกลับลงมาอีกครั้ง เธอพบชายหนุ่มคู่หมั้นกำลังคุยอยู่กับมารดาของเธอ ส่วนพ่อของเธอเห็นคุยโทรศัพท์อยู่ที่นอกบ้าน พอเธอเดินลงมาจากชั้นสอง เท้าพึ่งจะแตะพื้นได้เพียงก้าวเดียวด้วยซ้ำคู่หมั้นของเธอก็ปลีกตัวมาหาเธอทันที "เธอใส่ชุดแบบนี้แล้วน่ารักดีนะ" รอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนมุมปากหนาทำใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาทันที ซีรีย์กัดปากตัวเองเบาๆ หน้าสวยก้มมอง การแต่งกายของตัวเองที่ยอมรับว่าเป็นการแต่งตัวชนิดที่เร่งรีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสื้อแขนตุ๊กตาแบบใส่อยู่บ้านยาวเพียงต้นขา ส่วนผมยาวสลวยเธอก็เลือกที่จะมัดรวบๆ ไว้ที่บนศีรษะ อวดลำคอระหงขาวผ่องให้ปรากฏแก่สายตา "ซีรีบอาบน้ำ รีบแต่งตัวแล้วรีบลงมาค่ะ นี่ชุดอยู่บ้าน" "กำลังจะบอกว่าเธอสวยของเธออยู่แล้วแบบนั้นหรือเปล่า" "ปะ เปล่า ซียังไม่ได้พูดอะไรเลยค่ะ" ยิ่งเห็นรอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่บนมุมปากหนา เห็นสายตาคมกริบจ้องมองเธอแบบไม่ละสายตา ใบหน้าของเธอมันก็ยิ่งเห่อร้อนขึ้นมา "ทำไมถึงอารมณ์ดีจังเลยค่ะ พี่ลมไล่ซีไปอาบน้ำบอกว่าหลังจากที่กลับลงมาเราต้องปรึกษากันเรื่องที