All Chapters of I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Chapter 101 - Chapter 110

"หะ หิวไหมคะ เดี๋ยวซีหาอะไรให้ทาน" "กำลังซ้อมทำหน้าที่เมียงั้นเหรอ?" คำถามหยอกเย้าพร้อมกับการยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายยิ่งทำให้ใบหน้าสวยร้อนผ่าว ซีรีย์มองซ้ายมองขวา ทำท่าเฉไฉไปเรื่อย เธอกำลังเขินเกินกว่าจะมองสบตาอีกคนตรงๆ "ซะ ซีหิวค่ะ นี่มันก็มืดค่ำแล้วนะคะ ซียังไม่ได้กินอะไรเลย" "หึ..." ผู้ฟังหลุดระบายรอยยิ้มออกมาแทนคำตอบ มือหนาเลื่อนไปวางหมับบนศีรษะทุยเล็กพร้อมกับการโยกไปมาเบาๆ "เธอมันน่ารักเป็นบ้าเลย" "อื้ออ ผมซียุ่งนะ" มือเล็กฟาดลงที่มือของอีกคนไม่จริงจังมากนัก ความใกล้ชิดส่งผลให้ปลายจมูกเชิดรั้นเบียดเข้ากับเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกริบของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำยาซักเสื้อผ้าอย่างดีบวกกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงส่งผลให้ใจดวงน้อยสั่นระรัว "เราเข้าครัวไปหาอะไรกินกันดีกว่านะคะ" "ไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้เพราะกลัวเป็นเป้าสายตาของพ่อกับแม่ใช่ไหมล่ะ" คนตัวเล็กทำตาโตเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน "รู้เยอะเกินไปแล้วค่ะ" "ใจของฉันมันตรงกับใจของเธอต่างหากล่ะ" "ขยันพูดจีบสาวนักนะคะ อย่าให้รู้ล่ะว่าแอบไปใช้คำพูดแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น" "ทำไมอ่ะ หึงเหรอ?" "หึงสิคะ เวลาที่ซีได้หึง ซีโหดมากนะคะบอกเลย" "โ

สุดท้ายแล้ว วันที่รอคอยก็เดินทางมาถึง งานแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นกระทันหัน แต่ตามประสาคนมีตังค์กลับสามารถจัดการทุกอย่างได้ทันเวลาโดยที่ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง แขกเรื่อในงานเยอะมาก ของชำร่วยพร้อม แม้แต่การ์ดแต่งงานที่เจ้าสาวอย่างเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการ์ดถูกพิมพ์ตั้งแต่วันไหน สุดท้ายกลับมีการแจกจ่ายให้กับแขกล่วงหน้าและทันเวลา และแขกก็มาร่วมงานมงคลสมรสของเธอและชายหนุ่มคนรักกลับมากกว่าที่คิดมากถึงมากที่สุดเลยด้วยซ้ำ มีหลายเรื่องที่น่าแปลก การ์ดแต่งงานตั้งหลายร้อยใบถูกพิมพ์ได้ทันเวลาโดยที่บนการ์ดระบุวันแต่งงานอย่างชัดเจน เสมือนมีการเตรียมความพร้อมไว้ก่อนหน้านี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไหนจะเรื่องชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ชวนให้แปลกใจ นั่นคือวันที่ไปลองชุด ชุดเจ้าสาวภายในร้านมีแต่ชุดที่เป็นไซส์ของเธอเพียงเท่านั้น มีหลายสี มีหลายแบบให้เลือก ทั้งที่ตอนแรกคิดว่า เธออาจจะได้สวมชุดที่ อาจจะไม่ถึงกับถูกตาแต่ทว่าจำเป็นต้องใส่ ซึ่งความจริงแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย สถานการณ์รอบตัวมันเหมือนไม่ใช่งานเร่งรัดและถูกจัดขึ้นอย่างเร่งรีบ แต่เหมือนกับว่าทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นเดือนๆ เลยก็ว่าได้ "หนูซี เหนื

หมับ~ "ว้ายยยยย พี่ลม เดี๋ยวซีตกนะ" หัวใจดวงน้อยแทบจะตกลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อสามีหมาดๆ ของเธอโน้มตัวเข้ามาอุ้มเธอให้อยู่ในท่าเจ้าสาว เธอเกี่ยวลำคอหนาเข้ามากอดอัตโนมัติ เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของคนที่กำลังมองมา "ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอกน่า" "แต่ซีเดินเองก็ได้นะคะ ชุดมันยาวรุ่มร่าม เดี๋ยวตกก้นเขียวเลยนะ" "ไม่ปล่อยให้เขียวหรอกครับ หากจะเขียว ก็เขียวได้เพราะสาเหตุที่โดนผัวฟาดก้นเท่านั้นแหละ" หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวราวกับเสียงตีกลองเพล ดวงตาคมกริบที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความหมาย เขาทำกายสาวร้อนรุ่มดั่งไฟสุมเพียงแค่มุมปากหนายกยิ้มออกมา "มะ ไม่อาบน้ำก่อนเหรอคะ" "เสียเวลา เสร็จแล้วค่อยอาบพร้อมกันก็ได้ครับ" เป็นเวลาที่ร่างบางถูกวางบนเตียง ว่าไปพลางไล่มือปลดชุดสวยหรูสำหรับงานในช่วงเย็นที่ภรรยาสาวสวมใส่ จังหวะนั้นปลายจมูกโด่งก็ซุกไซ้ไปตามซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมตามใบหูเล็กและลากไปหาอกอวบขาวผ่องที่ปรากฏแก่สายตาในตอนที่ชุดถูกปลดออกจนสำเร็จ คนตัวโตเริ่มหายใจแรงขึ้น ช่างล่างแข็งขึงจนต้องรีบหันมาจัดการตัวเองโดนเร็ว ซีรีย์แก้มร้อนผ่าวในตอนที่ริมฝีปากร้อน เลื่อนมาประกบดูดดื่มที่

หลายชั่วโมงต่อมา "ซี" "..." "ซี..." ฟอด~ "อื้อออ~" คนตัวเล็กขานรับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย รับรู้ว่าพวงแก้มถูกระรานด้านริมฝีปากร้อน รวมถึงลำคอระหงที่ถูกประกบดูดจนหญิงสาวต้องห่อตัวหนี "พี่ลมซีง่วงค่ะ" "จะนอนแล้วเหรอ หัวถึงหมอนก็จะนอนหลับเลยหรือไง" "ซีเหนื่อยค่ะ ซีไม่ไหวแล้ว" คนตัวเล็กพยายามจะลืมตามอง เห็นว่า สามีหมาดๆ ของเธอซุกไซ้ปลายจมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมบนซอกคอต่ำลองมาจนถึงอบอวบขาวผ่อง มือหนาบีบเคล้นเบาๆ ทำเอาความอวบอิ่มที่ปราศจากบราปกปิดเอาไว้ มีเพียงชุดนอนเนื้อผ้านิ่มสบายตัว มีกลิ่นหอมของน้ำยาซักเสื้อผ้าติดอยู่ ส่งผลให้ยามที่สูดดมสัมผัสถึงกลิ่นหอมชื่นใจ "ไม่ง่วงเหรอคะ" ซีรีย์ดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่างเบาๆ หากเขาตื่นตัวขึ้นมาอีกรอบเห็นว่าเธอจะลำบากแน่ ก่อนหน้านี้กว่าคนตัวโตจะยอมสงบก็เล่นเอาเหนื่อย แม้การเข้าไปอาบน้ำให้รู้สึกสบายตัวก็แทบลากสังขารของตัวเองไป "ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองจะนอนไม่หลับ" "กอดซีสิคะ เดี๋ยวก็หลับไปเอง" "งั้นเหรอ" คนตัวโตทำตามการแนะนำของเธอ ท่อนแขนแกร่งรั้งตัวของเธอเข้าสู่อ้อมกอด ปลายจมูกโด่งเป็นสันฝังลงบนเนินอกอวบ ส่งเสียงแห่งการสูดดมออกมาอย่างจงใจ "ตั

@วันต่อมา "...ดูแลน้องด้วยนะลูก หากวันไหนว่างก็กลับมากินข้าวหรือมานอนค้างที่บ้านกันได้ตลอดนะ ซีดูแลตัวเองด้วย ลมเองก็เหมือนกันนะลูก" "รับทราบค่ะแม่" แขนขาวสอดเข้าไปกอดที่ร่างหอมกรุ่นของผู้เป็นแม่ ไม่ลืมที่จะแนบริมฝีปากหอมแก้มของท่านทั้งสองข้างสลับกันไปมา "ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ เดี๋ยวผมดูแลซีเอง" "แล้วนี่ขับรถไหวเหรอ เมื่อคืนกว่าจะได้พักก็ปาไปดึกอยู่เหมือนกัน" ประมุขใหญ่เอ่ยขึ้นบ้าง นานแล้วที่ดวงตาคมกริบจ้องมองบุตรสาวและหน้าลูกเขยสลับกัน "ไหวครับ แต่ถ้ารู้สึกเหนื่อยหรือไม่ไหวผมจะจอดพักทันทีครับ" "ดี เวลาขับรถน่ะอย่าใจร้อน จำเอาไว้ว่าต่อไปนี้ไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว นอกจากพ่อและแม่ อย่าลืมว่าเราน่ะมีเมียที่ต้องดูแล" "ครับอา" "หื้ม?" "อ่า ครับพ่อ" ซีรีย์ลอบมองใบหน้าเคร่งขรึมของพ่อพลางอมยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ผู้ชายปากแข็งแต่ใจดีมากๆ เธอรู้ว่าจริงๆ แล้วพ่อไม่ใช่คนใจร้ายแบบที่แสดงออกมาเลย "ถ้าไม่ลืมอะไรแล้ว ออกเดินทางกันเลยก็ได้นะลูก บอกว่ามีธุระจะกลับไปทำไม่ใช่เหรอ หากออกจากที่นี่เร็วก็จะไปถึงที่หมายไว" "ซีกราบลาคุณแม่กับคุณพ่อนะคะ ซีสัญญาค่ะว่าหากมีเวลาว่างจะรีบกลับมากอดคุณพ่อก