All Chapters of I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Chapter 111 - Chapter 120

"อื้ออออ~" ทันทีที่แผ่นหลังบางแนบลงกับที่นอนกว้าง ร่างสูงก็ประกบทาบทับคนตัวเล็กเอาไว้ทันที ริมฝีปากร้อนตะโบมดูดดุนเรียวปากอิ่มอย่างมูมมาม กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ได้สัมผัส แต่ทว่า เขากลับไม่รู้สึกอิ่ม มีความรู้สึกว่ายังไม่พอ อยากรักเธอต่อไปเรื่อยๆ รู้สึกว่า เขากำลังคลั่งไคล้ร่างกายของเมียตัวเองอย่างโงหัวไม่ขึ้น "...แน่น อ๊าส์" ใบหน้าคมคายเชิดขึ้น เอวสอบถาโถมแรงกายทั้งหมดที่มีเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง กายสาวขมิบตอดรัดตัวตนของเขาแรงมาก มากจนทำให้เขาที่สะบัดสะโพกเข้าใส่มาแล้วราวครึ่งชั่วโมงใกล้จะถึงฝั่งฝันเต็มที "ท่านี้มันลึกค่ะ อ๊าส์..." "แต่ฉันชอบเวลาที่ได้เข้าไปในตัวเธอนะ" "อื้อออ อ๊าส์..." เสียงครางกระเส่าผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันดังซ้ำๆ หน้าอกใหญ่เกินขนาดกระเพื่อมตามจังหวะการกระแทกกระทั้นของช่วงล่าง ร่างบางโยกคลอนอย่างหนัก ท้ายที่สุดเขาก็พาเมียรักไปถึงฝั่งฝันอีกครั้ง ฉีดพุ่งหลักฐานแห่งความสุขสมเข้าสู่กายสาวทุกหยาดหยดเช่นเดิม แม้จะใช้เรี่ยวแรงไปแล้วค่อนข้างมาก แต่ทันทีที่ถอดถอนแกนกายใหญ่ออกจากช่องทางรักคับแคบ ชายหนุ่มก็อุ้มหญิงสาวคนรักขึ้นจากที่นอนในท่าเจ้าสาว พาตรงไปยังห้องน้ำทันที

@ห้างสรรพสินค้า "...อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า" ชายหนุ่มซึ่งทำหน้าที่เป็นพลขับเอ่ยถามเมื่อเคลื่อนรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง แว๊บหนึ่งที่เขาเหลือบตามองใบหน้างดงามเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากภรรยาสาว เธอกำลังสนใจโทรศัพท์ ซ้ำยังฉีกยิ้มกว้าง ในขณะที่เธอยังไม่ง้อเขาในเรื่องที่เข้าข้างคนอื่นมากกว่าเขาเมื่อราวๆ ครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเลย "ถามว่าอยากกินอะไร" "เอ้า ถึงแล้วเหรอคะ" เธอดับหน้าจอโทรศัพท์พลางสาดส่องสายตาเข้าไปด้านใน "ถามไปหลายรอบแล้ว แต่เหมือนเธอกำลังสนใจคนอื่นมากกว่าฉัน" "อ้อ ซีคุยกับเยลลี่ค่ะ มีนัดกันพรุ่งนี้" "พรุ่งนี้?" "ใช่ค่ะ พี่ลมบอกเองนี่คะว่าจะลงโทษซีโดยการไม่อนุญาตให้ซีมาทำงานด้วย พรุ่งนี้ซีเลยนัดยัยลี่ไปกินส้มตำกัน" "กินไปก็ปวดท้อง" "ซีจะย้ำแม่ค้าว่าให้ใส่พริกแบบเบาๆ มือก็แล้วกันค่ะ" เจ้าของคำพูดฉีกยิ้มออกมาประกอบคำบอกเล่า จากนั้นเธอก็เลือกที่จะปลดล็อคประตูรถยนต์ตามด้วยการก้าวขาลงไปจากรถทันที คนที่มองตามหลุดสีหน้าหงุดหงิดออกมาทันที จากนั้นเขาก็รีบตามคนตัวเล็กลงไป "พึ่งจะสิบเอ็ดโมง ถ้าอย่างนั้นก็ไปซื้อของก่อนแล้วค่อยไปกินข้าว" "ได้ค่ะ" ซีร

ซีรีย์คลี่ยิ้มให้ผู้เป็นสามีที่มองหน้าเธออยู่ จากนั้นก็ตวัดสายตามองออกไปรอบๆ ร้าน เลี่ยงการมองสบตากับอีกคนตรงๆ "ฉันไม่อนุญาตให้เธอไปค้างที่อื่น" "เหตุผลค่ะ" เอ่ยถามออกมาพลางตวัดสายตากลับมามองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง "ไม่มีเหตุผล เธอแค่ไม่จำเป็นต้องไปนอนค้างที่อื่น" "ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะคะ คอนโดยัยลี่ก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง" "จำเป็นต้องไปรบกวนพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นเหรอ" "ยัยลี่เป็นเพื่อนซีค่ะ" "ไม่กลัวเขาเล่นหนังอีโรติกกับแฟนให้เห็นหรือให้ได้ยินแล้วงั้นเหรอ?" ซีรีย์ชะงักกึก เธอเม้มปากแน่น นึกถึงเสียงคร่ำครวญของเพื่อนกับคนรักในโทรศัพท์ตอนนั้นทำเอาใบหน้าสวยถึงกับร้อนผ่าวขึ้นมา "ถ้าซีไปหา ยัยลี่อาจจะไม่นอนกับแฟนมั้งคะ" "คิดว่าเพื่อนกับผัว เพื่อนเธอควรเลือกอะไรมากกว่ากัน?" "ยัยลี่ก็ต้องเลือก..." "สมมุติว่าถ้าเป็นฉัน ฉันเลือกเมีย!" คำพูดที่แทรกขึ้นกระทันหันส่งผลให้ซีรีย์เงียบกริบทันที "บางทีเพื่อนเธอก็อาจจะเลือกผัวมากกว่าเพื่อนเช่นกัน ระดับความสำคัญมันต่างกัน รู้อยู่ว่ามันคนละส่วน แต่คนรู้ใจสำคัญกว่าเพื่อนเสมอ" ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อเขาหยุดคนตัวเล็กให้ไม่สามารถตอบโต้สิ่

"...ที่พูดแบบนั้นต่อหน้าพ่อกับแม่ของพี่ สาเหตุเพราะโกรธซีอย่างนั้นเหรอคะ?" ซีรีย์ตั้งคำถามขึ้นมาเมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวออกมาจากบ้านก่อนจะวิ่งบนท้องถนนด้วยความเร็วมาตรฐานตามที่กฎหมายกำหนด "ฉันพูดชัดเจนอยู่แล้วนะ" "ซีมั่นใจว่าซีเอาอกเอาใจพี่ลมค่ะ แต่ถ้ากับเรื่องที่ไม่เห็นด้วย ซีไม่ตามใจอยู่แล้ว" "การจะเป็นนายคน เหตุผลต้องมีมากกว่านี้นะ การร้องขอในสิ่งที่อยากได้ แต่คนอื่นไม่ทำให้ เขาไม่เรียกว่าผิด" "โอเคค่ะ พี่ลมไม่ได้ผิด ส่วนความคิดของซี ก็แค่อยากให้ลูกน้องของสามีรักสามีของซีในฐานะเจ้านายอย่างจริงใจแค่นั้นเอง" "ถ้าฉันต้องตามใจเธอ..." "พอเถอะค่ะ เอาเป็นว่าตามนั้นเลยก็แล้วกัน เราพูดเรื่องนี้กันแล้วเข้าใจกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำ เอาเป็นว่าซีเคารพการตัดสินใจของพี่ลมก็แล้วกัน" หญิงสาวคลี่ยิ้มออกมาประกอบคำพูด เธอมั่นใจว่าสิ่งที่เธอขอไม่ได้มากไป ไม่ได้ตั้งใจจะหักหน้า หรือบังคับให้เขาทำตามความต้องการของเธอด้วย แค่สามีเก็บสิ่งที่เธอขอไปพิจารณา เท่านั้นแหละที่เธอต้องการ "อื้อออ~" ร่างที่ลอยเหนือพื้นส่งผลให้หญิงสาวเปล่งเสียงครางในลำคอแผ่วเบา เธอผล็อยหลับเลยไม่รู้ว่ามาถึงเพนต์เฮาส์ตั้ง

@เพนต์เฮาส์ของสายลม "...ซีรีย์!" ไร้เสียงตอบรับของภรรยาสาวที่ตอบกลับ มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่สวมใส่คลายความอึดอัดสองเม็ดบนสุด ขายาวมั่นคงก้าวฉับเข้าไปในห้องนอน ห้องน้ำ ระเบียง แม้ทุกระเบียบนิ้วของเพนต์เฮาส์ที่มีพื้นที่ขนาดกว้าง ทว่า สิ่งที่ได้ตอบรับคือความว่างเปล่าเพียงเท่านั้น "จนได้" มือหนายกสางผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ใช้อีกมือล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง ต่อสายหาภรรยาสาวที่ทำเขาร้อนอกร้อนใจจนต้องทิ้งงานกลับมาหาทันที "อยู่ไหน!" ร้องถามโดยที่มือหนาเท้าสะเอว คิ้วหนาขมวดยุ่ง หูรอรับฟังคำตอบจากคนที่อยู่ในสาย [ อยู่ข้างนอกค่ะ พอดีว่ามา... ] "กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย" [ คะ? ] "อย่ามาทำเป็นงง บอกแล้วใช่ไหมว่าอยากกินอะไรให้สั่ง ที่บอกทำไมไม่ยอมฟัง" [ ซีทำตามที่พี่ลมบอกทุกอย่างค่ะ ] "แล้วออกไปไหน ฉันกลับมาทำไมถึงไม่เจอ" [ ตอนนี้พี่ลมอยู่เพนต์เฮาส์เหรอคะ วันนี้ทำไมถึงกลับเร็วนักล่ะ ซีก็ไม่คิดว่าพี่ลมจะกลับไวถึงขนาดนั้น ] "อยู่ไหนฉันจะไปรับ คอนโดเพื่อนเธองั้นเหรอ?" "เปล่าค่ะ ซีไม่ได้ไปหายัยลี่ แต่ตอนนี้ซีอยู่กับแม่ของพี่ลมค่ะ" ชายหนุ่มชะงักกึกทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เพิ่งจะมานึกขึ้นได