Semua Bab I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Bab 51 - Bab 60

ดวงตาคมกริบตวัดมองคู่หมั้นสาวของเขาเพียงนิด ก่อนที่ดวงตาคมคู่นั้นจะหันกลับไปมองทิศทางเก่า รอยยิ้มบนมุมปากหนาของเพื่อนร่วมเพศที่กำลังมองมา บ่งบอกถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในใจ "ซีไม่ได้นอกใจ" เสียงปฏิเสธดังอยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มเพียงแต่เหลือบตามองก่อนจะดันประตูเพื่อเปิดให้เธอกลับขึ้นไป บนรถ "ซีซื้อกาแฟมาฝากพี่ลมกับพี่จอห์นด้วยค่ะ" มีเพียงความเงียบเป็นเสียงตอบรับ จอห์นรีบโน้มตัวมารับพร้อมกับเอ่ยคำว่าขอบคุณ ต่างจากผู้เป็นเจ้านายที่เงียบจนน่าตกใจ รถหรูเลื่อนเข้าไปจอดที่มหาวิทยาลัย ซีรีย์เหลือบตามองเวลาบนนาฬิกาข้อมือเพียงนิด น่าแปลกที่พอรถจอดสนิท จอห์นรีบก้าวขาลงจากรถ ปล่อยเธอและชายหนุ่มคู่หมั้นให้อยู่ด้วยกันตามลำพังเหมือนรู้ว่าเธอต้องการแบบนั้นแม้ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดออกมา "คือว่าซี..." "อย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นอีก" "คะ?" ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา ก่อนที่เขาจะตวัดสายตามามองเธอ "อย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้น ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังฉันก็ตาม" น้ำเสียงที่จริงจังทำซีรีย์ชะงักกึก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามคลี่ยิ้มออกมา "ที่แท้พี่ลมก็ขี้หึงเหมือนกันนี่นา" "อย่าให้เห็น" ตาดุๆ ของเขาไม่ทำให้หญ

"กำลังจะบอกว่าตายแทนกันได้งั้นเหรอ" รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา คำว่าตายส่งผลให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ซีรีย์กระพริบตาถี่ๆ ลมหายใจเข้าออกแรงมากบ่งบอกถึงความไม่ทันตั้งตัวกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ "พะ พี่ลม" มือเรียวสั่นเทายกแตะที่ท่อนแขนแกร่ง ดวงตากลมโตที่สั่นไหวเพราะความหวาดกลัวในตอนนี้ มีน้ำตาคลอหน่วยออกมาให้เห็น "ไม่ต้องกลัวหรอก จะไม่มีใครทำอะไรเธอได้ทั้งนั้น" เสียงบอกคล้ายกับเครื่องปลอบประโลม ท่อนแขนแกร่งรั้งศรีษะของเธอเข้าแนบอก ดวงตาคมตวัดมองคนที่ยืนเล็งปืนอยู่ตรงหน้า ไม่สนแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในเขตของมหาวิทยาลัย "ก่อนที่จะถือปืนเพื่อหวังจะไล่ยิงใคร มั่นใจหรือเปล่าว่าเช็กแน่ใจแล้วว่าไม่ได้เข้าใจอะไรผิด รู้ใช่ไหมว่าชีวิตทั้งชีวิตหากทำอะไรผิดพลาดไปแล้วมันไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้ง่ายๆ เช่นเดียวกับคำว่าอิสรภาพ หากพลั้งมือทำความผิดลงไป" "เหอะ หวังจะให้ฉันเก็บปืนแล้วเจรจากันก่อนงั้นเหรอ หากผู้หญิงคนนี้ชื่อซีรีย์ เป็นดาวมหา'ลัย เป็นผู้หญิงมีเสน่ห์ที่ใครเห็นก็เป็นต้องหลงรัก หากยัยผู้หญิงคนนี้คือคนที่ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ไม่เคยคบใครแบบจริงจัง หากที่ผ่านมาเธอเอาแต่ครองสถานะโส

"หนูซี เกิดอะไรขึ้นลูก" เสียงเอ่ยถามจากทางด้านหลังส่งผลให้หญิงสาวที่ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องฉุกเฉินหมุนตัวกลับ พบเป็นมารดาของคู่หมั้นของเธอที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีร้อนใจ "ป้าหยา" "ตาลมเป็นยังไงบ้าง แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น" "ขอโทษนะคะคุณป้า ทุกอย่างมันเป็นเพราะซี ซีเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเองค่ะ" ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาอย่างจังส่งผลให้ซีรีย์ยกมือขึ้นไหว้ แต่คำตอบที่ได้รับ คือมารดของชายหนุ่มคู่หมั้นรั้งตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดทันที "แคล้วคลาดปลอดภัย ไม่เป็นอะไรแล้วนะลูกนะ" "ขอโทษนะคะป้าหยา ลุงพี ซีขอโทษนะคะ" "เรื่องแบบนั้นไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกลูก ตาลมเองก็คงอยากจะปกป้องหนู ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ก็คงจะตัดสินใจทำแบบนี้ หนูซีอย่าคิดมากเลยนะลูก ลุงว่าหนูกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าไหม อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามันอาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นมากกว่าเดิมก็ได้นะ" "ซีอยากรอดูพี่ลมก่อนค่ะ เลือดออกเยอะมาก ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า" "ถึงมือหมอแล้ว อย่ากังวลไปเลยนะลูก ถ้าตานั่นรู้ว่าหนูเป็นห่วงมาก จะต้องดีใจมากแน่ๆ เลย" รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าของคำพูด แม้จะต

"หูวว ใครซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยคะ" ร่างบอบบางในชุดเสื้อแขนตุ๊กตายาวปกปิดมาจนถึงต้นขาเดินนวยนาดออกมาจากห้องน้ำ บนบ่ามีผ้าขนหนูผืนเล็กวางพาดเอาไว้ ผมยาวสลวยมีหยาดน้ำเกาะอยู่พอหมาดๆ บ่งบอกว่าเธอพึ่งสระผมมา "เผื่อเธอหิวฉันเลยให้คนหาของมาไว้ให้กิน" "รู้ได้ไงคะว่าซีอยากกินเค้กอยู่พอดีเลย" มือเรียวคว้าคัพเค้กรสสตรอเบอรีนมสดออกมาจากถุงกระดาษ น้ำลายเหนียวถูกกลืนลงคออึกใหญ่ ในขณะที่ถุงนี้มีคัพเค้กขนาดพอดีทานครั้งเดียว ยังมีคัพเค้กรสใบเตย มีช็อคบอล มีทั้งสลัดผลไม้ สตรอเบอรีลูกสีแดงสดใส มีกีวีในกล่องผลไม้อย่างดี ไหนจะผลไม้ตามฤดูกาลสดๆ สวยๆ เยอะแยะเต็มไปหมด "ก็แค่ซื้อมาไว้เผื่อว่าเธออยากกิน" "แต่เป็นของโปรดซีทั้งหมดเลยนะคะ ว้าว น้ำนี่ซีก็ชอบค่ะ องุ่นไข่ปลาเล็กๆ แช่เย็นนี่ด้วย ซีชอบมากค่ะ" "อยากกินอะไรก็กิน ผลไม้ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว" ใบหน้าสวยพยักไปมาเบาๆ บ่อยครั้งที่เขาสามารถจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย โดยที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาใช้เวลาไหนไปจัดการ "พี่ลมอยากทานอะไรคะ มีเกี๊ยวน้ำด้วย ร้อนๆ เลยค่ะ" "อืม อยากให้ฉันกินอะไรก็เอามาป้อน" ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ สุดท้ายเธอก็ใช้มือประคองชาม

"เดี๋ยวนี้น่ะนะ ว่าที่สามีของซีน่ารักกว่าเดิมขึ้นเยอะเลย" เจ้าของคำพูดฉีกยิ้มจนตาหยี ขาเรียวก้าวพาดที่บนเตียงพลางขยับก้น ไม่นานนัก เธอก็ขึ้นไปนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงแคบๆ กับคนบาดเจ็บที่ทำสีหน้าไม่ค่อยจะสบอารมณ์ "ซีสัญญานะคะ ว่าจะพยายามดิ้นให้น้อยที่สุด จะพยายามไม่รบกวนบาดแผลของพี่ลมเป็นอันขาด" "พูดเยอะ จะนอนก็นอน" คนตัวโตยอมขยับตัวเพื่อเพิ่มพื้นที่บนเตียงให้ ร่างกายบริเวณที่ปะทะกับกระสุนคือสีข้าง แต่ความไม่ชำนาญในด้านของการยิงปืน อารมณ์ที่ไม่คงที่ในตอนนั้นของคนยิง หรือแม้กระทั่งความโชคดีของเขา ทำให้กระสุนถากหนึ่งครั้งและโดนเต็มๆ อีกครั้ง แต่กระสุนไม่ได้ฝังในจุดสำคัญ จึงรอดพ้นจากการผ่าตัด และเขาก็พอทนพิษบาดแผลได้อยู่เหมือนกัน "ซีเป็นคนที่ไม่ชอบกลิ่นของโรงพยาบาลเลย พี่ลมห่มผ้าห่มผืนเดียวกับซีไหมคะ" ถามไปพลางโน้มตัวลงนอน วางใบหน้าแนบกับหมอนขนนุ่มที่ลูกน้องคนสนิทของคู่หมั้นหนุ่มเอามาให้ ดวงตากลมใสแป๋วมองคนที่นอนแนบชิดกันไม่วางตา "ผืนเล็กนิดเดียว เธอคลุมตัวของเธอเอาไว้เถอะน่า" "ซีแค่ถามเพราะความหวังดีนะคะ ดุซีตลอดเลยนะ" เธอแอบมองเสี้ยวใบหน้าคมคาย ไม่นานก็เลื่อนสายตาไปมองหน้าจอทีวีภา