All Chapters of I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Chapter 61 - Chapter 70

"มัวแต่ลีลา หวังว่าจะไปทันเวลาเข้าสอบนะ" คนตัวโตมองคนตัวเล็กที่ออดอ้อนเขาผ่านแววตา แขนขาวเลื่อนมาเกี่ยวที่รอบคอของเขาเอาไว้หลวมๆ ใบหน้างดงามหันไปหาลูกน้องคนสนิทของเขาที่นั่งคอยอยู่เงียบๆ "พี่จอห์นออกไปรอซีข้างนอกเถอะค่ะ เดี๋ยวซีตามออกไป" "ครับ" จอห์นพยักหน้ารับทันที รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากพร้อมกับการหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ไม่นานก็เดินออกจากห้องไป "จริงๆ แล้วซียังเป็นห่วงพี่ลมอยู่เลยนะคะ อาจจะไม่มีสมาธิไปสอบด้วยซ้ำ" "ฉันยังอยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหน แค่ไม่อยากให้เรื่องของฉันทำให้เธอเสียการเรียนเท่านั้นเอง" "ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ซีมานอนเฝ้าพี่ลมเหมือนเดิมนะคะ เหมือนคุณหมอจะยังไม่ให้ออกจากโรงพยาบาลหรอกเพราะพี่ลมยังมีไข้ ซีตั้งใจจะฉลองวันสอบเสร็จด้วยการเลี้ยงอาหารอร่อยๆ พี่ลมสักหน่อย เอาเป็นว่า เดี๋ยวซีหิ้วกลับมากินที่นี่ก็แล้วกัน" "ลงทุนขนาดนั้นเลยเหรอ เรียนจบทั้งที เธอจะอยู่ฉลองกับเพื่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันให้จอห์นตามไปดูแล" "ไม่เอาค่ะ ซีอยากอยู่กับพี่ลมมากกว่า เอาเป็นว่าเรียนเสร็จเดี๋ยวซีโทรหา เผื่อว่าพี่ลมอยากกินอะไร" "โอเค ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันรอรับโทรศัพท์เธอ" แม้จะเป็นคำพู

ครืด ครืด~ โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสั่นภายในกระเป๋าสะพายข้างใบเก๋ ซีรีย์โบกมือลาเพื่อนสาวที่มีแฟนหนุ่มมารับก่อนจะล้วงมือควานหาโทรศัพท์ เบอร์โทรที่เด่นกลางหน้าจอส่งผลให้รอยยิ้มสวยประดับบนใบหน้าทันที "พี่ลม ซีกำลัง..." "ซี" เสียงจากทางด้านหลังหยุดเสียงของซีรีย์ที่กำลังพูดกับโทรศัพท์ ร่างเล็กหมุนตัวกลับไปทางต้นเสียงแทบจะทันที "อ้าว..." คิ้วสวยขมวดเข้าหากันยุ่ง ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มคู่หมั้นที่ยืนอยู่ตรงหน้า เกิดความงุนงง ในขณะที่ตัวเขาอยู่ใกล้เธอแค่นี้ แล้วคนที่อยู่ในสายกับเธอล่ะ "ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอคะ ทำไมคุณหมอยอมให้กลับทั้งที่พี่ลมยังมีไข้ แล้วในเมื่อมารับซีเอง ทำไมถึงโทรหาซีล่ะ?" "โทรหา?" "อื้ม อ้าว..." หญิงสาวตั้งท่าจะชูโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือ แต่บนหน้าจอกลับไม่มีสายสนทนาค้างอยู่แล้ว "เมื่อกี้มองหาซีไม่เจอเลยโทรหาเหรอ แอบมองผู้หญิงคนอื่นอยู่หรือเปล่า?" ว่าไปพลางหรี่ตามอง ท่าทีและคำพูดของคนตัวเล็กส่งผลให้อีกคนคลี่ยิ้มออกมา "สอบวันนี้เป็นไงบ้าง" "ดีค่ะ ไม่ยากเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่ได้อ่านหนังสือในช่วงทดเวลาบาดเจ็บก่อนเข้าห้องสอบเพียงสิบนาทีเห็นว่าจะแย่อยู่เหมือนกัน ว

"พ่อ..." ปั้นหยาหันหน้าเข้าหาสามีพลางเอ่ยเสียงแผ่ว มือหนากุมมือภรรยาหลวมๆ พลางพยักหน้าเบาๆ เห็นอยู่ ว่าหญิงสาวที่พวกเขาอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้สีหน้าตอนนี้ไม่สู้ดีเลย"ผมว่าเรากินข้าวกันเลยดีไหมครับ ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง หิวมากเลย" แฝดพี่ที่กำลังรับบทเป็นแฝดน้องเอ่ยหวังคลี่คลายสถานการณ์ที่เหมือนจะกำลังตึงเครียด มือหนาเลื่อนไปสัมผัสที่ไหล่บอบบางของหญิงสาวที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันตามลำพัง เธอเพียงแค่ปรายตามองเท่านั้น พลางขยับตัวบ่งบอกให้เขาดึงมือของตัวเองกลับไป"มะ แม่ตักข้าวให้นะลูก" ผู้เป็นแม่ที่ไม่ได้เห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกๆ ทำเลยสักนิดหยัดกายลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง ตักข้าวใส่จานพลางแจกจ่ายให้สามีและลูกๆ และหญิงสาวอีกคนที่อยู่ในกลุ่ม คือคนที่เธอให้ความสนใจมากเป็นพิเศษ"หนีซี กินข้าวนะลูก ฉลองวันสอบเสร็จ ป้าอวยพรให้ทุกอย่างออกมาดีนะ" ซีรีย์คลี่ยิ้มออกมาแทนคำตอบ เธอพยักหน้าเบาๆ ต่อให้จะรู้สึกไม่โอเคกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะหลุดแสดงกิริยาที่ไม่น่ารักต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองท่านที่รักและเอ็นดูเธอเสมอมา"กินเยอะๆ นะเราอ่ะ" เจ้าของคำพูดตักอาหารลงไปบนจานของหญิงสาวที่เกือบจะ

"เหอะ เธอคิดว่าเธอสลัดฉันทิ้งได้เหรอทูนหัว" หมับ~ "อื้ออออ~" ริมฝีปากร้อนประกบลงบนปากอิ่ม บดขยี้อย่างแรงพร้อมทั้งสองมือหนาที่ดันร่างแบบบางจนชิดผนัง เข่าข้างที่ถนัดแทรกกลางหว่างขาเรียวขาว ตรึงร่างบางให้อยู่ภายใต้พันธนาการที่เขาต้องการ กลีบปากอิ่มถูกบดขยี้สลับกับการดูดเม้มทั้งบนและล่าง ลิ้นสากสอดเข้าไปในโพรงปากบาง เกี่ยวตวัดลิ้นเล็กต่อต้านน้ำตาเม็ดโตที่ไหลออกมา ปึก~ ปึก~ ปึก~ "ซีเกลียดพี่ลม เกลียดที่สุด" หญิงสาวพร่ำสาดคำพูดเข้าใส่เมื่อคนตัวโตถอนจูบออก ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันพร้อมทั้งปลายจมูกโด่งที่ซุกไซ้ไปตามซอกคอขาว ริมฝีปากขบเม้มอย่างตะกละตะกลามทิ้งร่องรอยแดงช้ำเป็นจ้ำๆ อย่างชัดเจน "ซี..." เสียงใครบางคนที่เอ่ยชื่อหญิงสาวที่กำลังอยู่ภายใต้พันธนาการของเขา ส่งผลให้ใบหน้าคมคายผละห่าง ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปจ้อง กรามบดเข้าหากันแน่น มองบุคคลที่สามที่เพิ่งจะโผล่เข้ามาด้วยสายตาดุดัน "อะ เอ่อ..." ความกดดันตกอยู่ที่ผู้มาใหม่ ดวงตาตีบตี๋ก้มมองเสื้อแจ็คเก็ตของผู้หญิงที่อยู่ในมือ หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยแต่ทว่า วันนี้เธอจมอยู่กับความเศร้าลืมเอาไว้ที่ร้านของเขา เขาก็เพียงแต่หวั

"น้ำคงเย็นสบายดีสินะ" น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นที่เบื้องหน้า ซีรีย์เงยหน้าขึ้นจากน้ำ หันไปยังทิศทางของต้นเสียง พบคนใจร้ายที่เป็นต้นเหตุของการกรีดน้ำตาของเธอให้ไหลออกมาตลอดทั้งคืน ไม่นานนักเธอก็เลือกที่จะหันไปทางอื่น เลือกที่จะไม่สนใจเขาเหมือนที่เขาเองก็ไม่เห็นว่าจะแคร์เธอ "คิดว่าฉันจะรู้สึกแบบไหนกับเสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ในตอนนี้" เสียงเดิมเพิ่มระดับความเกรี้ยวกราด ใบหน้างดงามเชิดขึ้น ขาเรียวก้าวไปในทิศทางเบื้องหน้า ยังคงหวังว่าความเย็นของน้ำทะเลจะช่วยทำให้ความรู้สึกของเธอกลับมาปกติดังเดิม "จะกลับขึ้นมาหาฉันดีๆ หรือจะให้ฉันเป็นฝ่ายเดินลงไปหาเธอ" ชายหนุ่มจ้องดวงหน้าสวยเขม็ง ความหงุดหงิดถาโถมเข้าใส่เมื่อหญิงสาวเลือกที่จะไม่ให้ความสนใจ กลับกันคนรอบข้างที่อยู่ในละแวกนั้นกลับมองเธอด้วยความสนอกสนใจ "บ้าเอ้ย!" เขาสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ก้าวขาเดินตามอีกคนไปเรื่อยๆ ในขณะที่มือของเขาไม่ได้อยู่นิ่ง เขาไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยความใจเย็น ไม่นานเกินรอ เขาก็ถอดและโยนมันทิ้งไว้บนชายหาด ในเมื่อถามออกไปแล้วเธอเลือกที่จะไม่ตอบ เขาจะเป็นฝ่ายเดินลงไปเอาคำตอบกับเธอด้วยตัวเอง ขายาวภายใต้กางเกงยีนส์แบรนด